ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରାଣତୁଲ୍ଯା ତ୍ଵଂ ମଦ୍ଵରେଣ ଭଵିଷ୍ଯସି
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୋର ଦାନରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ସମାନ ପ୍ରିୟ ହେବ।
ଶୃଂଗାରଂ ଯୁଵଯୋର୍ଗୋପ୍ଯମାଜ୍ଞାସ୍ଯତି ଚ ରାଧିକା
ରାଧିକା ଆଜ୍ଞା ଦେବେ ଯେ, ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗାର ଗୁପ୍ତ ରହିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଦେଵ୍ଯୈ ତତ୍ଷୋଡଶାକ୍ଷରମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷୋଡଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ସର୍ଵଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ ପୁରଶ୍ଚର୍ଯାଵିଧିକ୍ରମମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଓ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନିୟମ ଶିଖାଇଲେ।
ସା ଚ ବ୍ରହ୍ମୋପଦେଶେନ ପୁଣ୍ଯେ ବଦରିକାଶ୍ରମେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷଂ ଚ ପୂଜାଂ ଚୈଵ ଚକାର ସା
ଦ୍ୱାଦଶ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧେ ତପସି ମନ୍ତ୍ରେ ଚ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତପସ୍ୟା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେଲାପରେ, ସେ ଚାହିଥିବା ବର ପାଇଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନମାନସା ଦେଵୀ ତତ୍ଯାଜ ତପସଃ କ୍ଲମମ୍ 2.15.
ଦେବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତପସ୍ୟାର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡିଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ଶଯନଂ ଚ ଚକାର ସା
ଖାଇ ଓ ପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ଶୟନ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ପ୍ରଶଂସନ୍ତୀ ଵରାଂଗନା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ନବ ଯୌବନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ପଞ୍ଚବାଣଶ୍ଚ ପଞ୍ଚ ବାଣାଂଶ୍ଚ ତାଂ ପ୍ରତି
ପଞ୍ଚବାଣୀ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଂଗୀ କମ୍ପିତା ରକ୍ତଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରোমାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା।
କ୍ଷଣମୁଦ୍ଵିଗ୍ନତାଂ ପ୍ରାପ କ୍ଷଣଂ ତନ୍ଦ୍ରାଂ ସୁଖାଵହାମ୍
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠା ହେଲା, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସୁଖଦ ଉନ୍ମାଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ ଵିଷଣ୍ଣତାମ୍
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସେ ସଚେତନ ହେଲେ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିରାଶା ଅନୁଭବ କଲେ।
ଭ୍ରମନ୍ତୀ କ୍ଷଣମୁଦ୍ଵେଗାଦ୍ଵିଵସନ୍ତୀ କ୍ଷଣଂ ପୁନଃ
ସେ କିଛି ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଏପଟେ ଓ ସେପଟେ ଘୁରୁଥିଲେ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପଂ ଚ ତଦ୍ବଭୂଵାତିକଣ୍ଟକମ୍
ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶଯ୍ୟାଟି ଏବେ କଣ୍ଟାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ନିଲଯଶ୍ଚ ନିରାକାରଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଂ ହୁତାଶନଃ
ଘରଟି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରଟି ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
କ୍ଷଣଂ ଦଦର୍ଶ ତନ୍ଦ୍ରାଯାଂ ସୁଵେଷଂ ପୁରୁଷଂ ସତୀ
ତାଙ୍କର ଅଳସ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସତୀ ଏକ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍ 2.16.
ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
କଥଯନ୍ତଂ ରତିକଥାଂ ଚୁମ୍ବନ୍ତମଧରଂ ମୁହୁଃ
ସେ ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଠୋଠକୁ ପୁନିପୁନି ଚୁମି ଦେଉଥିଲେ।
ପୁନରେଵ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତମାଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଵସନ୍ତକମ୍
ସେ ପୁଣି ଦେଖିଲେ ବସନ୍ତକ ଆସୁଛନ୍ତି ଓ ଯାଉଛନ୍ତି।
ପୁନଃ ସ୍ଵଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଲଲାପ ପୁନଃ ପୁନଃ
ପୁଣି ନିଜ ହୋସ୍ ପାଇ ସେ ବାରମ୍ବାର କନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚୂଡୋ ମହାଯୋଗୀ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯାନ୍ମନୋରମମ୍
ଶଂଖଚୂଡ଼, ମହାଯୋଗୀ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି,
ପଠନ୍ସଦା ତୁ କଵଚଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି କବଚ ପାଠ କରୁଥିଲେ।
ଆଜ୍ଞଯା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୋଽପି ବଦରୀଂ ଵୈ ସମାଯଯୌ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ମଧ୍ୟ ବଦରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନଂ କାମଦେଵସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ତରୁଣ୍ୟର ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, କାମଦେବଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ସେ ଧଳା ଚମ୍ପା ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ମହାରତ୍ନଗଣାକ୍ଲୃପ୍ତଵିମାନସ୍ଥଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥିଲେ, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାଢ୍ଯମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ଚ ସୁସ୍ମିତମ୍ 2.16.
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ମଧୁର ହସ୍ତି ହେଉଥିଲେ।
ସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସନ୍ନିଧାନେ ତଂ ମୁଖମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵାସସା
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖି, ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁହଁ ଢାକିଦେଲେ।