ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ପ୍ରଭୁରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା
ସେ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାହର ଚିହ୍ନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ଗୋପୀତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟିଯୁକ୍ତା କୋଟିଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭା
ତିନି କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ମତ୍ତଵାରଣଗାମିନୀ
ତାଙ୍କର ଦେହର ଚମକ ସ୍ୱେତ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଗର୍ବିତ ହାତୀ ପରି ଗମନ କରୁଥିଲେ।
ମାଣିକ୍ଯଖଚିତଂ ହାରମମୂଲ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଶୌଚକମ୍ 2.11.
ସେ ମାଣିକ୍ୟ ଲଗା ଅମୂଲ୍ୟ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ପବିତ୍ର ଥିଲା।
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାଜୁଷ୍ଟଂ କୋମଲଂ ଚ ସୁରଞ୍ଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ମାଟିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଆଭାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସେହି ପାଦ ନରମ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରରାଜଖଚିତଵିମାନାଦଵରୁହ୍ଯ ଚ
ରତ୍ନମାଳା ରାଜା ରତ୍ନ ଲଗା ଦେବମନ୍ଦିରରୁ ସେ ଅବତରିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁତିଲକଂ ଚନ୍ଦନେନ୍ଦୁସମନ୍ଵିତମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳରେ କସ୍ତୂରୀର ଟିକିଆ ଲାଗିଥିଲା, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଦଧତୀ ଭାଲମଧ୍ଯେ ଚ ସୀମନ୍ତାଧସ୍ତଦୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ଏହି ଟିକିଆ ମାଥାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, କେଶର ଧାରା ତଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସୁଚାରୁକବରୀଭାରଂ କମ୍ପଯନ୍ତୀ ଚ କମ୍ପିତା
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଘନ କେଶ ହଲୁକ ହଲୁକ କମ୍ପିଥିଲା, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ।
ଗତ୍ଵା ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ସେ ଯାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣଃ ସାଦରମଚ୍ଯୁତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସମ୍ମାନର ସହିତ ଉଠିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁରଭି ସଂତ୍ରସ୍ତା ଗୋପା ନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ଗୋପମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଗଳା ନମାଇ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଗଂଗା ସହସା ସମ୍ଭାଷାଂ ଚ ଚକାର ସା
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରୁତ ଉଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମ୍ରଭାଵସ୍ଥିତା ତ୍ରସ୍ତା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକା 2.11.
ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଏବଂ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତଦ୍ଧୃତ୍ପଦ୍ମେ ସ୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଭୀତାଯୈ ଚାଭଯଂ ଦଦୌ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସିଂହାସନସ୍ଥାଂ ଚ ରାଧାଂ ଗଙ୍ଗା ଦଦର୍ଶ ସା
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଧା ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାମାଦ୍ଯାଂ ଚାଦିସୃଷ୍ଟିଂ ସନାତନୀମ୍
ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦି ଏବଂ ସନାତନ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଶ୍ଵଵୃନ୍ଦେ ନିରୁପମାଂ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣେନ ଚ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶୁଭାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଗାଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ଶୁଭା, ସୁଭଦ୍ରା, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ ଭାଗିନୀ ଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣାର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗୀ କୃଷ୍ଣସମାଂ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଗିନୀ, ତେଜ, ଯୌବନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ ।
ପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯମାନାଂ ପ୍ରଭଯା ସଭାମୀଶସ୍ଯ ସୁପ୍ରଭାମ୍
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭଗବାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସଭା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଅଜନ୍ଯାଂ ସର୍ଵଜନନୀଂ ଧନ୍ଯାଂ ମାନ୍ଯାଂ ଚ ମାନିନୀମ୍
ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମାଆ, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଆତ୍ମସମ୍ମାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧା ଜଗଦୀଶମୁଵାଚ ସା 2.11.
ସେଇ ସମୟରେ ରାଧା ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ରାଧିକୋଵାଚ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ସତତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସକାମା ରକ୍ତଲୋଚନା
ରାଧା କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ରହି ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଛି ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା
ସେ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅଚେତନ ହୁଏ, ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ମାଂ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସକାମଃ ସସ୍ମିତଃ ସଦା
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଆଶାରେ ମୋତେ ଦେଖ, ହସି ହସି ।
ତ୍ଵମେଵ ଚୈଵଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଵାରଂଵାରଂ କରୋଷି ଚ
ତୁମେ ଏପରି ଅନୁଚିତ କାମ ବାରମ୍ବାର କରୁଛ ।
ସଂଗୃହ୍ଯେମାଂ ପ୍ରିଯାମିଷ୍ଟାଂ ଗୋଲୋକାଦ୍ଗଚ୍ଛ ଲମ୍ପଟ
ଏହି ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇ, ହେ ଚଞ୍ଚଳ, ଗୋଲୋକରୁ ଚାଲିଯା ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଵିରଜାଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଚନ୍ଦନକାନନେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରଜା ସହିତ ଚନ୍ଦନବନରେ ଦେଖିଥିଲି ।
ତ୍ଵଯା ମଚ୍ଛବ୍ଦମାତ୍ରେଣ ତିରୋଧାନଂ କୃତଂ ପୁରା
ମୋ ନାମ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବା ସହିତ, ସେ ପୂର୍ବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।