ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ କାଲେ ସୃଜତି ପାତା ପାତି ଚ କାଲତଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମୟ ଆସିଲେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ।। ସ୍ରଷ୍ଟା ପାତା ଚ ସଂହର୍ତ୍ତା ସ କୃତ୍ସ୍ନାଂଶେନ ସର୍ଵଦା।2.17.
ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ — ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୂଳ; ସେ ସଦା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି।
କାଲେ ସ ଏଵ ପ୍ରକୃତିଂ ନିର୍ମାଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେତେବେଳେ ଚାହାନ୍ତି, ସମୟ ଆସିଲେ ପ୍ରକୃତିକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ରିମମେଵ ଚ
ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଏକଟି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ କିଛି ନିର୍ମିତ ଓ ଅସ୍ଲିଳ।
ଭଜ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ରାଧେଶଂ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ପରମ୍
ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ — ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଗୁଣରୁ ଉପରେ — ତାଙ୍କୁ ଭଜ।
ଜଲଂ ଜଲେନ ସୃଜତି ଜଲଂ ପାତି ଜଲେନ ଯଃ
ଯିଏ ଜଳକୁ ଜଳରୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଓ ଜଳକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଵାତି ଵାତଃ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପବନ ସଦା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବହେ।
ଯଥାକ୍ଷଣଂ ଵର୍ଷତୀନ୍ଦ୍ରୋ ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଚରତି ଜନ୍ତୁଷୁ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ।
ମୃତ୍ଯୋର୍ମୂଲଂ କାଲମୂଲଂ ଯମସ୍ଯ ଚ ଯମଂ ପରମ୍
ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳ ହେଉଛି ସମୟ; ସମୟର ମୂଳ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯମ।
ସଂହର୍ତ୍ତାରଂ ଚ ସଂହର୍ତୁସ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ସଂହାରକୁ ଯିଏ ସଂହାର କରନ୍ତି, ସେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।
ଅହଂ କୋ ଵା ତ୍ଵଂ ଚ କା ଵା ଵିଧିନା ଯୋଜିତଃ ପୁରା
ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ କେଉଁ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଏକାଠି ହେଲୁ?
ଅଜ୍ଞାନୀ କାତରଃ ଶୋକେ ଵିପତ୍ତୌ ଚ ନ ପଣ୍ଡିତଃ ।। 2.17.
ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଶୋକ ଓ ବିପଦରେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ ନୁହଁନ୍ତି।
ନାରାଯଣଂ ତଂ ସର୍ଵେଶଂ କାନ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପାଇବ।
ମଯା ତ୍ଵଂ ତପସା ଲବ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵରେଣ ହି
ମୁଁ ତୁମକୁ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପାଇଥିଲି।
ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଗୋଲୋକେ ତ୍ଵଂ ଲଭିଷ୍ଯସି
ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପାଇବ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ସନ୍ତତମ୍
ସେଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମକୁ ଦେଖିବି।
ପୁନର୍ଯାସ୍ଯାମି ତତ୍ରୈଵ କଃ ଶୋକୋ ମେ ଶୃଣୁ ପ୍ରିଯେ ।। ତ୍ଵଂ ହି ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦିଵ୍ଯରୂପଂ ଵିଧାଯ ଚ
ମୁଁ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିବି; ମୋତେ କାହିଁକି ଦୁଃଖ ହେବ, ଶୁଣ ପ୍ରିୟେ। ତୁମେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିବ।
ତତ୍କାଲଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ହରିଂ ମା କାନ୍ତେ କାତରା ଭଵ
ସେ ସମୟରେ ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ପାଇବ। ମୋ ପ୍ରିୟା, ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସୁଷ୍ଵାପ ଶୋଭନେ ତଲ୍ପେ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଭଲଭାବେ ଶୁଇଲେ।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତେ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁନ୍ଦରୀମ୍
ମଣିମୟ ଦୀପର ଆଲୋକରେ, ସେ ନାରୀମଣି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପାଇଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି କାନ୍ତାଂ ତାଂ ରୁଦନ୍ତୀମତିଦୁଃଖିତାମ୍ ।। କୃଶୋଦରୀଂ ନିରାହାରାଂ ନିମଗ୍ନାଂ ଶୋକସାଗରେ
ସେ କାନ୍ତା, ଯିଏ କନ୍ଦୁଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ସ୍ଲିମ୍ ଶରୀର, ଉପବାସରେ ଏବଂ ଶୋକସାଗରରେ ଡୁବିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖିଲେ।
ପୁନସ୍ତାଂ ବୋଧଯାମାସ ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ବୋଧଵିତ୍ 2.17.
ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗ୍ରୁତ କରିଲେ।
ସ ଚ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ତଚ୍ଚ ସର୍ଵଶୋକହରଂ ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦେଲେ।
କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ହର୍ଷେଣ ସର୍ଵଂ ମତ୍ଵାଽତିନଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, ସବୁକିଛିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗୌ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୌ ନିର୍ଜନେ ମୁନେ
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା, ଦୁଇଜଣ ଏକାନ୍ତରେ ଅଚେତନ ହେଲେ, ମୁନି।
ଏକାଂଗୌ ଚ ତଥା ତୌ ଦ୍ଵୌ ଚାର୍ଦ୍ଧନାରୀଶ୍ଵରୌ ଯଥା
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ଦେହ ହେଲେ, ଯେପରି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର।
ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ଚ ତାଂ ମେନେ ରାଜା ପ୍ରାଣାଧିକେଶ୍ଵରୀମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣର ଅଧିକାରିଣୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସୁଵେଷୌ ସୁଖସମ୍ଭୋଗାଦଚେଷ୍ଟୌ ସୁମନୋହରୌ କଥାଂ ମନୋହରାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ହସନ୍ତୌ ଚ କ୍ଷଣଂ ପୁନଃ
ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ସୁଖର ସଂଯୋଗରେ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବିତ, ଦୁଇଜଣ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର କଥା କହି, ହସି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଭୁକ୍ତଵନ୍ତୌ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ପ୍ରଦତଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାଉଁଠି ତାମ୍ବୁଳ ଭୋଜନ କଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଇ।
ପରସ୍ପରଂ ସେଵିତୌ ଚ ସୁପ୍ରୀତ୍ଯା ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ସେମାନେ ଶ୍ୱେତ ଚାମରାରେ ପ୍ରେମରେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।