ତାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣଃ ସାଦରମଚ୍ଯୁତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସମ୍ମାନର ସହିତ ଉଠିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁରଭି ସଂତ୍ରସ୍ତା ଗୋପା ନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ଗୋପମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଗଳା ନମାଇ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଗଂଗା ସହସା ସମ୍ଭାଷାଂ ଚ ଚକାର ସା
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରୁତ ଉଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମ୍ରଭାଵସ୍ଥିତା ତ୍ରସ୍ତା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକା 2.11.
ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଏବଂ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତଦ୍ଧୃତ୍ପଦ୍ମେ ସ୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଭୀତାଯୈ ଚାଭଯଂ ଦଦୌ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସିଂହାସନସ୍ଥାଂ ଚ ରାଧାଂ ଗଙ୍ଗା ଦଦର୍ଶ ସା
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଧା ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାମାଦ୍ଯାଂ ଚାଦିସୃଷ୍ଟିଂ ସନାତନୀମ୍
ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦି ଏବଂ ସନାତନ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଶ୍ଵଵୃନ୍ଦେ ନିରୁପମାଂ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣେନ ଚ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶୁଭାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଗାଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ଶୁଭା, ସୁଭଦ୍ରା, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ ଭାଗିନୀ ଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣାର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗୀ କୃଷ୍ଣସମାଂ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଗିନୀ, ତେଜ, ଯୌବନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯମାନାଂ ପ୍ରଭଯା ସଭାମୀଶସ୍ଯ ସୁପ୍ରଭାମ୍
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭଗବାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସଭା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅଜନ୍ଯାଂ ସର୍ଵଜନନୀଂ ଧନ୍ଯାଂ ମାନ୍ଯାଂ ଚ ମାନିନୀମ୍
ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମାଆ, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଆତ୍ମସମ୍ମାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧା ଜଗଦୀଶମୁଵାଚ ସା 2.11.
ସେଇ ସମୟରେ ରାଧା ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ରାଧିକୋଵାଚ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ସତତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସକାମା ରକ୍ତଲୋଚନା
ରାଧା କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ରହି ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଛି ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା
ସେ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅଚେତନ ହୁଏ, ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ମାଂ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକାମଃ ସସ୍ମିତଃ ସଦା
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଆଶାରେ ମୋତେ ଦେଖ, ହସି ହସି ।
ତ୍ଵମେଵ ଚୈଵଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଵାରଂଵାରଂ କରୋଷି ଚ
ତୁମେ ଏପରି ଅନୁଚିତ କାମ ବାରମ୍ବାର କରୁଛ ।
ସଂଗୃହ୍ଯେମାଂ ପ୍ରିଯାମିଷ୍ଟାଂ ଗୋଲୋକାଦ୍ଗଚ୍ଛ ଲମ୍ପଟ
ଏହି ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇ, ହେ ଚଞ୍ଚଳ, ଗୋଲୋକରୁ ଚାଲିଯା ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଵିରଜାଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଚନ୍ଦନକାନନେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରଜା ସହିତ ଚନ୍ଦନବନରେ ଦେଖିଥିଲି ।
ତ୍ଵଯା ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ପୁରା
ମୋ ନାମ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବା ସହିତ, ସେ ପୂର୍ବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ତତୋ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଚତୁର୍ଗୁଣା
ସେଠାରେ ଏକଶଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଚାରିଗୁଣା ଲମ୍ବ ଥିଲା ।
ଗୃହଂ ମଯି ଗତାଯାଂ ଚ ପୁନର୍ଗତ୍ଵା ତଦନ୍ତିକମ୍
ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଗଲେ ।
ତଦା ତୋଯାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ସା ଯୋଗାତ୍ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ 2.11.
ତାପରେ, ସେ ଜଳରୁ ଉଠି, ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ହେଲେ ।
ତତସ୍ତାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଵୀର୍ଯ୍ଯାଧାନଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ତୁମେ ସେଉଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ବୀର୍ୟ ଦେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଶୋଭଯା ଗୋପ୍ଯା ଯୁକ୍ତଶ୍ଚମ୍ପକକାନନେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୋପୀ ସହିତ ଚମ୍ପକବନରେ ଦେଖିଥିଲି ।
ଶୋଭା ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଵିଶଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା ।
ସଂଵିଭଜ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ତୁମେ ଯାହା ଦେଇଛ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ସମଭାଗ କରି ଦେଇଥିଲେ,
କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମୁଖାବ୍ଜେଭ୍ଯଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ରାଜ୍ଞେ ଚ କିଞ୍ଚନ
ତାହାର କିଛି ଅଂଶ ମହିଳାମାନଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁକୁ, କିଛି ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା,
କିଞ୍ଚିଚ୍ଚନ୍ଦନପଙ୍କେଭ୍ଯସ୍ତୋଯେଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କିଞ୍ଚନ
କିଛି ଚନ୍ଦନ ଲେପକୁ, ଏବଂ କିଛି ଜଳକୁ ଦିଆଗଲା,
କିଞ୍ଚିତ୍ଫଲେଭ୍ଯଃ ସସ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସୁପକ୍ଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ କିଞ୍ଚନ
କିଛି ଫଳ ଓ ଧାନ୍ୟକୁ, ଏବଂ ସୁପକ୍ବ ଫଳ ଧାନ୍ୟକୁ ଦିଆଗଲା,