ସ ଚ ଜାତିସ୍ମରସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଲଲାଭ ଵରେଣ ଚ
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ତପସ୍ୟା କରି, ବର ପାଇ ତୁମକୁ ପାଇଥିଲେ।
ଅଧୁନା ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଚ ଭଵ ଭାଵିନି ଶୋଭନେ
ଏବେ, ଶୁଭେ ଓ ଶୋଭାମୟୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେଅ।
ଶାପାନ୍ନାରାଯଣସ୍ଯୈଵ କଲଯା ଦୈଵଯୋଗତଃ
ନାରାୟଣଙ୍କ ନିଜ ଶାପରେ, ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ—
ପ୍ରଧାନା ସର୍ଵପୁଷ୍ପାଣାଂ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରାଣାଧିକା ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେବ।
ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵୃକ୍ଷରୂପା ନାମ୍ନା ଵୃନ୍ଦାଵନୀତି ଚ
ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗଛ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବ, ଏବଂ 'ବୃନ୍ଦା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।
ଵୃକ୍ଷାଧିଦେଵୀରୂପେଣ ସାର୍ଦ୍ଧଂ କୃଷ୍ଣେନ ସନ୍ତତମ୍
ଗଛମାନଙ୍କ ଦେବୀ ଭାବେ, ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ରହିବ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସ୍ମିତା ହୃଷ୍ଟମାନସା
ଏହି କଥା ଶୁଣି ତିନି ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ତୁଲତ୍ଯୁଵାଚ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ହେ ତାତ ନ ତଥା ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜେ।।2.15.
ତୁଳା କହିଲେ: ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଓ ବାପା, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଠାକୁରଙ୍କ ସହିତ ଏପରି ନୁହେଁ।
ଅତୃପ୍ତାଽହଂ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦେ ଦୈଵାଚ୍ଛୃଙ୍ଗାରଭଂଗତଃ
ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଭାଗ୍ୟରେ ଶୃଙ୍ଗାର ଭଙ୍ଗ ହୋଇଛି।
ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ପୁନରେଵ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ପୁନି ମିଳିବ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରାଣତୁଲ୍ଯା ତ୍ଵଂ ମଦ୍ଵରେଣ ଭଵିଷ୍ଯସି
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୋର ଦାନରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ସମାନ ପ୍ରିୟ ହେବ।
ଶୃଂଗାରଂ ଯୁଵଯୋର୍ଗୋପ୍ଯମାଜ୍ଞାସ୍ଯତି ଚ ରାଧିକା
ରାଧିକା ଆଜ୍ଞା ଦେବେ ଯେ, ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗାର ଗୁପ୍ତ ରହିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଦେଵ୍ଯୈ ତତ୍ଷୋଡଶାକ୍ଷରମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଷୋଡଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ସର୍ଵଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ ପୁରଶ୍ଚର୍ଯାଵିଧିକ୍ରମମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଓ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନିୟମ ଶିଖାଇଲେ।
ସା ଚ ବ୍ରହ୍ମୋପଦେଶେନ ପୁଣ୍ଯେ ବଦରିକାଶ୍ରମେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷଂ ଚ ପୂଜାଂ ଚୈଵ ଚକାର ସା
ଦ୍ୱାଦଶ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧେ ତପସି ମନ୍ତ୍ରେ ଚ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତପସ୍ୟା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେଲାପରେ, ସେ ଚାହିଥିବା ବର ପାଇଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନମାନସା ଦେଵୀ ତତ୍ଯାଜ ତପସଃ କ୍ଲମମ୍ 2.15.
ଦେବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତପସ୍ୟାର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡିଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ଶଯନଂ ଚ ଚକାର ସା
ଖାଇ ଓ ପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ସେ ଶୟନ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ପ୍ରଶଂସନ୍ତୀ ଵରାଂଗନା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ନବ ଯୌବନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ପଞ୍ଚବାଣଶ୍ଚ ପଞ୍ଚ ବାଣାଂଶ୍ଚ ତାଂ ପ୍ରତି
ପଞ୍ଚବାଣୀ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଂଗୀ କମ୍ପିତା ରକ୍ତଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରোমାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା।
କ୍ଷଣମୁଦ୍ଵିଗ୍ନତାଂ ପ୍ରାପ କ୍ଷଣଂ ତନ୍ଦ୍ରାଂ ସୁଖାଵହାମ୍
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠା ହେଲା, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସୁଖଦ ଉନ୍ମାଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ ଵିଷଣ୍ଣତାମ୍
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସେ ସଚେତନ ହେଲେ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିରାଶା ଅନୁଭବ କଲେ।
ଭ୍ରମନ୍ତୀ କ୍ଷଣମୁଦ୍ଵେଗାଦ୍ଵିଵସନ୍ତୀ କ୍ଷଣଂ ପୁନଃ
ସେ କିଛି ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଏପଟେ ଓ ସେପଟେ ଘୁରୁଥିଲେ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପଂ ଚ ତଦ୍ବଭୂଵାତିକଣ୍ଟକମ୍
ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶଯ୍ୟାଟି ଏବେ କଣ୍ଟାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ନିଲଯଶ୍ଚ ନିରାକାରଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଂ ହୁତାଶନଃ
ଘରଟି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରଟି ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
କ୍ଷଣଂ ଦଦର୍ଶ ତନ୍ଦ୍ରାଯାଂ ସୁଵେଷଂ ପୁରୁଷଂ ସତୀ
ତାଙ୍କର ଅଳସ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସତୀ ଏକ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍ 2.16.
ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
କଥଯନ୍ତଂ ରତିକଥାଂ ଚୁମ୍ବନ୍ତମଧରଂ ମୁହୁଃ
ସେ ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଠୋଠକୁ ପୁନିପୁନି ଚୁମି ଦେଉଥିଲେ।