ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସସ୍ମିତଃ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କମଳରୁ ଉଦ୍ଭବ ହସିଲେ।
ଧାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାମୁଵାଚ ଚତୁରାନନଃ ।। 2.11.
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଚାରିଟି ବେଦ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଗଙ୍ଗା ତ୍ଵଦଙ୍ଗସମ୍ଭୂତା ପ୍ରଭୋର୍ଵୈ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଗଙ୍ଗା ତୁମ ଅଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
କୃଷ୍ଣାଂଶା ଚ ତ୍ଵଦଂଶା ଚ ତ୍ଵତ୍କନ୍ଯାସଦୃଶୀ ପ୍ରିଯା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ତୁମ ଅଂଶ ହେଉଛନ୍ତି, ତୁମ ଝିଅ ପରି ପ୍ରିୟ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ପତିସ୍ତସ୍ଯା ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଚାରିଭୁଜା ଭଗବାନ।
ଗୋଲୋକସ୍ଥା ଚ ଯା ରାଧା ସର୍ଵତ୍ରସ୍ଥା ତଥାତ୍ମିକା
ଗୋଲୋକରେ ବସିଥିବା ରାଧା ସମସ୍ତଠାରେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵୀଚକାର ଚ ସସ୍ମିତା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ହସି ହସି ସ୍ୱୀକାର କଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସଂଵୃତା ଶାନ୍ତା ତସ୍ଥୌ ତେଷାଂ ଚ ମଧ୍ଯତଃ
ସେଠାରେ ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତ୍ତୋଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣା କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ଥାପିତଂ ଚ କମଣ୍ଡଲୌ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ସେ ପାଣିରୁ କିଛି ନିଅଇ କମଣ୍ଡଳୁରେ ରଖିଲେ।
ଗଙ୍ଗାଯୈ ରାଧିକାମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ରାଧିକାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ସର୍ଵଂ ତତ୍ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ପୁରଶ୍ଚର୍ଯ୍ଯାକ୍ରମଂ ତଥା
ଏହି ସବୁ କାମ ସାମବେଦରେ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ସେହି ପ୍ରକାର ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଅନୁସାରେ ହେଲା।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ ଗଂଗା ତୁଲସୀ ଵିଶ୍ଵପାଵନୀ 2.11.
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଗଙ୍ଗା ଓ ତୁଳସୀ — ଏମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଥ ତଂ ସସ୍ମିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସମୁଵାଚ ହ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ହସିହେଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ କାଲସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଯଦତୀତଂ ନିଶାମଯ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ସମୟର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ଘଟିଗଲା ସେଥିରେ ମନ ଦେ।
ଯୂଯଂ ଚ ଯେଽନ୍ଯଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ମନଵସ୍ତଥା
ତୁମେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ମନୁମାନେ—
ତେ ତେ ଜୀଵନ୍ତି ଗୋଲୋକେ କାଲଚକ୍ର ଵିଵର୍ଜିତେ
ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଗୋଲୋକରେ ବସନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟର ଚକ୍ର ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଯେଽନ୍ଯଵିଶ୍ଵସ୍ଥାସ୍ତେ ଲୀନା ଅଧୁନା ମଯି
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବେ ମୋରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଗତ୍ଵା ସୃଷ୍ଟିଂ କୁରୁ ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦିକଂ ପରମ୍
ଏବେ ତୁମେ ଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କର।
ଏଵମନ୍ଯେଷୁ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଦିକଂ ପୁନଃ
ଏଭଳି ଅନ୍ୟ ବିଶ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି ହେଲାପରେ—
ମଚ୍ଚକ୍ଷୁଷୋର୍ନିମେଷେଣ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍
ମୋର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁର ଏକ ଝପକିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଘଟେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାଧିକାନାଥୋ ଜଗାମାନ୍ତଃପୁରଂ ମୁନେ
ଏଭଳି କହି, ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ମୁନି।
ଗୋଲୋକେ ଚ ସ୍ଥିତା ଗଂଗା ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଶିଵଲୋକକେ 2.11.
ଗଙ୍ଗା ଗୋଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଶିବଲୋକରେ ବସିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସା ଗତା ଗଂଗା ଚାଜ୍ଞଯା ପରମାତ୍ମନଃ
ସେଠାରେ ଗଙ୍ଗା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଗଂଗୋପାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଏଠି କହାଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଏତା ନାରାଯଣସ୍ଯୈଵ ଚତସ୍ରଶ୍ଚ ପ୍ରିଯା ଇତି
ନାରଦ କହିଲେ — ଏହି ଚାରିଜଣୀ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଗଂଗା ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠମିଦମେଵ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା
ଗଙ୍ଗା ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ — ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗତ୍ଵୋଵାଚ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତଦଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀଯଂ ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ — ଏହି ଦେବୀ, ଏଠାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ତାଙ୍କର ରୂପ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ସୁଶୀଲା ସୁନ୍ଦରୀ ଵରା
ତାଙ୍କର ଯୁବତ୍ବ ନୂତନ, ଚରିତ୍ର ଭଲ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଯଦଙ୍ଗସମ୍ଭଵା ନାନ୍ଯଂ ଵୃଣୋତୀଯଂ ଚ ତଂ ଵିନା
ସେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ମନୋନିତ କରନ୍ତି ନାହିଁ।