ଯୂଯଂ ଗଚ୍ଛତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଯଂ କୁତଃ
ତୁମେ ଯିବ; ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏଠି କାହିଁକି ଭୟ ରହିବ?
ଆଶୁତୋଷଃ ସ ଭଗଵାଞ୍ଛରଣ୍ଯଶ୍ଚ ସତାଂ ଗତିଃ
ସେ ଭଗବାନ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ଶରଣ ଓ ଶେଷ ଗତି।
ସୁଦର୍ଶନଂ ଶିଵଶ୍ଚୈଵ ମମ ପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯୌ
ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଶକ୍ତଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମହାଦେଵଃ ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିଂ ଚ ଲୀଲଯା
ମହାଦେବ ଲୀଳାରେ କୋଟି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି।
ବାହ୍ଯଜ୍ଞାନଂ ତନ୍ନ କିଂଚିଦ୍ଧ୍ଯାଯତୋ ମାଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ଯିଏ ଦିନ ରାତି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେପାଇଁ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହମେଵ ଚିନ୍ତଯାମି ତତ୍କଲ୍ଯାଣଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଦିନ ରାତି ସେମାନଙ୍କର ଭଲ ଭାବିଥାଏ।
ଶିଵସ୍ଵରୂପୋ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା 2.13.
ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଶିବ ଓ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ଅଧିଷ୍ଠାତୃ ଦେବତା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଚାଗମଚ୍ଛଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଶଙ୍କର ନିଜେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ଵୃଷାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ସେ ତାଙ୍କର ବୃଷ ଉପରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନାଲଙ୍କାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣିର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଓ ମଣି ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ନଵୀନନୀରଦଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ନବ ପରି ମେଘର ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗରେ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ଭୂଷିତଂ ପୀତଵାସସା
ସମସ୍ତ ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଥିଲେ, ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଭଲଭାବରେ ଭୁଷିତ ହେଇଥିଲେ
ଵିଦ୍ଯାଧରୀନୃତ୍ଯଗୀତଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କରୁଥିବାକୁ ସମ୍ମିତ ହସରେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣୁଥିଲେ
ତଂ ନନାମ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ନନାମ ସଃ
ତାଙ୍କୁ ମହାଦେବ ନମସ୍କାର କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ
କଶ୍ଯପଶ୍ଚ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ନନାମ ଚ
କଶ୍ୟପ ମହାଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ନମସ୍କାର କଲେ
ସୁଖାସନେ ସୁଖାସୀନଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସୁଖଦାୟକ ଆସନରେ ସୁଖରେ ବସିଥିବା, ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ
ଅକ୍ରୋଧଂ ସତ୍ତ୍ଵସଂସର୍ଗାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା 2.13.
କ୍ରୋଧ ନଥିଲା, ସତ୍ତ୍ୱର ପ୍ରଭାବରେ ଶାନ୍ତ, ସମ୍ମିତ ହସ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ
ତମୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନଂ ସୁରସଂସଦି
ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ, ଦେବମାନେ ଯୋଗୁ ଖୁସି ଥିବା ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଲୌକିକଂ ଵୈଦିକଂ ଚୈଵ ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି ତଥା ଽପି ଶମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଲୋକ ଓ ବେଦ ଦୁଇଟି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ ପଚାରିବି, ଏବଂ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ
ତପସାଂ ଫଲଦାତାରଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ତୁମେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବାରି, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେବାରି
ଜ୍ଞାନାଧିଦେଵେ ସର୍ଵଜ୍ଞେ ଜ୍ଞାନଂ ପୃଚ୍ଛାମି କିଂ ଵୃଥା
ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଦେବତା, ସବୁ କିଛି ଜାଣିଛ, ତେଣୁ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାହିଁକି?
ତ୍ଵାମେଵ ଵାଗ୍ଧନଂ ପ୍ରଶ୍ନମଲଂ ସ୍ଵାଶ୍ରଯମାଗମେ
ତୁମେ ନିଜେ ବାକ୍ ଓ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ସ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଧାର
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ଶଶାପ ଇତି ମେ ହେତୁରାଗମକୋପଯୋଃ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶାପିତ ହେଇଥିଲେ — ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧର କାରଣ
ପୁତ୍ରଵାତ୍ସଲ୍ଯଶୋକେନ ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ହନ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ପୁଅ ପ୍ରତି ମମତା ଓ ଶୋକରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ
ତ୍ଵାଂ ଯେ ଶରଣମାପନ୍ନା ଧ୍ଯାନେନ ଵଚସାଽପି ଵା
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କଥା ଦ୍ୱାରା ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି
ସାକ୍ଷାଦ୍ଯେ ଶରଣାପନ୍ନାସ୍ତତ୍ଫଲଂ କିଂ ଵଦାମି ଭୋଃ
ଯେମାନେ ସିଧାସଳଖ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି — ସେମାନଙ୍କ ଫଳ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆଉ କଣ ଆବଶ୍ୟକ?
କିଂ ମେ ଭକ୍ତସ୍ଯ ଭଵିତା ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋ 2.13.
ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କର କଣ ହେବ? ଏହି କଥା ମୋତେ କହ, ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁ
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଘଟିକାର୍ଦ୍ଧେନ ଶୀଘ୍ରଂ ଯାହି ନୃପାଲଯମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଅର୍ଧ ଘଟିକା ମଧ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ରାଜ୍ୟରେ ଯାଅ
ଵୃଷଧ୍ଵଜୋ ମୃତଃ କାଲାଦ୍ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯ୍ଯାତ୍ସୁଦାରୁଣାତ୍
ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୌ ଚ ମହାଭାଗୌ ଧର୍ମଧ୍ଵଜକୁଶଧ୍ଵଜୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ, ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ଓ କୁଶଧ୍ୱଜ, ଦୁଇଁଜଣେ ଅତି ମହାନ୍ ଏବଂ ଉଜ୍ୱଳ ଥିଲେ ।