ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯମାନାଂ ପ୍ରଭଯା ସଭାମୀଶସ୍ଯ ସୁପ୍ରଭାମ୍
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭଗବାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସଭା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅଜନ୍ଯାଂ ସର୍ଵଜନନୀଂ ଧନ୍ଯାଂ ମାନ୍ଯାଂ ଚ ମାନିନୀମ୍
ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମାଆ, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଆତ୍ମସମ୍ମାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧା ଜଗଦୀଶମୁଵାଚ ସା 2.11.
ସେଇ ସମୟରେ ରାଧା ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ରାଧିକୋଵାଚ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ସତତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସକାମା ରକ୍ତଲୋଚନା
ରାଧା କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ରହି ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଛି ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା
ସେ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅଚେତନ ହୁଏ, ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ମାଂ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକାମଃ ସସ୍ମିତଃ ସଦା
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଆଶାରେ ମୋତେ ଦେଖ, ହସି ହସି ।
ତ୍ଵମେଵ ଚୈଵଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଵାରଂଵାରଂ କରୋଷି ଚ
ତୁମେ ଏପରି ଅନୁଚିତ କାମ ବାରମ୍ବାର କରୁଛ ।
ସଂଗୃହ୍ଯେମାଂ ପ୍ରିଯାମିଷ୍ଟାଂ ଗୋଲୋକାଦ୍ଗଚ୍ଛ ଲମ୍ପଟ
ଏହି ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇ, ହେ ଚଞ୍ଚଳ, ଗୋଲୋକରୁ ଚାଲିଯା ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଵିରଜାଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଚନ୍ଦନକାନନେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରଜା ସହିତ ଚନ୍ଦନବନରେ ଦେଖିଥିଲି ।
ତ୍ଵଯା ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ପୁରା
ମୋ ନାମ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବା ସହିତ, ସେ ପୂର୍ବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ତତୋ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଚତୁର୍ଗୁଣା
ସେଠାରେ ଏକଶଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଚାରିଗୁଣା ଲମ୍ବ ଥିଲା ।
ଗୃହଂ ମଯି ଗତାଯାଂ ଚ ପୁନର୍ଗତ୍ଵା ତଦନ୍ତିକମ୍
ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଗଲେ ।
ତଦା ତୋଯାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ସା ଯୋଗାତ୍ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ 2.11.
ତାପରେ, ସେ ଜଳରୁ ଉଠି, ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ହେଲେ ।
ତତସ୍ତାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଵୀର୍ଯ୍ଯାଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ତୁମେ ସେଉଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ବୀର୍ୟ ଦେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଶୋଭଯା ଗୋପ୍ଯା ଯୁକ୍ତଶ୍ଚମ୍ପକକାନନେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୋପୀ ସହିତ ଚମ୍ପକବନରେ ଦେଖିଥିଲି ।
ଶୋଭା ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଵିଶଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା ।
ସଂଵିଭଜ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ତୁମେ ଯାହା ଦେଇଛ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ସମଭାଗ କରି ଦେଇଥିଲେ,
କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମୁଖାବ୍ଜେଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ରାଜ୍ଞେ ଚ କିଞ୍ଚନ
ତାହାର କିଛି ଅଂଶ ମହିଳାମାନଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁକୁ, କିଛି ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା,
କିଞ୍ଚିଚ୍ଚନ୍ଦନପଙ୍କେଭ୍ଯସ୍ତୋଯେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ
କିଛି ଚନ୍ଦନ ଲେପକୁ, ଏବଂ କିଛି ଜଳକୁ ଦିଆଗଲା,
କିଞ୍ଚିତ୍ଫଲେଭ୍ଯଃ ସସ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସୁପକ୍ଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ କିଞ୍ଚନ
କିଛି ଫଳ ଓ ଧାନ୍ୟକୁ, ଏବଂ ସୁପକ୍ବ ଫଳ ଧାନ୍ୟକୁ ଦିଆଗଲା,
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭଯା ଗୋପ୍ଯା ଯୁକ୍ତୋ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୋପୀ ସହିତ ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା,
ପ୍ରଭା ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଵିଶତ୍ସୂର୍ଯ୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ତାଙ୍କର ଶରୀର ଛାଡ଼ି ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ସଂଵିଭଜ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ରୁଦତା ପୁରା 2.11.
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଯାହା ଦେଇଥିଲ, ପ୍ରେମ ଓ ଅଶ୍ରୁ ସହିତ ସମଭାଗ କରି ଦେଇଥିଲ,
ହୁତାଶନାଯ କିଂଚିଚ୍ଚ ନୃପେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ
ତାହାର କିଛି ଅଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ, କିଛି ରାଜାମାନେକୁ ଦିଆଗଲା,
କିଂଚିଦ୍ଦସ୍ଯୁଗଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ନାଗେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଂଚନ
କିଛି ଚୋରମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ, କିଛି ସାପମାନେକୁ ଦିଆଗଲା,
ସ୍ତ୍ରୀଭ୍ଯଃ ସୌଭାଗ୍ଯଯୁକ୍ତାଭ୍ଯୋ ଯଶସ୍ଵିଭ୍ଯଶ୍ଚ କିଂଚନ
କିଛି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହିଳାମାନେକୁ ଦିଆଗଲା,
ଶାନ୍ତ୍ଯା ଗୋପ୍ଯା ଯୁତସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵୈ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ତୁମେ ଶାନ୍ତ ଗୋପୀ ସହିତ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପୈର୍ଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ରତ୍ନନିର୍ମିତମନ୍ଦିରେ
ମଣିମୟ ଦୀପରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ମଣିର ମହଳରେ,
ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତଵତ୍ଯୈ ସୁଵାସିତମ୍
ତୁମେ ଯେ ଗନ୍ଧଦାର ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇଥିଲ, ସେ ତାହା ଭୋଗ କରିଥିଲେ,
ସଦ୍ଯୋ ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ମୋର ନାମ ଶୁଣିବା ସହିତ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।