ସା ଚ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାରୁଷ୍ଟା ଶଶାପ ତମ୍
ସେ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ହେ ଵତ୍ସ ତିଷ୍ଠ ମା ଗଚ୍ଛ କ୍ଵ ଯାସୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
“ହେ ପୁଅ, ରୁହ, ଯାଅ ନାହିଁ! କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?”—ସେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ।
ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵା ଗୋପାଶ୍ଚେତି ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କାନ୍ଦିଲେ, ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଆଯାସ୍ଯତି କ୍ଷଣାର୍ଧେନ କୃତ୍ଵା ଶାପସ୍ଯ ପାଲନମ୍
“ସେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫେରିଆସିବେ, ଶାପ ପୂରଣ କରିବା ପରେ।”
ଗୋଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଣାର୍ଦ୍ଧେନ ଚୈକମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଭଵେତ୍ 2.16.
ଗୋଲୋକରେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାନ।
ସ ଏଵ ଶଂଖଚୂଡଶ୍ଚ ପୁନସ୍ତତ୍ରୈଵ ଯାସ୍ଯତି
ସେଇ ଶଂଖଚୂଡ଼ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିଯିବେ।
ମମ ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତ ଭାରତମ୍
“ମୋ ତ୍ରିଶୂଳ ନିଅ ଏବଂ ଶୀଘ୍ରେ ଭାରତକୁ ଯାଅ।”
ମମୈଵ କଵଚଂ କଣ୍ଠେ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
“ମୋର ଶୁଭ କବଚ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧ।”
ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଥିତେ କଣ୍ଠେ ନ କୋଽପି ହିଂସିତୁଂ କ୍ଷମଃ
“ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି କବଚ ତୁମ ଗଳାରେ ଥିଲେ, କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।”
ସତୀତ୍ଵଭଙ୍ଗସ୍ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯା ଯତ୍ର କାଲେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏକ ସମୟ ଆସିବ, ଯେଉଁବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ପତିବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହେବ।
ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯାଶ୍ଚୋଦରେ ଵୀର୍ଯ୍ଯମର୍ପଯିଷ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
“ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ମୋର ବୀଜ ରଖିଦେବି।”
ପଶ୍ଚାତ୍ସା ଦେହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରିଯା ମମ
ପରେ ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୋର ପ୍ରିୟା ହେଇଯିବେ।
ଶୂଲଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ହରିରଭ୍ଯନ୍ତରଂ ମୁଦା
ଶୂଳ ଦେଇ ହରି ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ତୂର୍ଣଂ ଯଥାସ୍ଥାନଂ ମହାମୁନେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ହେ ମହାମୁନି, ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଗୃହକୁ, ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାନଦୀତୀରେ ଵଟମୂଲେ ମନୋହରେ
ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ନଦୀର କୂଳରେ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ,
ଦୂତଂ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵେଶ୍ଵରମୀପ୍ସିତମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କୁ ଚାହିଦାମତେ ଦୂତ କରି ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ଚେଶ୍ଵରାଜ୍ଞଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ତନ୍ନଗରଂ ଵରମ୍
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପଞ୍ଚଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ତଦ୍ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ମୁନେ ସପ୍ତଭିଃ ପରିଖାଭିଶ୍ଚ ଦୁର୍ଗମାଭିଃ ସମନ୍ଵିତମ୍
ହେ ମୁନି, ସେହି ନଗର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଦୁଇଗୁଣା ଲମ୍ବା ଥିଲା, ସାତଟି କଠିନ ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା।
ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିନିଭୈର୍ନିତ୍ଯଂ ଶୋଭିତଂ ରତ୍ନକୋଟିଭିଃ
ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ରତ୍ନର ଅନେକତା ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପରିତୋ ଵଣିଜାଂ ସଂଘୈର୍ନାନାଵସ୍ତୁଵିରାଜିତୈଃ
ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିଲେ।
ଭୂଷିତଂ ଭୂଷିତୈର୍ଦିଵ୍ଯୈରାଶ୍ରମୈଃ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ସେହି ନଗର ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଅତୀଵ ଵଲଯାକାରଂ ଯଥା ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମଣ୍ଡଲମ୍
ସେହି ନଗର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୋଳାକାର ଥିଲା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ମଣ୍ଡଳର ଭଳି।
ସୁଦୁର୍ଗମଂ ଚ ଶତ୍ରୂଣାମନ୍ଯେଷାଂ ସୁଗମଂ ସୁଖମ୍ 2.17.
ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ବହୁତ କଠିନ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଓ ସୁଖଦ।
ରାଜିତଂ ଦ୍ଵାଦଶଦ୍ଵାରୈର୍ଦ୍ଵାରପାଲସମନ୍ଵିତୈଃ
ବାରଟି ଦ୍ୱାର ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ଥିବା ସେହି ନଗର ଚମକୁଥିଲା।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରସାରଖଚିତୈଃ ଶୋଭିତଂ ଲକ୍ଷମନ୍ଦିରୈଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିମାନେ ଲାଗିଥିବା ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ରତ୍ନଚିତ୍ରକପାଟାଦ୍ଯୈଃ ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶାନ୍ଵିତୈଃ
ରତ୍ନଖୋଚିତ ଦ୍ୱାର ଓ ରତ୍ନମୁଡ଼ି ଥିବା ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ପରିତୋ ରକ୍ଷିତଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଦାନଵୈଃ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା।
ସୁନ୍ଦରୈଶ୍ଚ ସୁଵେଷୈଶ୍ଚ ନାନାଲଙ୍କାରଭୂଷିତୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଓ ଭଲ ଭୂଷା ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଲୋକମାନେ ରହିଥିଲେ।
ଦ୍ଵାରେ ନିଯୁକ୍ତଂ ପୁରୁଷଂ ଶୂଲହସ୍ତଂ ଚ ସସ୍ମିତମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ପୁରୁଷ ଶୂଳ ଧରି ହସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।
କଥଯାମାସ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଜଗାମ ତଦନୁଜ୍ଞଯା
ସେ ଘଟଣାବଳୀ କହି, ଅନୁମତି ନେଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।