ସର୍ଵାରାଧ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସବୁର କାରଣ।
କଥମେତାଦୃଶୀ ଦେଵୀ ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ସମଵାପ ହ
ଏଭଳି ଦେବୀ କିପରି ଗଛର ରୂପ ନେଲେ?
ସନ୍ଦିଗ୍ଧଂ ମେ ମନୋ ଲୋଲଂ ପ୍ରେରଯେନ୍ମାଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ।। ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି ସନ୍ଦେହଂ ସର୍ଵସନ୍ଦେହଭଞ୍ଜନା
ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ସନ୍ଦେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁନିପୁନି ମୋତେ ପଚାରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି; ହେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ନାଶ କରୁଥିବା, ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯଶସ୍ଵୀ କୀର୍ତିମାଂଶ୍ଚୈଵ ଵିଷ୍ଣୋରଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମସାଵର୍ଣିର୍ଧର୍ମିଷ୍ଠୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଶୁଚିଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଧର୍ମସାବର୍ଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଥିଲେ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଦେଵସାଵର୍ଣିର୍ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତପରାଯଣଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦେବସାବର୍ଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
ଵୃଷଧ୍ଵଜଶ୍ଚ ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜପରାଯଣଃ 2.13.
ତାଙ୍କର ପୁଅ ବୃଷଧ୍ୱଜ, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ।
ପୁତ୍ରାଦପି ପରଃ ସ୍ନେହୋ ନୃପେ ତସ୍ମିଞ୍ଛିଵସ୍ଯ ଚ
ସେ ରାଜା ଏବଂ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ।
ପୂଜାଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଦୂରୀଭୂତାଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାକୁ ପରିହାର କରିଦେଲେ।
ମାଘେ ସରସ୍ଵତୀପୂଜାଂ ଦୂରୀଭୂତାଂ ଚକାର ସଃ
ମାଘ ମାସରେ ସେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପୂଜାକୁ ପରିହାର କଲେ।
ନ କୋଽପି ଦେଵୋ ଭୂପେନ୍ଦ୍ରଂ ଶଶାପ ଶିଵକାରଣାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଦେବତା ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଧୃତଵାଚ୍ଛଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶିବ ନିଜେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଶିଵସ୍ତ୍ରିଶୂଲହସ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଯଯୌ କ୍ରୁଧା
ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା ଶିବ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶୂଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍ରାପି ଧୃତଵାଞ୍ଛଙ୍କରୋ ରଵିମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଶଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ନାରାଯଣଂ ଚ ସର୍ଵେଶଂ ତେ ଯଯୁଃ ଶରଣଂ ଭିଯା
ଭୟରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭିଯସ୍ତେ କାରଣଂ ହରୌ
ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ଭୟର କାରଣ କହି ବିନନ୍ତି କଲେ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ କୃପଯାଽଭଯଂ ତେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ମୁନେ 2.13.
ମୁନି, ନାରାୟଣ ଦୟା କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ସ୍ମରନ୍ତି ଯେ ଯତ୍ର ତତ୍ର ମାଂ ଵିପତ୍ତୌ ଭଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ପାତାଽହଂ ଜଗତାଂ ଦେଵଃ କର୍ତ୍ତାଽହଂ ସତତଂ ସଦା
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଓ ସଦା ସର୍ବଦା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ଶିଵୋଽହଂ ତ୍ଵମହଂ ଚାପି ସୂର୍ଯ୍ଯୋଽହଂ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକଃ
ମୁଁ ଶିବ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ମୋର ସ୍ୱଭାବ ତିନି ଗୁଣରେ ଥିବା।
ଯୂଯଂ ଗଚ୍ଛତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଯଂ କୁତଃ
ତୁମେ ଯିବ; ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏଠି କାହିଁକି ଭୟ ରହିବ?
ଆଶୁତୋଷଃ ସ ଭଗଵାଞ୍ଛରଣ୍ଯଶ୍ଚ ସତାଂ ଗତିଃ
ସେ ଭଗବାନ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ଶରଣ ଓ ଶେଷ ଗତି।
ସୁଦର୍ଶନଂ ଶିଵଶ୍ଚୈଵ ମମ ପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯୌ
ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଶକ୍ତଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମହାଦେଵଃ ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିଂ ଚ ଲୀଲଯା
ମହାଦେବ ଲୀଳାରେ କୋଟି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି।
ବାହ୍ଯଜ୍ଞାନଂ ତନ୍ନ କିଂଚିଦ୍ଧ୍ଯାଯତୋ ମାଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ଯିଏ ଦିନ ରାତି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେପାଇଁ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହମେଵ ଚିନ୍ତଯାମି ତତ୍କଲ୍ଯାଣଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଦିନ ରାତି ସେମାନଙ୍କର ଭଲ ଭାବିଥାଏ।
ଶିଵସ୍ଵରୂପୋ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା 2.13.
ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଶିବ ଓ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ଅଧିଷ୍ଠାତୃ ଦେବତା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଚାଗମଚ୍ଛଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଶଙ୍କର ନିଜେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ଵୃଷାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ସେ ତାଙ୍କର ବୃଷ ଉପରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନାଲଙ୍କାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣିର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଓ ମଣି ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।