ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଖଚିତଂ ଵିମାନାଗ୍ର୍ଯଂ ମନୋହରମ୍ । ।। 2.19.
ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବିମାନ ଥିଲା।
କ୍ଷତଜଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ମାଂସଂ ଚ ଵିପୁଲଂ କ୍ଷୁଧା
ତିନି ବଡ଼ ଭୋକରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଓ ବହୁତ ମାଂସ ଖାଇଲେ।
ଉଵାଚ ରଣଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ପୌର୍ଵାପର୍ଯ୍ଯଂ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧର ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିଲେ।
ଲକ୍ଷଂ ଚ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାମଵଶିଷ୍ଟଂ ରଣେଽଧୁନା
ଏବେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଏକ ଲକ୍ଷ ନାୟକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି।
ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ହନ୍ତୁଂ ପାଶୁପତେନ ଵୈ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ଥିଲେ।
ରାଜେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମହାଜ୍ଞାନୀ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
ଏବଂ ରାଜା, ଯିଏ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଥିଲେ,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯଯୌ ସ୍ଵଯଂ ଚ ସମରଂ ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ ନାରଦ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ନାରଦ ନିଜ ଗଣମାନେ ସହିତ ସ୍ୱୟଂ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।
ଶଂଖଚୂଡଃ ଶିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମାନାଦଵରୁହ୍ଯ ଚ
ଶଂଖଚୂଡ଼ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ବିମାନରୁ ଅବତରିଲେ।
ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ଵେଗେନ ଵିମାନଂ ହ୍ଯାରୁରୋହ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଶିର ନମାଇ ଆଉ ତାପରେ ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଶିଵଦାନଵଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ପୂର୍ଣମବ୍ଦଂ ବଭୂଵ ହ
ଶିବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପୂରା ଏକ ବର୍ଷ ଚାଲିଥିଲା।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଦାନଵଃ
ଭଗବାନ ଏବଂ ଦାନବ, ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଥିଲେ।
ଦାନଵାନାଂ ଚ ଶତକମୁଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଚ ବଭୂଵ ହ
ସେଠାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶତ ଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ ଉଠିଲେ।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାମାଯୋ ଵୃଦ୍ଧବ୍ରାହ୍ମଣରୂପଧୃକ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାମାୟାଧିପତି, ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଵୃଦ୍ଧବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାଂ ଦାତା ଯନ୍ମେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା, ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେସବୁ ଦେଉଛ।
ନିରାହାରାଯ ଵୃଦ୍ଧାଯ ତୃଷିତାଯାତୁରାଯ ଚ
ଉପବାସରେ ଥିବା, ବୃଦ୍ଧ, ତ୍ରୁଷାର୍ତ୍ତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ,
ଓମିତ୍ଯୁଵାଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ 2.20.
ରାଜା ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଓ 'ଓଁ' ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦଦୌ କଵଚମୁତ୍ତମମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଉତ୍ତମ କବଚ ଦେଲେ।
ଶଙ୍ଖଚୂଡସ୍ଯ ରୂପେଣ ଜଗାମ ତୁଲସୀଂ ପ୍ରତି
ଶଂଖଚୂଡଂକର ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେ ତୁଳସୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ଶମ୍ଭୁର୍ହରେଃ ଶୂଲଂ ଦାନଵାର୍ଥଂ ସମଗ୍ରହୀତ୍
ତାପରେ ଶଂଭୁ ଦାନବ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଲେ।
ନାରାଯଣାଧିଷ୍ଠିତାଗ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମାଧିଷ୍ଠିତମଧ୍ଯମମ୍
ତାହାର ଶିର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ମଧ୍ୟଭାଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
କିରଣାଵଲିସଂଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍
ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ଅନେକ କିରଣରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେଜସା ଚକ୍ରତୁଲ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଵିଘାତକମ୍
ତାହାର ତେଜ ଚକ୍ର ସମାନ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନାଶ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା।
ଧନୁସ୍ସହସ୍ରଂ ଦୈର୍ଘ୍ଯେଣ ଵିସ୍ତୃତ୍ଯା ଶତହସ୍ତକମ୍
ଏହି ତ୍ରିଶୂଳ ହଜାରଟି ଧନୁଷ ଲମ୍ବା, ଏବଂ ଶତହସ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥ।
ସଂହର୍ତୁଂ ସର୍ଵଵିଧ୍ଯଣ୍ଡମେକଦା ଦୈଵଲୀଲଯା
ଦେବତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ, ଏହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଏକଥରେ ନାଶ କରିପାରିଥିଲା।
ରାଜା ଚାପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଲେ।
ଶୂଲଂ ଚ ଭ୍ରମଣଂ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯପତଦ୍ଦାନଵୋପରି 2.20.
ତ୍ରିଶୂଳ ଘୂରି ଘୂରି ଦାନବଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ରାଜା ଧୃତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯରୂପଂ ବାଲକଂ ଗୋପଵେଷକମ୍
ରାଜା ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗୋପବେଶରେ ଏକ ଶିଶୁ ହେଲେ।
ନାନାରତ୍ନସୁଭୂଷାଢ୍ଯଗୋପକୋଟିଭିରାଵୃତମ୍
ନାନା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅନେକ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।
ଗତ୍ଵା ନନାମ ଶିରସା ରାଧାମାଧଵଯୋର୍ମୁନେ ସୁଦାମାନଂ ତୌ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନ ଵଦନେକ୍ଷଣୌ
ସେ ଯାଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ମୁନି; ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁହେଁ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଥିଲେ।
ତଦା ଚ ଚକ୍ରତୁଃ କ୍ରୋଡେ ସ୍ନେହେନ ପରିସଂପ୍ଲୁତୌ
ସେ ସମୟରେ, ଅତି ସ୍ନେହରେ ଦୁହେଁ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କୋଳରେ ବସାଇଲେ।