ସଭ୍ରାତୃକୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଃ କଥଂ ଦେଵୈଶ୍ଚ ହିଂସିତଃ 2.18.
ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ କିପରି ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ?
ପୁରା ସମୁଦ୍ରମଥନେ ପୀଯୂଷଂ ଭକ୍ଷିତଂ ସୁରୈଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାଭାଣ୍ଡମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହି ସଂସାର କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଖେଳନା।
ଦେଵଦାନଵଯୋର୍ଵାଦଃ ଶଶ୍ଵନ୍ନୈମିତ୍ତିକଃ ସଦା
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ସଦା ବେଳେ ବେଳେ ହୁଏ ଏବଂ ଚିରକାଳ ଚାଲିଥାଏ।
ତତ୍ରାଵଯୋର୍ଵିରୋଧେ ଚ ଗମନଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ତଵ
ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ହେଉଥିବାରୁ, ତୁମର ଏହି ଯାତ୍ରା ଅଫଳ ହେବ।
ଜାଯତେ ମହତୀ ଲଜ୍ଜା ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାଽସ୍ମାଭିଃ ସହାଧୁନା
ଏବେ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଆମ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା।
ଶଂଖଚୂଡଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯାହ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଆଖିଓଁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ହସି କହିଲେ—
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ କା ଲଜ୍ଜା ମହତୀ ରାଜନ୍ନକୀର୍ତିର୍ଵା ପରାଜଯେ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ରାଜା, ପରାଜୟରେ କଣ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା କିମ୍ବା ଅପକୀର୍ତ୍ତି ଅଛି?
ଯୁଦ୍ଧମାଦୌ ହରେରେଵ ମଧୁନା କୈଟଭେନ ଚ
ଆରମ୍ଭରେ ହରି ଓ ମଧୁ-କୈଟଭଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା।
ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚ ପୁନସ୍ତେନ ଗଦାଭୃତା
ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ପୁଣି ଗଦାଧାରୀଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ।
ସର୍ଵେଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯାଃ ସର୍ଵମାତୁଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯାଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ 2.18.
ଏ ସବୁ କିଛି ସର୍ବେଶ୍ୱରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ, ପ୍ରକୃତିଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରୁ ହେଉଛି।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରସ୍ତ୍ଵଂ ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାର୍ଷଦ।
କା ଲଜ୍ଜା ମହତୀ ରାଜନ୍ମମ ଯୁଦ୍ଧେ ତ୍ଵଯା ସହ
ରାଜା, ତୁମ ସହିତ ମୋର ଯୁଦ୍ଧରେ କଣ ବଡ଼ ଲଜ୍ଜା ଅଛି?
ଦେହି ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଵାଗ୍ଵ୍ଯଯେ କିଂ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦେଉ, ଅନାବଶ୍ୟକ କଥା କହିବାର କଣ ଦରକାର?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ
ଏଭଳି କହି, ଶଙ୍କର ସେଠାରେ ଚୁପ ହେଲେ, ହେ ନାରଦ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସମାରୁରୋହ ଯାନଂ ଚ ସ୍ଵାମାତ୍ଯୈଃ ସହ ସତ୍ଵରଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ବଭୂଵୁସ୍ତେ ଚ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ସ୍କନ୍ଦଶକ୍ତ୍ଯାଽର୍ଦିତାସ୍ତଦା
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯୋପରି ତତ୍ରୈଵ ସମରେ ଚ ଭଯଙ୍କରେ
ସେଠାରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ—
ଦାନଵାନାଂ କ୍ଷଯକରଂ ଯଥା ପ୍ରାକୃତିକଂ ଲଯମ୍
—ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପ୍ରଳୟ ସମ ନାଶ ଆଣିଲା।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଘନଵୃଷ୍ଟିର୍ଯଥା ତଥା
ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷା ଘନ ବର୍ଷା ପରି ହେଉଥିଲା।
ଦେଵାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଶ୍ଚାନ୍ଯେ ସର୍ଵେ ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରାଦଯଃ
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ପାଣାଂ ଶିଲାନାଂ ଶାଖିନାଂ ତଥା
ପାହାଡ଼, ସାପ, ପାଥର ଓ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ପଳାଇଗଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନଃ ଶିଵନନ୍ଦନଃ । ନୀରଦେନ ଚ ସାନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଚ୍ଛନ୍ନୋ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ରାଜାଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଶିବପୁତ୍ର ଗୁପ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଘନ ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚିଯାଏ।
ଧନୁସ୍ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛେଦ ଦୁର୍ଵହଂ ଚ ଭଯଙ୍କରମ୍
ସେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ସ୍କନ୍ଦର ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ମଯୂରଂ ଜର୍ଜ୍ଜରୀଭୂତଂ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ଚକାର ସଃ 2.19.
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ମୟୂରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
କ୍ଷଣଂ ମୂର୍ଛାଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତନାମୁପଲଭ୍ଯ ସଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ, ପରେ ପୁଣି ସ୍ବଚେତନ ହେଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଖଚିତଂ ଯାନମାରୁହ୍ଯ ଚାଗ୍ନିଭୂଃ
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଖଚିତ ରଥରେ ଚଢି ଅଗ୍ନିଭୂ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସର୍ପାଂଶ୍ଚ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତରାଂସ୍ତଥା
ସେ ସାପ, ପାହାଡ଼, ଗଛ ଓ ପାଥର ଭିତରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ଆଗ୍ନେଯଂ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରେଣ ଵାରଯାମାସ ଵୈ ଗୁହଃ
ଗୁହା ଅଗ୍ନିବାଣକୁ ବାରୁଣୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରୋକିଦେଲେ।
ସଵାହଂ ସାରଥିଂ ଚୈଵ କିରୀଟଂ ମୁକୁଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ଯାନ, ସାରଥି ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁକୁଟ ସହିତ—