ଜହାର ମାନସଂ ଭର୍ତୁର୍ଲୀଲଯା ତୁଲସୀ ସତୀ
ତୁଳସୀ, ପବିତ୍ର ନାରୀ, ଖେଳି ଖେଳି ନିଜ ପତିଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।
ଵକ୍ଷସଶ୍ଚନ୍ଦନଂ ବାହ୍ଵୋସ୍ତିଲକଂ ଵିଜହାର ସା
ସେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ବାହୁରେ ତିଳକ ଲଗାଇ ଖେଳ କଲେ।
ସ ତଦ୍ଵକ୍ଷସି ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ନଖରେଖାଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ତୁଳସୀଙ୍କର ନଖରେଖା ରଖିଦେଲେ।
ସୁରତେର୍ଵିରତୌ ତୌ ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ମିଳନରୁ ବିରତ ହେଇ, ଦୁଇଜଣେ ଏକସାଥି ଉଠିଲେ।
କୁଙ୍କୁମାକ୍ତଚନ୍ଦନେନ ସା ତସ୍ମୈ ତିଲକଂ ଦଦୌ
ସେ କୁଙ୍କୁମ ମିଶ୍ରିତ ଚନ୍ଦନରେ ତିଳକ ଲଗାଇ ଦେଲେ।
ସୁଵାସିତଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେ ଚ ଵାସସୀ
ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପୋଷାକ ଦେଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣମଂଗୁଲୀଯକମୁତ୍ତମମ୍ 2.16.
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଲେ।
ଦାସୀ ତଵାହମିତ୍ଯେଵଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ
‘ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ’ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ସସ୍ମିତା ତନ୍ମୁଖାଂଭୋଜଂ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ପପୌ ପୁନଃ
ହସି, ସେ ତାଙ୍କର ମୁଖକୁ ମନରେ ଆଣି, ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନି ଦେଖିଥିଲେ।
ସ ଚ ତାଂ ଚ ସମାକୃଷ୍ଯ ଚକାର ଵକ୍ଷସି ପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି, ନିଜ ଛାତିରେ ପ୍ରିୟାକୁ ରଖିଲେ।
ଚୁଚୁମ୍ବ କଠିନେ ଗଣ୍ଡେ ବିମ୍ବୋଷ୍ଠେ ପୁନରେଵ ଚ ତଦାହୃତାଂ ରତ୍ନମାଲାଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଗାଲରେ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ପୁନି ତାଙ୍କର ରକ୍ତିମ ଓଠରେ ମଧୁର ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳା ଉପହାର ଦେଲେ।
ଦଦୌ ମଞ୍ଜୀରଯୁଗ୍ମଂ ଚ ସ୍ଵାହାଯାଶ୍ଚ ହୃତଂ ଚ ଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯୁଗଳ ପାୟଲ ଦେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ଯାହା ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅଂଗୁଲୀଯକରତ୍ନାନି ରତ୍ଯାଶ୍ଚ ଵରଭୂଷଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣିର ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ରତିଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ଵିଚିତ୍ରପୀଠକଶ୍ରେଣୀଂ ଶଯ୍ଯାଂ ଚାପି ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଅଲଙ୍କୃତ ଆସନ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଶଯ୍ୟା ଦେଲେ।
ନିର୍ମାଯ କବରୀଭାରଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଘନ ଚୁଲକୁ ଭଲଭାବରେ ଗଠନ କରି, ମାଳା ଲଗାଇ ଶୋଭା ଦେଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଲେଖାତ୍ରିଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ଚନ୍ଦନେନ ସୁଗନ୍ଧିନା
ସେ ତାଙ୍କର ଚୁଲକୁ ତିନିଟି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଆକୃତିର ଅଳଙ୍କାର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ଜ୍ଵଲତ୍ପ୍ରଦୀପାକାରଂ ଚ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ଦଦୌ 2.16.
ସେ ତାଙ୍କର କପାଳରେ ଦୀପର ଆକୃତିର ଦ୍ରୁତ ଦେଉଥିବା ସିନ୍ଦୂର ଟିକା ଲଗାଇଲେ।
ଚିତ୍ରାଲକ୍ତକରାଗଂ ଚ ନଖରେଷୁ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ନଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ।
ହେ ଦେଵି ତଵ ଦାସୋଽହମିତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, 'ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ'।
ତପୋଵନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରାଜାସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ଯଯୌ
ସେ ତପୋବନ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ରାଜମହଳକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେଽତିରମ୍ଯେ ଚ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେଽତିନିର୍ଜନେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିର୍ଜନ ପୁଷ୍ପବାଟିକାରେ,
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାନଦୀତୀରେ ନୀରଵାତମନୋହରେ
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର ତୀରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହାଲୁକା ପବନ ଏବଂ ମନୋହର ପରିବେଶ ଥିଲା,
ମଧୌ ମଧୁକରାଣାଂ ଚ ମଧୁରଧ୍ଵନିନାଦିତେ
ବସନ୍ତକାଳରେ, ମଧୁମକୁନ୍ଦଳୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ,
ଦେଵୋଦ୍ଯାନେ ଦେଵଵନେ ଚିତ୍ରେ ଚନ୍ଦନକାନନେ
ଦେବତାଙ୍କର ବାଗିଚା, ଦେବବନ ଓ ଶୋଭାମୟ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲରେ,
କୁନ୍ଦାନାଂ ମାଲତୀନାଂ ଚ କୁମୁଦାମ୍ଭୋଜକାନନେ
କୁନ୍ଦ, ମାଲତୀ ଓ କମଳ ଫୁଲର ବାଗିଚାରେ,
ନିର୍ଜନେ କାଞ୍ଚନୀସ୍ଥାନେ ଧନ୍ଯେ କାଞ୍ଚନପର୍ଵତେ
ନିର୍ଜନ ସୁନାର ସ୍ଥାନରେ, ଧନ୍ୟ ସୁନା ପାହାଡ଼ରେ,
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପେ ଚ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତେ 2.16.
ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷ କୋଇଲୀର ଡାକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
କାମୁକ୍ଯା କାମୁକଃ କାମାତ୍ସ ରେମେ ରାମଯା ସହ
କାମନାରେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ଉପଭୋଗୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାମା ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ହଵିଷା କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମେଵ ଵଵୃଧେ ମଦନସ୍ତଯୋଃ
ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଥ ଉନ୍ନତି ପାଇଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାମନା ବଢ଼ିଗଲା।
ରମ୍ଯଂ କ୍ରୀଡାଲଯଂ କୃତ୍ଵା ଵିଜହାର ପୁନସ୍ତତଃ
ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଖେଳା କ୍ଷେତ୍ର ତିଆରି କରି, ପୁଣି ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।