ନ କୋଽପି ଦେଵୋ ଭୂପେନ୍ଦ୍ରଂ ଶଶାପ ଶିଵକାରଣାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଦେବତା ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଧୃତଵାଚ୍ଛଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶିବ ନିଜେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଶିଵସ୍ତ୍ରିଶୂଲହସ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଯଯୌ କ୍ରୁଧା
ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା ଶିବ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍ରାପି ଧୃତଵାଞ୍ଛଙ୍କରୋ ରଵିମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଶଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ନାରାଯଣଂ ଚ ସର୍ଵେଶଂ ତେ ଯଯୁଃ ଶରଣଂ ଭିଯା
ଭୟରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭିଯସ୍ତେ କାରଣଂ ହରୌ
ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ଭୟର କାରଣ କହି ବିନନ୍ତି କଲେ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ କୃପଯାଽଭଯଂ ତେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ମୁନେ 2.13.
ମୁନି, ନାରାୟଣ ଦୟା କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ସ୍ମରନ୍ତି ଯେ ଯତ୍ର ତତ୍ର ମାଂ ଵିପତ୍ତୌ ଭଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ପାତାଽହଂ ଜଗତାଂ ଦେଵଃ କର୍ତ୍ତାଽହଂ ସତତଂ ସଦା
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଓ ସଦା ସର୍ବଦା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ଶିଵୋଽହଂ ତ୍ଵମହଂ ଚାପି ସୂର୍ଯ୍ଯୋଽହଂ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକଃ
ମୁଁ ଶିବ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ମୋର ସ୍ୱଭାବ ତିନି ଗୁଣରେ ଥିବା।
ଯୂଯଂ ଗଚ୍ଛତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଯଂ କୁତଃ
ତୁମେ ଯିବ; ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏଠି କାହିଁକି ଭୟ ରହିବ?
ଆଶୁତୋଷଃ ସ ଭଗଵାଞ୍ଛରଣ୍ଯଶ୍ଚ ସତାଂ ଗତିଃ
ସେ ଭଗବାନ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ଶରଣ ଓ ଶେଷ ଗତି।
ସୁଦର୍ଶନଂ ଶିଵଶ୍ଚୈଵ ମମ ପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯୌ
ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଶକ୍ତଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମହାଦେଵଃ ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିଂ ଚ ଲୀଲଯା
ମହାଦେବ ଲୀଳାରେ କୋଟି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି।
ବାହ୍ଯଜ୍ଞାନଂ ତନ୍ନ କିଂଚିଦ୍ଧ୍ଯାଯତୋ ମାଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ଯିଏ ଦିନ ରାତି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେପାଇଁ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହମେଵ ଚିନ୍ତଯାମି ତତ୍କଲ୍ଯାଣଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଦିନ ରାତି ସେମାନଙ୍କର ଭଲ ଭାବିଥାଏ।
ଶିଵସ୍ଵରୂପୋ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା 2.13.
ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଶିବ ଓ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ଅଧିଷ୍ଠାତୃ ଦେବତା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଚାଗମଚ୍ଛଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଶଙ୍କର ନିଜେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ଵୃଷାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ସେ ତାଙ୍କର ବୃଷ ଉପରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନାଲଙ୍କାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣିର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଓ ମଣି ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ନଵୀନନୀରଦଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ନବ ପରି ମେଘର ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗରେ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ଭୂଷିତଂ ପୀତଵାସସା
ସମସ୍ତ ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଥିଲେ, ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଭଲଭାବରେ ଭୁଷିତ ହେଇଥିଲେ
ଵିଦ୍ଯାଧରୀନୃତ୍ଯଗୀତଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କରୁଥିବାକୁ ସମ୍ମିତ ହସରେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣୁଥିଲେ
ତଂ ନନାମ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ନନାମ ସଃ
ତାଙ୍କୁ ମହାଦେବ ନମସ୍କାର କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ
କଶ୍ଯପଶ୍ଚ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ନନାମ ଚ
କଶ୍ୟପ ମହାଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ନମସ୍କାର କଲେ
ସୁଖାସନେ ସୁଖାସୀନଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ସୁଖଦାୟକ ଆସନରେ ସୁଖରେ ବସିଥିବା, ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ
ଅକ୍ରୋଧଂ ସତ୍ତ୍ଵସଂସର୍ଗାତ୍ପ୍ରସନ୍ନଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା 2.13.
କ୍ରୋଧ ନଥିଲା, ସତ୍ତ୍ୱର ପ୍ରଭାବରେ ଶାନ୍ତ, ସମ୍ମିତ ହସ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ
ତମୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନଂ ସୁରସଂସଦି
ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ, ଦେବମାନେ ଯୋଗୁ ଖୁସି ଥିବା ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଲୌକିକଂ ଵୈଦିକଂ ଚୈଵ ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି ତଥା ଽପି ଶମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଲୋକ ଓ ବେଦ ଦୁଇଟି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ ପଚାରିବି, ଏବଂ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ
ତପସାଂ ଫଲଦାତାରଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ତୁମେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବାରି, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେବାରି