ନ କୈଶ୍ଚିଦ୍ଵାରିତୋ ଦୂତୋ ଦୂତରୂପେଣ ତସ୍ଯ ଚ
ସେ ଦୂତ ରୂପ ଧରିଥିବାରୁ କେହି ତାକୁ ରୋକିଲେ ନାହିଁ।
ରଣସ୍ଯ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଜ୍ଞାପଯିତୁମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜଣେଇବାକୁ ଗଲା।
ସ ଗତ୍ଵା ଶଂଖଚୂଡଂ ତଂ ଦଦର୍ଶ ସୁମନୋହରମ୍ 2.17.
ସେ ଯାଇ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରଖଚିତଂ ଚିତ୍ରଂ ରତ୍ନଦଣ୍ଡସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ମଣିରେ ଖଚିତ ଅଦ୍ଭୁତ ରତ୍ନଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ଭୃତ୍ଯେନ ହସ୍ତଵିଧୃତଂ ସ୍ଵର୍ଣଚ୍ଛତ୍ରଂ ମନୋହରମ୍
ଗୋଟିଏ ଦାସ ତାଙ୍କୁ ସୁନାର ଛତା ଧରି ଛାୟା କରୁଥିଲା, ଯାହା ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ସୁଵେଷଂ ସୁନ୍ଦରଂ ରମ୍ଯଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ସେ ଭଲ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅତି ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୈଃ ପରିଵୃତଂ ସୁଵେଷଂ ଚ ତ୍ରିକୋଟିଭିଃ
ତିନି କୋଟି ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଭଲ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଃ ସଵିସ୍ମଯଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଉଵାଚ ଯଦୁକ୍ତଂ ଶଙ୍କରେଣୈଵ ତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ନିଶାମଯ
ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ କହିଲେ: 'ଶଂକର ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି କଥା କହୁଛି, ଶୁଣ।'
ରାଜ୍ଯଂ ଦେହି ଚ ଦେଵାନାମଧିକାରଂ ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
'ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଅଧିକାର ଏବେ ଦେଇଦିଅ।'
ଦତ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଶୂଲଂ ହରିଣା ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରସ୍ଥାପିତଃ ଶିଵଃ
'ତୁମକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ, ହରି ଶିବଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।'
ଵିଷଯଂ ଦେହି ତେଷାଂ ଚ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵା କୁରୁ ନିଶ୍ଚିତମ୍
'ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇଦିଅ, କିମ୍ବା ନିଶ୍ଚିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।'
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଚୂଡଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ 2.17.
ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶଂଖଚୂଡ଼ ହସିଲେ।
ସ ଗତ୍ଵୋଵାଚ ତୂର୍ଣଂ ତଂ ଵଟମୂଲସ୍ଥମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ସ୍କନ୍ଦ ଆଜଗାମ ଶିଵାନ୍ତିକମ୍
ଏହି ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ।
ଵିଶାଲାକ୍ଷଶ୍ଚ ବାଣଶ୍ଚ ପିଙ୍ଗଲାକ୍ଷୋ ଵିକମ୍ପନଃ
ବିଶାଳାକ୍ଷ, ବାଣ, ପିଙ୍ଗଳାକ୍ଷ ଓ ବିକମ୍ପନ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
କପିଲାକ୍ଷୋ ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଵିକଟସ୍ତାମ୍ରଲୋଚନଃ
କପିଳାକ୍ଷ, ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିକଟ ଓ ତାମ୍ରଲୋଚନ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ବଲୋନ୍ମତ୍ତୋ ରଣଶ୍ଲାଘୀ ଦୁର୍ଜଯୋ ଦୁର୍ଗମସ୍ତଥା
ବଳୋନ୍ମତ୍ତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ରଣଶ୍ଳାଘୀ, ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଵସଵୋ ଵାସଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଆଦିତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ ସ୍ମୃତାଃ
ବସୁମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାସବ ପ୍ରଥମ, ଏବଂ ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ, ସମ୍ମାନରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
କୁବେରଶ୍ଚ ଯମଶ୍ଚୈଵ ଜଯନ୍ତୋ ନଲକୂବରଃ
କୁବେର ଓ ଯମ, ତଥା ଜୟନ୍ତ ଓ ନଳକୁବେର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଶ୍ଚ ଶନିରୀଶାନଃ କାମଦେଵଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯ୍ଯଵାନ୍
ଧର୍ମ, ଶନି, ଈଶାନ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ରକ୍ତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନା 2.17.
ସେ ଲାଲ୍ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ୍ ମାଳା ଓ ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ଅଭଯଂ ଦଦତୀ ଭକ୍ତମଭଯା ସା ଭଯଂ ରିପୁମ୍
ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଖର୍ପରଂ ଵର୍ତୁଲାକାରଂ ଗମ୍ଭୀରଂ ଯୋଜନାଯତମ୍
ସେ ଏକ ବୃତ୍ତାକାର, ଗଭୀର ଏବଂ ଏକ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଖପର ଧରିଥିଲେ।
ଶଂଖଂ ଚକ୍ରଂ ଗଦାଂ ପଦ୍ମଂ ଶରାଂଶ୍ଚାପଂ ଭଯଂକରମ୍
ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ତୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରଂ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରମାଗ୍ନେଯଂ ନାଗପାଶକମ୍
ବୈଷ୍ଣବ, ବାରୁଣ, ଅଗ୍ନେୟ ଏବଂ ସର୍ପ ପାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ପାର୍ଜନ୍ଯଂ ଵୈ ପାଶୁପତଂ ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପାର୍ଵତମ୍ ନାନାଵିଧାନ୍ଯାଯୁଧାନି ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଶତକଂ ପରମ୍
ପାର୍ଜନ୍ୟ, ପାଶୁପତ, ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ ଓ ପାର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଶତାଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ସା ଯୋଗିନୀନାଂ ତ୍ରିକୋଟିଭିଃ
ସେ ସେଠାକୁ ଆସି, ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀଙ୍କ ସହିତ ଉଭୟ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାଶ୍ଚ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ତାଭିଶ୍ଚୈଵ ସହ ସ୍କନ୍ଦୋ ନତ୍ଵା ଵୈ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସ୍କନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।