ଅଥ ଦୂତେ ଗତେ ତତ୍ର ଶଂଖଚୂଡଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ତାପରେ, ଦୂତ ଯିବା ପରେ, ପ୍ରବଳ ଶଂଖଚୂଡ଼—
ରଣଵାର୍ତ୍ତାଂ ଚ ସା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା 2.17.
ଯୁଦ୍ଧର ଖବର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଗଳା, ଠୋଉଁଟି ଓ ତାଳୁ ଶୁଖିଗଲା।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ ହେ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ ରକ୍ଷ ମେ ଜୀଵନଂ କ୍ଷଣମ୍
ତୁଳସୀ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି ଦେବ, ମୋର ଜୀବନ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର।
ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଜନ୍ମସୁ ଭୋଗ୍ଯଂ ତଦ୍ଯଦ୍ଵୈ ମନସି ଵାଂଛିତମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।
ଆନ୍ଦୋଲଯନ୍ତି ପ୍ରାଣା ମେ ମନୋ ଦଗ୍ଧଂ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ମୋର ପ୍ରାଣ ଡାଲି ହେଉଛି, ମୋ ମନ ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ୁଛି।
ତୁଲସୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ନୃପେଶ୍ଵରଃ
ତୁଳସୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଖାଇଯାଇ ଓ ପିଇଯାଇ—
ଶଙ୍ଖଚୂଡ ଉଵାଚ ଶୁଭଂ ହର୍ଷଂ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଯଂ ଶୋକମମଂଗଲମ୍
ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ — ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଓ ଅଶୁଭ —
କାଲେ ଭଵନ୍ତି ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ଶାଖାଵନ୍ତଶ୍ଚ କାଲତଃ
ଏସବୁ କଥା ସମୟରେ ହୁଏ; ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଡାଳପାତା ହେଉଛନ୍ତି।
ତେଷାଂ ଫଲାନି ପକ୍ଵାନି ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯେଵ କାଲତଃ
ସମୟ ଆସିଲେ ଗଛର ଫଳ ପକେ ଓ ପୁରା ହୁଏ।
ଭଵନ୍ତି କାଲେ ଭୂତାନି କାଲେ କାଲଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଚ
ସମୟ ଆସିଲେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମନେ, ଏବଂ ସମୟ ଆସିଲେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ କାଲେ ସୃଜତି ପାତା ପାତି ଚ କାଲତଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମୟ ଆସିଲେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ।। ସ୍ରଷ୍ଟା ପାତା ଚ ସଂହର୍ତ୍ତା ସ କୃତ୍ସ୍ନାଂଶେନ ସର୍ଵଦା।2.17.
ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ — ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୂଳ; ସେ ସଦା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି।
କାଲେ ସ ଏଵ ପ୍ରକୃତିଂ ନିର୍ମାଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ପ୍ରଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେତେବେଳେ ଚାହାନ୍ତି, ସମୟ ଆସିଲେ ପ୍ରକୃତିକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ରିମମେଵ ଚ
ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଏକଟି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ କିଛି ନିର୍ମିତ ଓ ଅସ୍ଲିଳ।
ଭଜ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ରାଧେଶଂ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ପରମ୍
ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ — ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଗୁଣରୁ ଉପରେ — ତାଙ୍କୁ ଭଜ।
ଜଲଂ ଜଲେନ ସୃଜତି ଜଲଂ ପାତି ଜଲେନ ଯଃ
ଯିଏ ଜଳକୁ ଜଳରୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଓ ଜଳକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଵାତି ଵାତଃ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପବନ ସଦା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବହେ।
ଯଥାକ୍ଷଣଂ ଵର୍ଷତୀନ୍ଦ୍ରୋ ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଚରତି ଜନ୍ତୁଷୁ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ।
ମୃତ୍ଯୋର୍ମୂଲଂ କାଲମୂଲଂ ଯମସ୍ଯ ଚ ଯମଂ ପରମ୍
ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳ ହେଉଛି ସମୟ; ସମୟର ମୂଳ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯମ।
ସଂହର୍ତ୍ତାରଂ ଚ ସଂହର୍ତୁସ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ସଂହାରକୁ ଯିଏ ସଂହାର କରନ୍ତି, ସେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।
ଅହଂ କୋ ଵା ତ୍ଵଂ ଚ କା ଵା ଵିଧିନା ଯୋଜିତଃ ପୁରା
ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ କେଉଁ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଏକାଠି ହେଲୁ?
ଅଜ୍ଞାନୀ କାତରଃ ଶୋକେ ଵିପତ୍ତୌ ଚ ନ ପଣ୍ଡିତଃ ।। 2.17.
ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଶୋକ ଓ ବିପଦରେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ ନୁହଁନ୍ତି।
ନାରାଯଣଂ ତଂ ସର୍ଵେଶଂ କାନ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପାଇବ।
ମଯା ତ୍ଵଂ ତପସା ଲବ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵରେଣ ହି
ମୁଁ ତୁମକୁ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପାଇଥିଲି।
ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଗୋଲୋକେ ତ୍ଵଂ ଲଭିଷ୍ଯସି
ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପାଇବ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ସନ୍ତତମ୍
ସେଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମକୁ ଦେଖିବି।
ପୁନର୍ଯାସ୍ଯାମି ତତ୍ରୈଵ କଃ ଶୋକୋ ମେ ଶୃଣୁ ପ୍ରିଯେ ।। ତ୍ଵଂ ହି ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦିଵ୍ଯରୂପଂ ଵିଧାଯ ଚ
ମୁଁ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିବି; ମୋତେ କାହିଁକି ଦୁଃଖ ହେବ, ଶୁଣ ପ୍ରିୟେ। ତୁମେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିବ।
ତତ୍କାଲଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ହରିଂ ମା କାନ୍ତେ କାତରା ଭଵ
ସେ ସମୟରେ ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ପାଇବ। ମୋ ପ୍ରିୟା, ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସୁଷ୍ଵାପ ଶୋଭନେ ତଲ୍ପେ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଭଲଭାବେ ଶୁଇଲେ।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତେ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁନ୍ଦରୀମ୍
ମଣିମୟ ଦୀପର ଆଲୋକରେ, ସେ ନାରୀମଣି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପାଇଲେ।