ତେଽନୁଜ୍ଞାଂ ଚ ଦଦୁସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରଵିଵେଶ ତଦାଜ୍ଞଯା
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦେଵଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତାନତୀତ୍ଯ ପ୍ରଵିଵେଶ ହରେଃ ସଭାମ୍
ଦେବତା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ହରିଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାରାଯଣସ୍ଵରୂପୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଃ କୌସ୍ତୁଭଭୂଷିତୈଃ
ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଥିଲେ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣାଂ ହୀରାସାରସୁଶୋଭିତାମ୍
ସଭାଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ସାର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ହୀରାର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ମାଣିକ୍ଯମାଲାଜାଲାଢ୍ଯାଂ ମୁକ୍ତାପଂକ୍ତିଵିଭୂଷିତାମ୍
ଏହା ମାଣିକ୍ୟ ମାଳାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଭରିଥିଲା ଏବଂ ମୁକ୍ତାର ଧାରାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚିତ୍ରରେଖାଭିର୍ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରିତାମ୍
ଏହା ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ରେଖା ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସୋପାନଶତକୈର୍ଯୁକ୍ତାଂ ସ୍ଯମନ୍ତକଵିନିର୍ମିତୈଃ 2.16.
ସେ ମହଲଟି ଶତଧା ସିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେମାନ୍ତକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲମଣିସ୍ତମ୍ଭୈର୍ଵେଷ୍ଟିତାଂ ସୁମନୋରମାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ଖମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିବା, ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଜାଲୈର୍ଵିରାଜିତାମ୍
ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଓ ଗୁଛି ଦ୍ୱାରା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲା।
ସୁସଂସ୍କୃତାଂ ତୁ ସର୍ଵତ୍ର ଵାସିତା ଗନ୍ଧଵାଯୁନା
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ଦ୍ୱାରା ମନୋରମ ହୋଇଥିଲା।
ସହସ୍ରଯୋଜନାଯାମାଂ ପରିପୂର୍ଣାଂ ଚ କିଂକରୈଃ
ସେହି ମହଲଟି ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଏବଂ ସେଥିରେ ସେବକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଵସନ୍ତଂ ତନ୍ମଧ୍ଯଦେଶେ ଯଥେନ୍ଦ୍ରଂ ତାରକାଵୃତମ୍
ସେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥାନ୍ତି।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ନଵୀନନୀରଦଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ନୂଆ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ମନମୋହକ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ବିଭ୍ରତଂ କେଲିପଙ୍କଜମ୍
ସମସ୍ତ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ହାତରେ ଖେଳା ଦଳ ଲୋଟସ ଧରିଥିଲେ।
ଗଙ୍ଗଯା ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ 2.16.
ଗଙ୍ଗା ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଶିଷ୍ଟଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଵିଭୁମ୍
ଏପରି ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି,
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗାଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଃ ସଗଦ୍ଗଦାଃ
ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ, କଣ୍ଠ ଗଦ୍ଗଦ।
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଧାତା ଜଗତାମପି
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ ହେଲେ।
ହରିସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଭାଵଵିତ୍
ହରି ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନର ଭାବ ଜାଣିଥିବା,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ଚ ଗୋପସ୍ଯ ମହାତେଜସ୍ଵିନଃ ପୁରା
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ପୂର୍ବେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପ,
ସୁରାଃ ଶୃଣୁତ ତତ୍ସର୍ଵମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ସେ ପୁରାତନ ଗଳ୍ପଟିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣ।
ସୁଦାମା ନାମ ଗୋପଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୋ ମମ
ସୁଦାମା ନାମକ ଗୋପ, ମୋର ପ୍ରମୁଖ ସହଚର।
ତତ୍ରୈକଦାଽହମଗମଂ ସ୍ଵାଲଯାଦ୍ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ଗୋଟେ ଦିନ ମୁଁ ମୋର ନିଜ ଘରୁ ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲି।
ସା ମାଂ ଵିରଜଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିଜ୍ଞାଯ କିଂକରୀମୁଖାତ୍
ସେ, ମୋତେ ଏବଂ ବିରଜାୟାଙ୍କୁ ସହିତ ଦେଖିଥିବା କିଙ୍କରୀମାନେଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଲା।
ଵିରଜାଂ ଚ ନଦୀରୂପାଂ ମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତିରୋହିତମ୍ 2.16.
ମୋତେ ଏବଂ ନଦୀରୂପୀ ବିରଜାକୁ ଚିହ୍ନିଲା, ଏବଂ ଦେଖିଲା ଯେ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନ୍ଦିରେ ଦେଵୀ ସୁଦାମ ସହିତଂ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ଦେବୀ ମୋତେ ସୁଦାମାଙ୍କ ସହ ମନ୍ଦିରରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ତଚ୍ ତ୍ଵା ଚ ସୁମହାଂଶ୍ଚ ସୁଦାମା ତାଂ ଚୁକୋପ ହ
ତାପରେ, ସୁଦାମା ତୁମେ ଏବଂ ସେଠି ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ ବହୁତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସା କୋପଯୁକ୍ତା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ଏହା ଶୁଣି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରକ୍ତ କମଳ ପଙ୍କଜ ପରି ଲାଲ ହେଲା।
ସଖୀଲକ୍ଷଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଦୁର୍ଵାରଂ ତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ହେଲା।