ସହସ୍ରଯୋଜନାଯାମାଂ ପରିପୂର୍ଣାଂ ଚ କିଂକରୈଃ
ସେହି ମହଲଟି ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଏବଂ ସେଥିରେ ସେବକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଵସନ୍ତଂ ତନ୍ମଧ୍ଯଦେଶେ ଯଥେନ୍ଦ୍ରଂ ତାରକାଵୃତମ୍
ସେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥାନ୍ତି।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ନଵୀନନୀରଦଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ନୂଆ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ମନମୋହକ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ବିଭ୍ରତଂ କେଲିପଙ୍କଜମ୍
ସମସ୍ତ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ହାତରେ ଖେଳା ଦଳ ଲୋଟସ ଧରିଥିଲେ।
ଗଙ୍ଗଯା ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ 2.16.
ଗଙ୍ଗା ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଶିଷ୍ଟଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଵିଭୁମ୍
ଏପରି ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି,
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗାଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଃ ସଗଦ୍ଗଦାଃ
ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ, କଣ୍ଠ ଗଦ୍ଗଦ।
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଧାତା ଜଗତାମପି
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ।
ହରିସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଭାଵଵିତ୍
ହରି ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନର ଭାବ ଜାଣିଥିବା,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ଚ ଗୋପସ୍ଯ ମହାତେଜସ୍ଵିନଃ ପୁରା
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ପୂର୍ବେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପ,
ସୁରାଃ ଶୃଣୁତ ତତ୍ସର୍ଵମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ସେ ପୁରାତନ ଗଳ୍ପଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣ।
ସୁଦାମା ନାମ ଗୋପଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୋ ମମ
ସୁଦାମା ନାମକ ଗୋପ, ମୋର ପ୍ରମୁଖ ସହଚର।
ତତ୍ରୈକଦାଽହମଗମଂ ସ୍ଵାଲଯାଦ୍ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ଗୋଟେ ଦିନ ମୁଁ ମୋର ନିଜ ଘରୁ ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲି।
ସା ମାଂ ଵିରଜଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିଜ୍ଞାଯ କିଂକରୀମୁଖାତ୍
ସେ, ମୋତେ ଏବଂ ବିରଜାୟାଙ୍କୁ ସହିତ ଦେଖିଥିବା କିଙ୍କରୀମାନେଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଲା।
ଵିରଜାଂ ଚ ନଦୀରୂପାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତିରୋହିତମ୍ 2.16.
ମୋତେ ଏବଂ ନଦୀରୂପୀ ବିରଜାକୁ ଚିହ୍ନିଲା, ଏବଂ ଦେଖିଲା ଯେ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନ୍ଦିରେ ଦେଵୀ ସୁଦାମ ସହିତଂ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ଦେବୀ ମୋତେ ସୁଦାମାଙ୍କ ସହ ମନ୍ଦିରରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ତଚ୍ ତ୍ଵା ଚ ସୁମହାଂଶ୍ଚ ସୁଦାମା ତାଂ ଚୁକୋପ ହ
ତାପରେ, ସୁଦାମା ତୁମେ ଏବଂ ସେଠି ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ବହୁତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସା କୋପଯୁକ୍ତା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ଏହା ଶୁଣି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରକ୍ତ କମଳ ପଙ୍କଜ ପରି ଲାଲ ହେଲା।
ସଖୀଲକ୍ଷଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଦୁର୍ଵାରଂ ତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ହେଲା।
ସା ଚ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାରୁଷ୍ଟା ଶଶାପ ତମ୍
ସେ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ହେ ଵତ୍ସ ତିଷ୍ଠ ମା ଗଚ୍ଛ କ୍ଵ ଯାସୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
“ହେ ପୁଅ, ରୁହ, ଯାଅ ନାହିଁ! କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?”—ସେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ।
ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵା ଗୋପାଶ୍ଚେତି ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କାନ୍ଦିଲେ, ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଆଯାସ୍ଯତି କ୍ଷଣାର୍ଧେନ କୃତ୍ଵା ଶାପସ୍ଯ ପାଲନମ୍
“ସେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫେରିଆସିବେ, ଶାପ ପୂରଣ କରିବା ପରେ।”
ଗୋଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଣାର୍ଦ୍ଧେନ ଚୈକମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଭଵେତ୍ 2.16.
ଗୋଲୋକରେ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାନ।
ସ ଏଵ ଶଂଖଚୂଡଶ୍ଚ ପୁନସ୍ତତ୍ରୈଵ ଯାସ୍ଯତି
ସେଇ ଶଂଖଚୂଡ଼ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିଯିବେ।
ମମ ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତ ଭାରତମ୍
“ମୋ ତ୍ରିଶୂଳ ନିଅ ଏବଂ ଶୀଘ୍ରେ ଭାରତକୁ ଯାଅ।”
ମମୈଵ କଵଚଂ କଣ୍ଠେ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
“ମୋର ଶୁଭ କବଚ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧ।”
ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଥିତେ କଣ୍ଠେ ନ କୋଽପି ହିଂସିତୁଂ କ୍ଷମଃ
“ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି କବଚ ତୁମ ଗଳାରେ ଥିଲେ, କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।”
ସତୀତ୍ଵଭଙ୍ଗସ୍ତତ୍ପତ୍ନ୍ଯା ଯତ୍ର କାଲେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏକ ସମୟ ଆସିବ, ଯେଉଁବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ପତିବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହେବ।