ଦତ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଶୂଲଂ ହରିଣା ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରସ୍ଥାପିତଃ ଶିଵଃ
'ତୁମକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ, ହରି ଶିବଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।'
ଵିଷଯଂ ଦେହି ତେଷାଂ ଚ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵା କୁରୁ ନିଶ୍ଚିତମ୍
'ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇଦିଅ, କିମ୍ବା ନିଶ୍ଚିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।'
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ 2.17.
ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶଂଖଚୂଡ଼ ହସିଲେ।
ସ ଗତ୍ଵୋଵାଚ ତୂର୍ଣଂ ତଂ ଵଟମୂଲସ୍ଥମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ସ୍କନ୍ଦ ଆଜଗାମ ଶିଵାନ୍ତିକମ୍
ଏହି ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ।
ଵିଶାଲାକ୍ଷଶ୍ଚ ବାଣଶ୍ଚ ପିଙ୍ଗଲାକ୍ଷୋ ଵିକମ୍ପନଃ
ବିଶାଳାକ୍ଷ, ବାଣ, ପିଙ୍ଗଳାକ୍ଷ ଓ ବିକମ୍ପନ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
କପିଲାକ୍ଷୋ ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଵିକଟସ୍ତାମ୍ରଲୋଚନଃ
କପିଳାକ୍ଷ, ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିକଟ ଓ ତାମ୍ରଲୋଚନ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ବଲୋନ୍ମତ୍ତୋ ରଣଶ୍ଲାଘୀ ଦୁର୍ଜଯୋ ଦୁର୍ଗମସ୍ତଥା
ବଳୋନ୍ମତ୍ତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ରଣଶ୍ଳାଘୀ, ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଵସଵୋ ଵାସଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଆଦିତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ ସ୍ମୃତାଃ
ବସୁମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାସବ ପ୍ରଥମ, ଏବଂ ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ, ସମ୍ମାନରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
କୁବେରଶ୍ଚ ଯମଶ୍ଚୈଵ ଜଯନ୍ତୋ ନଲକୂବରଃ
କୁବେର ଓ ଯମ, ତଥା ଜୟନ୍ତ ଓ ନଳକୁବେର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଶ୍ଚ ଶନିରୀଶାନଃ କାମଦେଵଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯ୍ଯଵାନ୍
ଧର୍ମ, ଶନି, ଈଶାନ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ରକ୍ତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନା 2.17.
ସେ ଲାଲ୍ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ୍ ମାଳା ଓ ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଅଭଯଂ ଦଦତୀ ଭକ୍ତମଭଯା ସା ଭଯଂ ରିପୁମ୍
ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଖର୍ପରଂ ଵର୍ତୁଲାକାରଂ ଗମ୍ଭୀରଂ ଯୋଜନାଯତମ୍
ସେ ଏକ ବୃତ୍ତାକାର, ଗଭୀର ଏବଂ ଏକ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଖପର ଧରିଥିଲେ।
ଶଂଖଂ ଚକ୍ରଂ ଗଦାଂ ପଦ୍ମଂ ଶରାଂଶ୍ଚାପଂ ଭଯଂକରମ୍
ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ତୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରଂ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରମାଗ୍ନେଯଂ ନାଗପାଶକମ୍
ବୈଷ୍ଣବ, ବାରୁଣ, ଅଗ୍ନେୟ ଏବଂ ସର୍ପ ପାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ପାର୍ଜନ୍ଯଂ ଵୈ ପାଶୁପତଂ ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପାର୍ଵତମ୍ ନାନାଵିଧାନ୍ଯାଯୁଧାନି ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଶତକଂ ପରମ୍
ପାର୍ଜନ୍ୟ, ପାଶୁପତ, ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ ଓ ପାର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଶତାଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ସା ଯୋଗିନୀନାଂ ତ୍ରିକୋଟିଭିଃ
ସେ ସେଠାକୁ ଆସି, ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀଙ୍କ ସହିତ ଉଭୟ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାଶ୍ଚ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ତାଭିଶ୍ଚୈଵ ସହ ସ୍କନ୍ଦୋ ନତ୍ଵା ଵୈ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସ୍କନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଅଥ ଦୂତେ ଗତେ ତତ୍ର ଶଂଖଚୂଡଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ତାପରେ, ଦୂତ ଯିବା ପରେ, ପ୍ରବଳ ଶଂଖଚୂଡ଼—
ରଣଵାର୍ତ୍ତାଂ ଚ ସା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା 2.17.
ଯୁଦ୍ଧର ଖବର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଗଳା, ଠୋଉଁଟି ଓ ତାଳୁ ଶୁଖିଗଲା।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ ହେ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ ରକ୍ଷ ମେ ଜୀଵନଂ କ୍ଷଣମ୍
ତୁଳସୀ କହିଲେ: ହେ ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି ଦେବ, ମୋର ଜୀବନ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର।
ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଜନ୍ମସୁ ଭୋଗ୍ଯଂ ତଦ୍ଯଦ୍ଵୈ ମନସି ଵାଂଛିତମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।
ଆନ୍ଦୋଲଯନ୍ତି ପ୍ରାଣା ମେ ମନୋ ଦଗ୍ଧଂ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ମୋର ପ୍ରାଣ ଡାଲି ହେଉଛି, ମୋ ମନ ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖରେ ପୁଡ଼ୁଛି।
ତୁଲସୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ନୃପେଶ୍ଵରଃ
ତୁଳସୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଖାଇଯାଇ ଓ ପିଇଯାଇ—
ଶଙ୍ଖଚୂଡ ଉଵାଚ ଶୁଭଂ ହର୍ଷଂ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଯଂ ଶୋକମମଂଗଲମ୍
ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ — ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଓ ଅଶୁଭ —
କାଲେ ଭଵନ୍ତି ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ଶାଖାଵନ୍ତଶ୍ଚ କାଲତଃ
ଏସବୁ କଥା ସମୟରେ ହୁଏ; ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଡାଳପାତା ହେଉଛନ୍ତି।
ତେଷାଂ ଫଲାନି ପକ୍ଵାନି ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯେଵ କାଲତଃ
ସମୟ ଆସିଲେ ଗଛର ଫଳ ପକେ ଓ ପୁରା ହୁଏ।
ଭଵନ୍ତି କାଲେ ଭୂତାନି କାଲେ କାଲଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଚ
ସମୟ ଆସିଲେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମନେ, ଏବଂ ସମୟ ଆସିଲେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।