ଚିକ୍ଷେପ ପଞ୍ଚବାଣଶ୍ଚ ପଞ୍ଚ ବାଣାଂଶ୍ଚ ତାଂ ପ୍ରତି
ପଞ୍ଚବାଣୀ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଂଗୀ କମ୍ପିତା ରକ୍ତଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରোমାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା।
କ୍ଷଣମୁଦ୍ଵିଗ୍ନତାଂ ପ୍ରାପ କ୍ଷଣଂ ତନ୍ଦ୍ରାଂ ସୁଖାଵହାମ୍
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠା ହେଲା, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସୁଖଦ ଉନ୍ମାଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ ଵିଷଣ୍ଣତାମ୍
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସେ ସଚେତନ ହେଲେ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିରାଶା ଅନୁଭବ କଲେ।
ଭ୍ରମନ୍ତୀ କ୍ଷଣମୁଦ୍ଵେଗାଦ୍ଵିଵସନ୍ତୀ କ୍ଷଣଂ ପୁନଃ
ସେ କିଛି ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଏପଟେ ଓ ସେପଟେ ଘୁରୁଥିଲେ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପଂ ଚ ତଦ୍ବଭୂଵାତିକଣ୍ଟକମ୍
ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶଯ୍ୟାଟି ଏବେ କଣ୍ଟାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ନିଲଯଶ୍ଚ ନିରାକାରଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଂ ହୁତାଶନଃ
ଘରଟି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରଟି ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
କ୍ଷଣଂ ଦଦର୍ଶ ତନ୍ଦ୍ରାଯାଂ ସୁଵେଷଂ ପୁରୁଷଂ ସତୀ
ତାଙ୍କର ଅଳସ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସତୀ ଏକ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍ 2.16.
ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
କଥଯନ୍ତଂ ରତିକଥାଂ ଚୁମ୍ବନ୍ତମଧରଂ ମୁହୁଃ
ସେ ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଠୋଠକୁ ପୁନିପୁନି ଚୁମି ଦେଉଥିଲେ।
ପୁନରେଵ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତମାଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଵସନ୍ତକମ୍
ସେ ପୁଣି ଦେଖିଲେ ବସନ୍ତକ ଆସୁଛନ୍ତି ଓ ଯାଉଛନ୍ତି।
ପୁନଃ ସ୍ଵଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଲଲାପ ପୁନଃ ପୁନଃ
ପୁଣି ନିଜ ହୋସ୍ ପାଇ ସେ ବାରମ୍ବାର କନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚୂଡୋ ମହାଯୋଗୀ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯାନ୍ମନୋରମମ୍
ଶଂଖଚୂଡ଼, ମହାଯୋଗୀ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି,
ପଠନ୍ସଦା ତୁ କଵଚଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି କବଚ ପାଠ କରୁଥିଲେ।
ଆଜ୍ଞଯା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୋଽପି ବଦରୀଂ ଵୈ ସମାଯଯୌ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ମଧ୍ୟ ବଦରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନଂ କାମଦେଵସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ତରୁଣ୍ୟର ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, କାମଦେବଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ସେ ଧଳା ଚମ୍ପା ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ମହାରତ୍ନଗଣାକ୍ଲୃପ୍ତଵିମାନସ୍ଥଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥିଲେ, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାଢ୍ଯମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ଚ ସୁସ୍ମିତମ୍ 2.16.
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ମଧୁର ହସ୍ତି ହେଉଥିଲେ।
ସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସନ୍ନିଧାନେ ତଂ ମୁଖମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵାସସା
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖି, ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁହଁ ଢାକିଦେଲେ।
ବଭୂଵ ସା ନମ୍ରମୁଖୀ ନଵସଙ୍ଗମଲଜ୍ଜିତା
ସେ ନୂତନ ସମ୍ପର୍କର ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ଲଜ୍ଜିତ ହେଉଥିଲେ।
ପିବନ୍ତୀ ତନ୍ମୁଖାମ୍ଭୋଜଂ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମୁଖକମଳକୁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପସ୍ଥାଂ ଵସନ୍ତୀଂ ଵାସସା ଵୃତାମ୍
ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସୁପୀନକଠିନଶ୍ରୋଣୀଂ ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରାମ୍
ତାଙ୍କର କଟି ଭରିବା ଓ ଦୃଢ଼, ଛାତି ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ଓ ଗଠିତ ଥିଲା।
ପକ୍ଵବିମ୍ବାଧରୋଷ୍ଠୀଂ ଚ ସୁନାସାଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ଵରାମ୍
ତାଙ୍କର ଓଠ ଲାଲ ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ରଙ୍ଗିନ, ନାକ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ ନାରୀ ଥିଲେ।
ସ୍ଵତେଜସା ପରିଵୃତାଂ ସୁଖଦୃଶ୍ଯାଂ ମନୋରମାମ୍
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଆବୃତ, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲେ।
ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁନା ଶଶ୍ଵତ୍ସୀମନ୍ତାଧଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍
ତାଙ୍କର ସିନ୍ଧୂର ବିନ୍ଦୁ ସିମନ୍ତର ତଳେ ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
କରପଦ୍ମତଲାରକ୍ତାଂ ନଖଚନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵିଭୂଷିତାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତ ଲାଲ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି, ନଖ ଚନ୍ଦ୍ରାକାର ଓ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ଥିଲା।
ଆରକ୍ତଵର୍ଣଂ ଲଲିତମଲକ୍ତକସମପ୍ରଭମ୍ 2.16.
ତାଙ୍କର ଦେହ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, କମଳା ମହୁରି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ଶରଦିନ୍ଦୁଵିନିନ୍ଦ୍ଯୈକନଖେନ୍ଦ୍ଵୋଘଵିରାଜିତାମ୍
ତାଙ୍କର ନଖ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିଲା।