ଅହଂ କୋ ଵା ତ୍ଵଂ ଚ କା ଵା ଵିଧିନା ଯୋଜିତଃ ପୁରା
ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ କେଉଁ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଏକାଠି ହେଲୁ?
ଅଜ୍ଞାନୀ କାତରଃ ଶୋକେ ଵିପତ୍ତୌ ଚ ନ ପଣ୍ଡିତଃ ।। 2.17.
ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଶୋକ ଓ ବିପଦରେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ ନୁହଁନ୍ତି।
ନାରାଯଣଂ ତଂ ସର୍ଵେଶଂ କାନ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପାଇବ।
ମଯା ତ୍ଵଂ ତପସା ଲବ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵରେଣ ହି
ମୁଁ ତୁମକୁ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପାଇଥିଲି।
ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଗୋଲୋକେ ତ୍ଵଂ ଲଭିଷ୍ଯସି
ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପାଇବ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ସନ୍ତତମ୍
ସେଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମକୁ ଦେଖିବି।
ପୁନର୍ଯାସ୍ଯାମି ତତ୍ରୈଵ କଃ ଶୋକୋ ମେ ଶୃଣୁ ପ୍ରିଯେ ।। ତ୍ଵଂ ହି ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦିଵ୍ଯରୂପଂ ଵିଧାଯ ଚ
ମୁଁ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିବି; ମୋତେ କାହିଁକି ଦୁଃଖ ହେବ, ଶୁଣ ପ୍ରିୟେ। ତୁମେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିବ।
ତତ୍କାଲଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ହରିଂ ମା କାନ୍ତେ କାତରା ଭଵ
ସେ ସମୟରେ ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ପାଇବ। ମୋ ପ୍ରିୟା, ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସୁଷ୍ଵାପ ଶୋଭନେ ତଲ୍ପେ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଭଲଭାବେ ଶୁଇଲେ।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତେ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁନ୍ଦରୀମ୍
ମଣିମୟ ଦୀପର ଆଲୋକରେ, ସେ ନାରୀମଣି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପାଇଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି କାନ୍ତାଂ ତାଂ ରୁଦନ୍ତୀମତିଦୁଃଖିତାମ୍ ।। କୃଶୋଦରୀଂ ନିରାହାରାଂ ନିମଗ୍ନାଂ ଶୋକସାଗରେ
ସେ କାନ୍ତା, ଯିଏ କନ୍ଦୁଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ସ୍ଲିମ୍ ଶରୀର, ଉପବାସରେ ଏବଂ ଶୋକସାଗରରେ ଡୁବିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖିଲେ।
ପୁନସ୍ତାଂ ବୋଧଯାମାସ ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ବୋଧଵିତ୍ 2.17.
ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗ୍ରୁତ କରିଲେ।
ସ ଚ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ତଚ୍ଚ ସର୍ଵଶୋକହରଂ ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦେଲେ।
କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ହର୍ଷେଣ ସର୍ଵଂ ମତ୍ଵାଽତିନଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, ସବୁକିଛିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗୌ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୌ ନିର୍ଜନେ ମୁନେ
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା, ଦୁଇଜଣ ଏକାନ୍ତରେ ଅଚେତନ ହେଲେ, ମୁନି।
ଏକାଂଗୌ ଚ ତଥା ତୌ ଦ୍ଵୌ ଚାର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ଵରୌ ଯଥା
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ଦେହ ହେଲେ, ଯେପରି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର।
ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ଚ ତାଂ ମେନେ ରାଜା ପ୍ରାଣାଧିକେଶ୍ଵରୀମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣର ଅଧିକାରିଣୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସୁଵେଷୌ ସୁଖସମ୍ଭୋଗାଦଚେଷ୍ଟୌ ସୁମନୋହରୌ କଥାଂ ମନୋହରାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ହସନ୍ତୌ ଚ କ୍ଷଣଂ ପୁନଃ
ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ସୁଖର ସଂଯୋଗରେ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବିତ, ଦୁଇଜଣ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର କଥା କହି, ହସି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଭୁକ୍ତଵନ୍ତୌ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ପ୍ରଦତଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାଉଁଠି ତାମ୍ବୁଳ ଭୋଜନ କଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଇ।
ପରସ୍ପରଂ ସେଵିତୌ ଚ ସୁପ୍ରୀତ୍ଯା ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ସେମାନେ ଶ୍ୱେତ ଚାମରାରେ ପ୍ରେମରେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
କ୍ଷଣଂ କେଲିନିଯୁକ୍ତୌ ଚ ରସଭାଵସମନ୍ଵିତୌ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେମାନେ ଖେଳରେ ଲିନ ହେଲେ, ଭାବର ରସରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ।
ସତତଂ ଜଯଯୁକ୍ତୌ ଦ୍ଵୌ କ୍ଷଣଂ ନୈଵ ପରାଜିତୌ 2.17.
ସେମାନେ ସଦା ବିଜୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କେବେ ହାରିଲେ ନାହିଁ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଚୋତ୍ଥାଯ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପାନ୍ମନୋହରାତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ମନୋହର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଶଯ୍ୟାରୁ ବ୍ରାହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠିଲେ।
ରାତ୍ରିଵାସଃ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ନାତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଵାରିଣା
ରାତିର ଶୋଇବା ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି, ଶୁଭ ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଚକାରାହ୍ନିକମାଵଶ୍ଯମଭୀଷ୍ଟଗୁରୁଵନ୍ଦନମ୍
ସେ ନିୟମିତ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା କରି, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ରତ୍ନଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମଣିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵସ୍ତ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚ କାଞ୍ଚନମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଉତ୍ତମ ପୋଶାକ ଓ ସୁନା ରଖିଥିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନଂ ଯତ୍କିଞ୍ଚିନ୍ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରକମ୍
ଯେଉଁଠି ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଥିଲା — ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ କିମ୍ବା ହୀରା — ସେ ସବୁ ଥିଲା।
ଗଜରତ୍ନଂ ଚାଶ୍ଵରତ୍ନଂ ଧେନୁରତ୍ନଂ ମନୋହରମ୍
ସେଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଓ ମନୋହର ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
କୋଶାଗାରସହସ୍ରଂ ଚ ନଗରାଣାଂ ତ୍ରିଲକ୍ଷକମ୍
ସେଠି ହଜାର ଧନଭଣ୍ଡାର ଓ ତିନି ଲକ୍ଷ ସହର ଥିଲା।
ପୁତ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଂ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଂ ଦାନଵେଷୁ ଚ
ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତି କଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।