ତାଵଦସ୍ଯ ଜରା ମୃତ୍ଯୁର୍ନାସ୍ତୀତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଃ
ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ—ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ।
ଶତଲକ୍ଷଂ ଦାନଵାନାମଗ୍ରହୀଲ୍ଲୀଲଯା କ୍ରୁଧା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣେନ ଵାରଯାମାସ ଦାନଵଃ 2.19.
ସେ ସହଜରେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଶତ ଲକ୍ଷ ଦାନବଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ; ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରୈର୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋଽଯଂ ଶତଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ସଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵଵୃଧେ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ ଵେଗେନ ମୁଷ୍ଟିନା କାଲୀ କୋପଯୁକ୍ତା ଭଯଂକରୀ
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ଶ୍ରୀମାନ୍ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ; କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭୟଙ୍କର କାଳୀ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ବଭଞ୍ଜାଥ ରଥଂ ତସ୍ଯ ଚାହନତ୍ସାରଥିଂ ସତୀ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ରଥ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ସାରଥିକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଵାମହସ୍ତେନ ଜଗ୍ରାହ ଶଂଖଚୂଡଶ୍ଚ ଲୀଲଯା
ବାମ ହାତରେ ସେ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
ବଭ୍ରାମ ଵ୍ଯଥଯା ଦୈତ୍ଯଃ କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ହ
ଦାନବଟି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଲଠବଠ ହେଲା ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହୁସ ହରାଇଦେଲା।
ନ ଚକ୍ରେ ବାହୁଯୁଦ୍ଧଂ ସ ଦେଵ୍ଯା ସହ ନନାମ ତାମ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ନାସ୍ତ୍ରଂ ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାତୃବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନଫିଙ୍ଗିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏବଂ ମାତା ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଦାନଵଂ ଦେଵୀ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ଦେବୀ ଦାନବଟିକୁ ଧରି, ପୁନିପୁନି ଘୁରାଇଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଖଚିତଂ ଵିମାନାଗ୍ର୍ଯଂ ମନୋହରମ୍ । ।। 2.19.
ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବିମାନ ଥିଲା।
କ୍ଷତଜଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ମାଂସଂ ଚ ଵିପୁଲଂ କ୍ଷୁଧା
ତିନି ବଡ଼ ଭୋକରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଓ ବହୁତ ମାଂସ ଖାଇଲେ।
ଉଵାଚ ରଣଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ପୌର୍ଵାପର୍ଯ୍ଯଂ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧର ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିଲେ।
ଲକ୍ଷଂ ଚ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାମଵଶିଷ୍ଟଂ ରଣେଽଧୁନା
ଏବେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଏକ ଲକ୍ଷ ନାୟକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି।
ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ହନ୍ତୁଂ ପାଶୁପତେନ ଵୈ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ଥିଲେ।
ରାଜେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମହାଜ୍ଞାନୀ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
ଏବଂ ରାଜା, ଯିଏ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଥିଲେ,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯଯୌ ସ୍ଵଯଂ ଚ ସମରଂ ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ ନାରଦ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ନାରଦ ନିଜ ଗଣମାନେ ସହିତ ସ୍ୱୟଂ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।
ଶଂଖଚୂଡଃ ଶିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମାନାଦଵରୁହ୍ଯ ଚ
ଶଂଖଚୂଡ଼ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ବିମାନରୁ ଅବତରିଲେ।
ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ଵେଗେନ ଵିମାନଂ ହ୍ଯାରୁରୋହ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଶିର ନମାଇ ଆଉ ତାପରେ ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଶିଵଦାନଵଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ପୂର୍ଣମବ୍ଦଂ ବଭୂଵ ହ
ଶିବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପୂରା ଏକ ବର୍ଷ ଚାଲିଥିଲା।
ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଦାନଵଃ
ଭଗବାନ ଏବଂ ଦାନବ, ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଥିଲେ।
ଦାନଵାନାଂ ଚ ଶତକମୁଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଚ ବଭୂଵ ହ
ସେଠାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶତ ଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ ଉଠିଲେ।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାମାଯୋ ଵୃଦ୍ଧବ୍ରାହ୍ମଣରୂପଧୃକ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାମାୟାଧିପତି, ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଵୃଦ୍ଧବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାଂ ଦାତା ଯନ୍ମେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା, ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେସବୁ ଦେଉଛ।
ନିରାହାରାଯ ଵୃଦ୍ଧାଯ ତୃଷିତାଯାତୁରାଯ ଚ
ଉପବାସରେ ଥିବା, ବୃଦ୍ଧ, ତ୍ରୁଷାର୍ତ୍ତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ,
ଓମିତ୍ଯୁଵାଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ 2.20.
ରାଜା ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଓ 'ଓଁ' ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦଦୌ କଵଚମୁତ୍ତମମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଉତ୍ତମ କବଚ ଦେଲେ।
ଶଙ୍ଖଚୂଡସ୍ଯ ରୂପେଣ ଜଗାମ ତୁଲସୀଂ ପ୍ରତି
ଶଂଖଚୂଡଂକର ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେ ତୁଳସୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ଶମ୍ଭୁର୍ହରେଃ ଶୂଲଂ ଦାନଵାର୍ଥଂ ସମଗ୍ରହୀତ୍
ତାପରେ ଶଂଭୁ ଦାନବ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଲେ।
ନାରାଯଣାଧିଷ୍ଠିତାଗ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମାଧିଷ୍ଠିତମଧ୍ଯମମ୍
ତାହାର ଶିର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ମଧ୍ୟଭାଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।