ଅନେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁଚିରଂ ସୁନ୍ଦରେଣ ଚ ସୁନ୍ଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଗୋଲୋକେ ପୁନରେଵ ଚ
ପରେ, ତୁମେ ପୁନି ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପାଇବ।
ଇତ୍ଯେଵମାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵାଲଯଂ ପ୍ରଯଯୌ ଵିଧିଃ
ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭିଵାଦ୍ଯଂ ଚ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡ଼ାକର ଶବ୍ଦ ହେଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ ତୁଲସୀ ନଵସଙ୍ଗମସଙ୍ଗତା
ନୂତନ ସାଥୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ, ତୁଳସୀ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକଲାମାନଂ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଵିଧଂ ସୁଖମ୍
ସେମାନେ ଚଉଷଠି ପ୍ରକାରର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯାହା ଚଉଷଠି କଳାରେ ମାପାଯାଏ।
ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ଯଂଗ ସଂଶ୍ଲେଷପୂର୍ଵକଂ ସ୍ତ୍ରୀମନୋହରମ୍
ଅଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗର ଆଲିଙ୍ଗନ ସହିତ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଅତୀଵ ରମ୍ଯେଦେଶେ ଚ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ 2.16.
ଅତି ରମ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ନଦୀତୀରେ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ନଦୀ ତୀରର ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ।
ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣୈଃ ସର୍ଵୈରତୀଵ ସୁମନୋହରାମ୍
ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲେ।
ଜହାର ମାନସଂ ଭର୍ତୁର୍ଲୀଲଯା ତୁଲସୀ ସତୀ
ତୁଳସୀ, ପବିତ୍ର ନାରୀ, ଖେଳି ଖେଳି ନିଜ ପତିଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।
ଵକ୍ଷସଶ୍ଚନ୍ଦନଂ ବାହ୍ଵୋସ୍ତିଲକଂ ଵିଜହାର ସା
ସେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ବାହୁରେ ତିଳକ ଲଗାଇ ଖେଳ କଲେ।
ସ ତଦ୍ଵକ୍ଷସି ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ନଖରେଖାଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ତୁଳସୀଙ୍କର ନଖରେଖା ରଖିଦେଲେ।
ସୁରତେର୍ଵିରତୌ ତୌ ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ମିଳନରୁ ବିରତ ହେଇ, ଦୁଇଜଣେ ଏକସାଥି ଉଠିଲେ।
କୁଙ୍କୁମାକ୍ତଚନ୍ଦନେନ ସା ତସ୍ମୈ ତିଲକଂ ଦଦୌ
ସେ କୁଙ୍କୁମ ମିଶ୍ରିତ ଚନ୍ଦନରେ ତିଳକ ଲଗାଇ ଦେଲେ।
ସୁଵାସିତଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେ ଚ ଵାସସୀ
ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପୋଷାକ ଦେଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣମଂଗୁଲୀଯକମୁତ୍ତମମ୍ 2.16.
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଲେ।
ଦାସୀ ତଵାହମିତ୍ଯେଵଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ
‘ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ’ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ସସ୍ମିତା ତନ୍ମୁଖାଂଭୋଜଂ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ପପୌ ପୁନଃ
ହସି, ସେ ତାଙ୍କର ମୁଖକୁ ମନରେ ଆଣି, ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନି ଦେଖିଥିଲେ।
ସ ଚ ତାଂ ଚ ସମାକୃଷ୍ଯ ଚକାର ଵକ୍ଷସି ପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି, ନିଜ ଛାତିରେ ପ୍ରିୟାକୁ ରଖିଲେ।
ଚୁଚୁମ୍ବ କଠିନେ ଗଣ୍ଡେ ବିମ୍ବୋଷ୍ଠେ ପୁନରେଵ ଚ ତଦାହୃତାଂ ରତ୍ନମାଲାଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଗାଲରେ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ପୁନି ତାଙ୍କର ରକ୍ତିମ ଓଠରେ ମଧୁର ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳା ଉପହାର ଦେଲେ।
ଦଦୌ ମଞ୍ଜୀରଯୁଗ୍ମଂ ଚ ସ୍ଵାହାଯାଶ୍ଚ ହୃତଂ ଚ ଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯୁଗଳ ପାୟଲ ଦେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ଯାହା ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅଂଗୁଲୀଯକରତ୍ନାନି ରତ୍ଯାଶ୍ଚ ଵରଭୂଷଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣିର ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ରତିଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ଵିଚିତ୍ରପୀଠକଶ୍ରେଣୀଂ ଶଯ୍ଯାଂ ଚାପି ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଅଲଙ୍କୃତ ଆସନ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଶଯ୍ୟା ଦେଲେ।
ନିର୍ମାଯ କବରୀଭାରଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଘନ ଚୁଲକୁ ଭଲଭାବରେ ଗଠନ କରି, ମାଳା ଲଗାଇ ଶୋଭା ଦେଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଲେଖାତ୍ରିଭିର୍ଯୁକ୍ତଂ ଚନ୍ଦନେନ ସୁଗନ୍ଧିନା
ସେ ତାଙ୍କର ଚୁଲକୁ ତିନିଟି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଆକୃତିର ଅଳଙ୍କାର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ଜ୍ଵଲତ୍ପ୍ରଦୀପାକାରଂ ଚ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ଦଦୌ 2.16.
ସେ ତାଙ୍କର କପାଳରେ ଦୀପର ଆକୃତିର ଦ୍ରୁତ ଦେଉଥିବା ସିନ୍ଦୂର ଟିକା ଲଗାଇଲେ।
ଚିତ୍ରାଲକ୍ତକରାଗଂ ଚ ନଖରେଷୁ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ନଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ।
ହେ ଦେଵି ତଵ ଦାସୋଽହମିତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, 'ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ'।
ତପୋଵନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରାଜାସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ଯଯୌ
ସେ ତପୋବନ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ରାଜମହଳକୁ ଯାଇଥିଲେ।