ସର୍ଵୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ ଶିରସା ପ୍ରଣନାମ ସଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଆଶିଷଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ କାଲୀ ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ଶଙ୍କରଃ 2.18.
କାଳୀ, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ପରସ୍ପରଂ ଚ ସମ୍ଭାଷାଂ ତେ ଚକୁସ୍ତତ୍ର ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ମହାଦେଵୋ ଭଗଵାଂସ୍ତମୁଵାଚ ହ
ଶାନ୍ତ ମନେ ମହାଦେବ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ମରୀଚିସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ଚାପି ଧାର୍ମିକଃ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ମରୀଚି ତାଙ୍କର ପୁଅ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ଧର୍ମିକ।
କଶ୍ଯପଶ୍ଚାପି ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମିଷ୍ଠଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଃ
କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଅତି ଧର୍ମିକ ଓ ପ୍ରଜାପତି।
ତାସ୍ଵେକା ଚ ଦନୁଃ ସାଧ୍ଵୀ ତତ୍ସୌଭାଗ୍ଯେନ ଵର୍ଦ୍ଧିତା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ଦନୁ, ସତୀ, ସେ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।
ତେଷ୍ଵେକୋ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପରାକ୍ରମୀ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ପୁଷ୍କରେ ଲକ୍ଷଵତ୍ସରମ୍
ସେ ପୁଷ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ତଦା ତ୍ଵାଂ ତନଯଂ ପ୍ରାପ ପରଂ କୃଷ୍ଣପରାଯଣମ୍
ତାପରେ ସେ ତୁମକୁ ପୁଅ ଭାବେ ପାଇଲେ, ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜେ।
ଅଧୁନା ରାଧିକାଶାପାଦ୍ଭାରତେ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ
ଏବେ ରାଧିକାଙ୍କ ଶାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭାରତରେ ଅଛନ୍ତି।
ସାଲୋକ୍ଯସାର୍ଷ୍ଟିସାରୂପ୍ଯସାମୀପ୍ଯୈକ୍ଯଂ ହରେରପି 2.18.
ହରିଙ୍କ ସହ ଏକ ଲୋକରେ ରହିବା, ଏକ ସମ୍ପଦ ଭୋଗିବା, ଏକ ଆକୃତି ହେବା, ନିକଟରେ ରହିବା କିମ୍ବା ଏକତା ପାଇବା—
ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମମରତ୍ଵଂ ଵା ତୁଚ୍ଛଂ ମେନେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ
ବ୍ରହ୍ମା ହେବା କିମ୍ବା ଅମରତ୍ୱ ପାଇବାକୁ ଭିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଅତି ତୁଚ୍ଛ ଭାବିଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତସ୍ଯ ତେ କିଂ ଵା ଦେଵାନାଂ ଵିଷଯେ ଭ୍ରମେ
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ଘୁରିବାର କଣ ମୂଲ୍ୟ ଅଛି?
ସୁଖଂ ସ୍ଵରାଜ୍ଯେ ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଠ ଦେଵାସ୍ସନ୍ତୁ ସ୍ଵକେ ପଦେ
ତୁମେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସୁଖରେ ରୁହ, ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ—
ସ୍ଵସମ୍ପଦାଂ ଚ ହାନିଂ ଚ ଯଦି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଯସେ
ଏବଂ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ଯଦି ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ହାରାଇବାକୁ ଭାବୁଛ, ତେବେ—
ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ତିରୋଭାଵୋ ଲଯେ ପ୍ରାକୃତିକେ ସତି
ପ୍ରକୃତିର ଲୟ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ଘଟେ।
ଜ୍ଞାନଂ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ତପସା ସ୍ମୃତିର୍ଲୋକସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ସ୍ମୃତି, ଏସବୁ ଲୋକରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଛି।
ପରିପୂର୍ଣତମୋ ଧର୍ମଃ ସତ୍ଯେ ସତ୍ଯାଶ୍ରଯଃ ସଦା
ସବୁଠାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଥାଏ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥିତ।
ଏକଭାଗଃ କଲେଃ ପୂର୍ଵେ ତଦ୍ଧ୍ରାସଶ୍ଚ କ୍ରମେଣ ଚ
ପୂର୍ବ କାଳରେ କଳିର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର ଥିଲା, ଏହା କ୍ରମେ କ୍ରମେ କମିଗଲା।
ଯାଦୃକ୍ତେଜୋ ରଵେର୍ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ନ ତାଦୃକ୍ଶିଶିରେ ପୁନଃ 2.18.
ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଯେପରି ତେଜ ଥାଏ, ଶୀତକାଳରେ ସେପରି ନୁହେଁ।
ଉଦଯଂ ଯାତି କାଲେନ ବାଲ୍ଯତାଂ ଚ କ୍ରମେଣ ଚ
ସମୟ ପାଇଁ ଏହା ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ କ୍ରମେ ଆସେ।
ଦିନେ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନତାଂ ଯାତି କାଲେ ଵୈ ଦୁର୍ଦିନେ ଘନେ
ଦିନରେ ଏହା ଲୁଚିଯାଏ, ଘନ ମେଘର ଦିନରେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ପରିପୂର୍ଣତମଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଃ ପୂର୍ଣିମାଯାଂ ଚ ଯାଦୃଶଃ।। । ତାଦୃଶୋ ନ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷଯଂ ଯାତି ଦିନେଦିନେ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏଭଳି ସଦା ରହେନାହିଁ; ପ୍ରତିଦିନ କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ପୁନଃ ସ ପୁଷ୍ଟତାଂ ଯାତି ପରକୁହ୍ଵା ଦିନେଦିନେ
ପୁଣି ଅମାବାସ୍ୟା ପରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ଆଉଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ରାହୁଗ୍ରସ୍ତେ ଦିନେ ମ୍ଲାନୋ ଦୁର୍ଦିନେ ନିବିଡେ ଘନେ
ରାହୁଙ୍କର ଗ୍ରାସ ହେବାବେଳେ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖଦିନରେ, ଘନ ମେଘରେ ଆକାଶ ଢାକିଯିବା ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଲିନ ଦେଖାଯାଏ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ବଲିଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରୋ ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରୀଃ ସୁତଲେଽଧୁନା
ଭବିଷ୍ୟତରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୁଣି ଶକ୍ତି ଫେରିପାଇବ; ଏବେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୁତଳ ଲୋକକୁ ପଡ଼ିଯାଇଛି।
କାଲେ ଜଲେ ନିମଗ୍ନା ସା ତିରୋଭୂତା ଵିପଦ୍ଗତା
ସମୟ ପରେ ସେ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଚରାଚରାଶ୍ଚ କାଲେନ ନଶ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଚ
ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।