ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ଚ ଗୋପସ୍ଯ ମହାତେଜସ୍ଵିନଃ ପୁରା
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ପୂର୍ବେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପ,
ସୁରାଃ ଶୃଣୁତ ତତ୍ସର୍ଵମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ସେ ପୁରାତନ ଗଳ୍ପଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣ।
ସୁଦାମା ନାମ ଗୋପଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୋ ମମ
ସୁଦାମା ନାମକ ଗୋପ, ମୋର ପ୍ରମୁଖ ସହଚର।
ତତ୍ରୈକଦାଽହମଗମଂ ସ୍ଵାଲଯାଦ୍ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ଗୋଟେ ଦିନ ମୁଁ ମୋର ନିଜ ଘରୁ ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲି।
ସା ମାଂ ଵିରଜଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିଜ୍ଞାଯ କିଂକରୀମୁଖାତ୍
ସେ, ମୋତେ ଏବଂ ବିରଜାୟାଙ୍କୁ ସହିତ ଦେଖିଥିବା କିଙ୍କରୀମାନେଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଲା।
ଵିରଜାଂ ଚ ନଦୀରୂପାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତିରୋହିତମ୍ 2.16.
ମୋତେ ଏବଂ ନଦୀରୂପୀ ବିରଜାକୁ ଚିହ୍ନିଲା, ଏବଂ ଦେଖିଲା ଯେ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନ୍ଦିରେ ଦେଵୀ ସୁଦାମ ସହିତଂ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ଦେବୀ ମୋତେ ସୁଦାମାଙ୍କ ସହ ମନ୍ଦିରରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ତଚ୍ ତ୍ଵା ଚ ସୁମହାଂଶ୍ଚ ସୁଦାମା ତାଂ ଚୁକୋପ ହ
ତାପରେ, ସୁଦାମା ତୁମେ ଏବଂ ସେଠି ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ବହୁତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସା କୋପଯୁକ୍ତା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ଏହା ଶୁଣି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରକ୍ତ କମଳ ପଙ୍କଜ ପରି ଲାଲ ହେଲା।
ସଖୀଲକ୍ଷଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଦୁର୍ଵାରଂ ତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ହେଲା।
ସା ଚ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାରୁଷ୍ଟା ଶଶାପ ତମ୍
ସେ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ହେ ଵତ୍ସ ତିଷ୍ଠ ମା ଗଚ୍ଛ କ୍ଵ ଯାସୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
“ହେ ପୁଅ, ରୁହ, ଯାଅ ନାହିଁ! କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?”—ସେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ।
ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵା ଗୋପାଶ୍ଚେତି ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କାନ୍ଦିଲେ, ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଆଯାସ୍ଯତି କ୍ଷଣାର୍ଧେନ କୃତ୍ଵା ଶାପସ୍ଯ ପାଲନମ୍
“ସେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫେରିଆସିବେ, ଶାପ ପୂରଣ କରିବା ପରେ।”
ଗୋଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଣାର୍ଦ୍ଧେନ ଚୈକମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଭଵେତ୍ 2.16.
ଗୋଲୋକରେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାନ।
ସ ଏଵ ଶଂଖଚୂଡଶ୍ଚ ପୁନସ୍ତତ୍ରୈଵ ଯାସ୍ଯତି
ସେଇ ଶଂଖଚୂଡ଼ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିଯିବେ।
ମମ ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତ ଭାରତମ୍
“ମୋ ତ୍ରିଶୂଳ ନିଅ ଏବଂ ଶୀଘ୍ରେ ଭାରତକୁ ଯାଅ।”
ମମୈଵ କଵଚଂ କଣ୍ଠେ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
“ମୋର ଶୁଭ କବଚ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧ।”
ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଥିତେ କଣ୍ଠେ ନ କୋଽପି ହିଂସିତୁଂ କ୍ଷମଃ
“ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି କବଚ ତୁମ ଗଳାରେ ଥିଲେ, କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।”
ସତୀତ୍ଵଭଙ୍ଗସ୍ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯା ଯତ୍ର କାଲେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏକ ସମୟ ଆସିବ, ଯେଉଁବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ପତିବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହେବ।
ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯାଶ୍ଚୋଦରେ ଵୀର୍ଯ୍ଯମର୍ପଯିଷ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
“ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ମୋର ବୀଜ ରଖିଦେବି।”
ପଶ୍ଚାତ୍ସା ଦେହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରିଯା ମମ
ପରେ ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୋର ପ୍ରିୟା ହେଇଯିବେ।
ଶୂଲଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ହରିରଭ୍ଯନ୍ତରଂ ମୁଦା
ଶୂଳ ଦେଇ ହରି ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ତୂର୍ଣଂ ଯଥାସ୍ଥାନଂ ମହାମୁନେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ହେ ମହାମୁନି, ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଗୃହକୁ, ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାନଦୀତୀରେ ଵଟମୂଲେ ମନୋହରେ
ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ନଦୀର କୂଳରେ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ,
ଦୂତଂ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵେଶ୍ଵରମୀପ୍ସିତମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କୁ ଚାହିଦାମତେ ଦୂତ କରି ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ଚେଶ୍ଵରାଜ୍ଞଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ତନ୍ନଗରଂ ଵରମ୍
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପଞ୍ଚଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ତଦ୍ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ମୁନେ ସପ୍ତଭିଃ ପରିଖାଭିଶ୍ଚ ଦୁର୍ଗମାଭିଃ ସମନ୍ଵିତମ୍
ହେ ମୁନି, ସେହି ନଗର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଦୁଇଗୁଣା ଲମ୍ବା ଥିଲା, ସାତଟି କଠିନ ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା।
ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିନିଭୈର୍ନିତ୍ଯଂ ଶୋଭିତଂ ରତ୍ନକୋଟିଭିଃ
ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ରତ୍ନର ଅନେକତା ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପରିତୋ ଵଣିଜାଂ ସଂଘୈର୍ନାନାଵସ୍ତୁଵିରାଜିତୈଃ
ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିଲେ।