ଶଙ୍କରସ୍ତେନ ଶୂଲେନ ଦାନଵସ୍ଯାସ୍ଥିଜାଲକମ୍
ଶଂକର ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବଙ୍କ ହାଡ଼ ଗଠନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ପ୍ରେରଯାମାସ ଲଵଣୋଦେ ଚ ସାଗରେ
ଏବଂ ସ୍ନେହରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଲବଣ ସାଗରକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରରୂପା ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ପୂତା ସୁରାର୍ଚନେ
ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକୃତିରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ପବିତ୍ର।
ତୀର୍ଥତୋଯସ୍ଵରୂପଂ ଚ ପଵିତ୍ରଂ ଶଂକରଂ ଵିନା
ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ର ଜଳର ଯେଉଁ ରୂପ, ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡି ସେ ସବୁ ପବିତ୍ର।
ସ ସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ଯଃ ସ୍ନାତଃ ଶଂଖଵାରିଣା
ଯେଉଁଠି ଶଂଖରେ ଜଳ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ଫଳ ମିଳେ।
ତତ୍ରୈଵ ସତତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଦୂରୀଭୂତମମଙ୍ଗଲମ୍ ଭୀତା ରୁଷ୍ଟା ଯାତି ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସ୍ଥଲମନ୍ଯଂ ସ୍ଥଲାତ୍ତତଃ ।।2.20.
ସେଠି ସଦା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଅଶୁଭ ଦୂରେଇଯାଏ; ଭୟଭିତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଶିଵଶ୍ଚ ଦାନଵଂ ହତ୍ଵା ଶିଵଲୋକଂ ଜଗାମ ସଃ
ଶିବ ଦାନବକୁ ମାରିଦେଇ, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସୁରାଃ ସ୍ଵଵିଷଯଂ ପ୍ରାପୁଃ ପରମାନନ୍ଦସଂଯୁତାଃ
ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ବଭୂଵ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଶିଵସ୍ଯୋପରି ସନ୍ତତମ୍
ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ଲଗାତାର ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତୁଲସ୍ଯା କେନ ରୂପେଣ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ କହିଲେ: ତୁଳସୀ କେଉଁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟିଥିଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶଂଖଚୂଡସ୍ଯ ରୂପେଣ ରେମେ ତଦ୍ରାମଯା ସହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶଂଖଚୂଡ଼ ରୂପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ଶଂଖଚୂଡସ୍ଯ କଵଚଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଯଯା ହରିଃ
ହରି ମାୟାଦ୍ୱାରା ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କର କବଚ ନେଇଥିଲେ।
ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସ ତୁଲସୀଦ୍ଵାରସନ୍ନିଧୌ
ତୁଳସୀଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ସେ ଢୋଲ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସା ଚ ସାଧ୍ଵୀ ଚ ପରମାନନ୍ଦସଂଯୁତା
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାଦ୍ଦେଵୋ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଭଵନଂ ଯଯୌ
ଦେବତା ରଥରୁ ଅବତରି ଦେବୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପୁରତଃ କାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତଂ କାନ୍ତା ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରତ୍ନସିଂହା ସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ କାମୁକୀ
ସୁନ୍ଦର ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ହ୍ଯଦ୍ଯ ମେ ସଫଲାଃ କ୍ରିଯାଃ 2.21.
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା; ଆଜି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଫଳଦାୟକ ହେଲା।
ସସ୍ମିତା ସକଟାକ୍ଷଂ ଚ ସକାମା ପୁଲକାଞ୍ଚିତା
ସେ ହସୁଥିଲେ, ଚାଉଡ଼ିଆ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକୁଥିଲେ, ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା, ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ବଭୂଵ ଵିଜଯସ୍ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି କୃପାନିଧେ
ତୁଳସୀ କହିଲେ, “ହେ କୃପାର ସମୁଦ୍ର, ଏହି ବିଜୟ କିପରି ହେଲା, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ତୁଲସୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ କମଲାପତିଃ
ତୁଳସୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପତି ହସିଲେ।
ଶ୍ରୀହରିରୁଵାଚ ନାଶୋ ବଭୂଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ କାମିନି
ଶ୍ରୀହରି କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରୀତିଂ ଚ କାରଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ସ୍ଵଯମାଵଯୋଃ
ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଆମ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଜଗାଇଲେ।
ମଯାଽଽଗତଂ ସ୍ଵଭଵନଂ ଶିଵଲୋକଂ ଶିଵୋ ଗତଃ
ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଲି, ଏବଂ ଶିବ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ।
ରେମେ ରମାପତିସ୍ତତ୍ର ରାମଯା ସହ ନାରଦ ସର୍ଵଂ ଵିତର୍କଯାମାସ କସ୍ତ୍ଵମେଵେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି ରାମା ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ନାରଦ ସବୁ କଥା ଭାବିଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ ଆସଲେ କିଏ?'
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ
ତୁଳସୀ କହିଲେ:
ଦୂରୀକୃତଂ ମତ୍ସତୀତ୍ଵମଥଵା ତ୍ଵାଂ ଶପାମହେ
ମୋର ପତିବ୍ରତ ଦୂର କରାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପଡିବ।
ଦଧାର ଲୀଲଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଵାଂ ମୂର୍ତିଂ ସୁମନୋହରାମ୍ ନଵୀନନୀରଦ ଶ୍ଯାମଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନମ୍ ।। 2.21.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସହଜରେ ନିଜର ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି କଳା, ଶରତ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ସେ କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଭଳି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।