ସର୍ଵେଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯାଃ ସର୍ଵମାତୁଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯାଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ 2.18.
ଏ ସବୁ କିଛି ସର୍ବେଶ୍ୱରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ, ପ୍ରକୃତିଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରୁ ହେଉଛି।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରସ୍ତ୍ଵଂ ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାର୍ଷଦ।
କା ଲଜ୍ଜା ମହତୀ ରାଜନ୍ମମ ଯୁଦ୍ଧେ ତ୍ଵଯା ସହ
ରାଜା, ତୁମ ସହିତ ମୋର ଯୁଦ୍ଧରେ କଣ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା ଅଛି?
ଦେହି ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଵାଗ୍ଵ୍ଯଯେ କିଂ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦେଉ, ଅନାବଶ୍ୟକ କଥା କହିବାର କଣ ଦରକାର?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ
ଏଭଳି କହି, ଶଙ୍କର ସେଠାରେ ଚୁପ ହେଲେ, ହେ ନାରଦ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସମାରୁରୋହ ଯାନଂ ଚ ସ୍ଵାମାତ୍ଯୈଃ ସହ ସତ୍ଵରଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ବଭୂଵୁସ୍ତେ ଚ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ସ୍କନ୍ଦଶକ୍ତ୍ଯାଽର୍ଦିତାସ୍ତଦା
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯୋପରି ତତ୍ରୈଵ ସମରେ ଚ ଭଯଙ୍କରେ
ସେଠାରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ—
ଦାନଵାନାଂ କ୍ଷଯକରଂ ଯଥା ପ୍ରାକୃତିକଂ ଲଯମ୍
—ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପ୍ରଳୟ ସମ ନାଶ ଆଣିଲା।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଘନଵୃଷ୍ଟିର୍ଯଥା ତଥା
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷା ଘନ ବର୍ଷା ପରି ହେଉଥିଲା।
ଦେଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଶ୍ଚାନ୍ଯେ ସର୍ଵେ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ପାଣାଂ ଶିଲାନାଂ ଶାଖିନାଂ ତଥା
ପାହାଡ଼, ସାପ, ପାଥର ଓ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ପଳାଇଗଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନଃ ଶିଵନନ୍ଦନଃ । ନୀରଦେନ ଚ ସାନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଚ୍ଛନ୍ନୋ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଶିବପୁତ୍ର ଗୁପ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚିଯାଏ।
ଧନୁସ୍ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ ଦୁର୍ଵହଂ ଚ ଭଯଙ୍କରମ୍
ସେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ସ୍କନ୍ଦର ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ମଯୂରଂ ଜର୍ଜ୍ଜରୀଭୂତଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଚକାର ସଃ 2.19.
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ମୟୂରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଛାଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତନାମୁପଲଭ୍ଯ ସଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ, ପରେ ପୁଣି ସ୍ବଚେତନ ହେଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଖଚିତଂ ଯାନମାରୁହ୍ଯ ଚାଗ୍ନିଭୂଃ
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଖଚିତ ରଥରେ ଚଢି ଅଗ୍ନିଭୂ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସର୍ପାଂଶ୍ଚ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରାଂସ୍ତଥା
ସେ ସାପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଥର ଭିତରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ଆଗ୍ନେଯଂ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରେଣ ଵାରଯାମାସ ଵୈ ଗୁହଃ
ଗୁହା ଅଗ୍ନିବାଣକୁ ବାରୁଣୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରୋକିଦେଲେ।
ସଵାହଂ ସାରଥିଂ ଚୈଵ କିରୀଟଂ ମୁକୁଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ଯାନ, ସାରଥି ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁକୁଟ ସହିତ—
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜୋପଲଭ୍ଯ ଵୈ ଚେତନାଂ ପୁନଃ
ରାଜା ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ପୁଣି ସ୍ବଚେତନ ହେଲେ।
ଚକାର ଶରଜାଲଂ ଚ ମାଯଯା ମାଯିନାଂ ଵରଃ
ମାୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଜନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତୀରର ଜାଲ ବାଣ୍ଧିଦେଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମଵ୍ଯର୍ଥାଂ ଶତସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
ସେ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଅଫଳ ନହେଉଥିବା ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଚ କୋପେନ ମହାଵେଗେନ କାର୍ତ୍ତିକେ
କ୍ରୋଧରେ ସେ ଏହାକୁ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ କାର୍ତ୍ତିକେଯୋ ମହାବଲଃ 2.19.
ଶକ୍ତିର ଆଘାତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଶିଵସ୍ତଂ ଦର୍ଶନାଦେଵ ଜୀଵଯାମାସ ଲୀଲଯା
ଶିବ ମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ପାତି ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦେଲେ।
ଶିଵଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପ୍ରେରଯାମାସ ସତ୍ଵରଃ
ଶିବ ତାଙ୍କ ନିଜ ସେନା ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା କଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଯୁଧେ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ଵୃଷପର୍ଵଣା
ମହେନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଦମ୍ଭେନ ସହ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଚକାର ସମରଂ ପରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର ଦମ୍ଭଙ୍କ ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
କୁବେରଃ କାଲକେଯେନ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯେନ ଚ
କୁବେର କାଳକେୟଙ୍କ ସହିତ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ମାୟାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।