ଅକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ଶତକଂ ସମରେ ସ ଜଘାନ ହ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଏକଶଏ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ।
ପପୌ ରକ୍ତଂ ଦାନଵାନାଂ କ୍ରୁଦ୍ଧା ସା ଶତଖର୍ପରମ୍
କ୍ରୋଧରେ ସେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଶତ ଖର୍ପର ପିଇଲେ।
ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଶରଜାଲେନ ଦାନଵାଃ କ୍ଷତଵିକ୍ଷତାଃ 2.19.
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଦାନବମାନେ ଆହତ ଓ ବିଖଣ୍ଡିତ ହେଲେ।
ଵୃଷପର୍ଵା ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିର୍ଦମ୍ଭଶ୍ଚାପି ଵିକଙ୍କନଃ
ବୃଷପର୍ବା, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଦମ୍ଭ ଓ ବିକଙ୍କନ।
କାଲୀ ଜଗାମ ସମରମରକ୍ଷତ୍କାର୍ତ୍ତିକଂ ଶିଵଃ
କାଳୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଓ ଶିବ କାର୍ତ୍ତିକକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିନ୍ନରାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ।
ସା ଚ ଗତ୍ଵା ଚ ସଂଗ୍ରାମଂ ସିଂହନାଦଂ ଚକାର ହ
ସେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ।
ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସମଶିଵଂ ଚକାର ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ପୁନିପୁନି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଶିବ ହାସ୍ୟ କଲେ।
ଉଗ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଚୋଗ୍ରଚଣ୍ଡା କୌଟ୍ଟରୀ ଚ ପପୌ ମଧୁ
ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଭୀଷଣ କ୍ରୋଧ ସହିତ କୌଟ୍ଟରୀ ମଧୁ ପିଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲୀଂ ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ ଶୀଘ୍ରମାଜିଂ ସମାଯଯୌ
କାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଶଂଖଚୂଡ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କାଲୀ ଚିକ୍ଷେପ ଚାଗ୍ନେଯଂ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍
କାଳୀ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଵାରୁଣଂ ସା ଚ ତତ୍ତୀଵ୍ରଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ବାରୁଣାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ କାଲୀ ଵହ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ 2.19.
କାଳୀ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମାହେଶ୍ୱରାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଦେଵୀ ଚିକ୍ଷିପେ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ଦେବୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଜଗାମ ତଚ୍ଛସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ସା ଚ ଚିକ୍ଷେପ ଯତ୍ନତୋ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଉପରକୁ ଯାଇଲା; ସେ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ସାବଧାନ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ମହାରାଜ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ଚକାର ହ
ହେ ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ନିର୍ବାଣ ଆଣିଲେ।
ରାଜା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ଚକାର ହ
ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାଣ ଆଣିଲେ।
ରାଜା ତୀକ୍ଷ୍ଣାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ଶତଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ହ
ରାଜା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ନିକ୍ଷେପ୍ତୁଂ ସା ନିଷିଦ୍ଧା ଚ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବାକୁ ନିଷେଧିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଯାଵଦସ୍ତ୍ଯେଵ କଣ୍ଠେଽସ୍ଯ କଵଚଂ ହି ହରେରିତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିଙ୍କର କବଚ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠରେ ରହିଛି,
ତାଵଦସ୍ଯ ଜରା ମୃତ୍ଯୁର୍ନାସ୍ତୀତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଃ
ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ—ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ।
ଶତଲକ୍ଷଂ ଦାନଵାନାମଗ୍ରହୀଲ୍ଲୀଲଯା କ୍ରୁଧା ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣେନ ଵାରଯାମାସ ଦାନଵଃ 2.19.
ସେ ସହଜରେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଶତ ଲକ୍ଷ ଦାନବଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ; ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରୈର୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋଽଯଂ ଶତଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ସଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵଵୃଧେ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ ଵେଗେନ ମୁଷ୍ଟିନା କାଲୀ କୋପଯୁକ୍ତା ଭଯଂକରୀ
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ଶ୍ରୀମାନ୍ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ; କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭୟଙ୍କର କାଳୀ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ବଭଞ୍ଜାଥ ରଥଂ ତସ୍ଯ ଚାହନତ୍ସାରଥିଂ ସତୀ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ରଥ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ସାରଥିକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଵାମହସ୍ତେନ ଜଗ୍ରାହ ଶଂଖଚୂଡଶ୍ଚ ଲୀଲଯା
ବାମ ହାତରେ ସେ ସହଜରେ ଶଂଖଚୂଡଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
ବଭ୍ରାମ ଵ୍ଯଥଯା ଦୈତ୍ଯଃ କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ହ
ଦାନବଟି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଲଠବଠ ହେଲା ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହୁସ ହରାଇଦେଲା।
ନ ଚକ୍ରେ ବାହୁଯୁଦ୍ଧଂ ସ ଦେଵ୍ଯା ସହ ନନାମ ତାମ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ନାସ୍ତ୍ରଂ ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାତୃବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନଫିଙ୍ଗିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏବଂ ମାତା ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଦାନଵଂ ଦେଵୀ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ଦେବୀ ଦାନବଟିକୁ ଧରି, ପୁନିପୁନି ଘୁରାଇଲେ।