ବଭୂଵ ସା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଂଗା ନାରାଯଣପ୍ରିଯା
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଏଭଳି ହେଲେ।
ପୁରା ବଭୂଵ ଗୋଲୋକେ ସା ଗଂଗା ଦ୍ରଵରୂପିଣୀ
ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରବ ରୂପରେ ଥିଲେ।
ଦ୍ରଵାଧିଷ୍ଠାତୃରୂପା ଯା ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ସେ ଭୂମିରେ ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଶରନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନପଦ୍ମାସ୍ଯା ସସ୍ମିତା ସୁମନୋହରା
ଶରଦକାଳର ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷକ।
ସ୍ନିଗ୍ଧପ୍ରଭାଽତିସୁସ୍ନିଗ୍ଧା ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପିଣୀ 2.11.
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମୃଦୁ ଓ ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି।
ପୀନୋନ୍ନତଂ ସୁକଠିନଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ସୁଵର୍ତୁଲମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ, ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ, ଦୃଢ଼ ଓ ସୁନ୍ଦର ଗୋଲାକାର।
ଵକ୍ରିମଂ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଘନ ଓ ବକ୍ର କେଶ ମାଲତୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
କସ୍ତୂରୀପତ୍ରିକାଯୁକ୍ତଂ ଗଣ୍ଡଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଗାଳ ମସ୍କର ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭା ପାଉଛି।
ପକ୍ଵଦାଡିମବୀଜାଭଦନ୍ତପଂକ୍ତିସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଶାରି ଖରା ଦାଡିମା ବୀଜ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସା ସକାମା କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ସମୁତ୍ତସ୍ଥେ ସୁଲଜ୍ଜିତା
ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ସେ ଲଜ୍ଜାଭିନ୍ନ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଉଠି ଆସିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛିତା ପ୍ରଭୁରୂପେଣ ପୁଲକାଙ୍କିତଵିଗ୍ରହା
ସେ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାହର ଚିହ୍ନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ଗୋପୀତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟିଯୁକ୍ତା କୋଟିଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭା
ତିନି କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ମତ୍ତଵାରଣଗାମିନୀ
ତାଙ୍କର ଦେହର ଚମକ ସ୍ୱେତ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଗର୍ବିତ ହାତୀ ପରି ଗମନ କରୁଥିଲେ।
ମାଣିକ୍ଯଖଚିତଂ ହାରମମୂଲ୍ଯଂ ଵହ୍ନିଶୌଚକମ୍ 2.11.
ସେ ମାଣିକ୍ୟ ଲଗା ଅମୂଲ୍ୟ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ପବିତ୍ର ଥିଲା।
ସ୍ଥଲପଦ୍ମପ୍ରଭାଜୁଷ୍ଟଂ କୋମଲଂ ଚ ସୁରଞ୍ଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ମାଟିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଆଭାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସେହି ପାଦ ନରମ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରରାଜଖଚିତଵିମାନାଦଵରୁହ୍ଯ ଚ
ରତ୍ନମାଳା ରାଜା ରତ୍ନ ଲଗା ଦେବମନ୍ଦିରରୁ ସେ ଅବତରିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁତିଲକଂ ଚନ୍ଦନେନ୍ଦୁସମନ୍ଵିତମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳରେ କସ୍ତୂରୀର ଟିକିଆ ଲାଗିଥିଲା, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଦଧତୀ ଭାଲମଧ୍ଯେ ଚ ସୀମନ୍ତାଧସ୍ତଦୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ଏହି ଟିକିଆ ମାଥାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, କେଶର ଧାରା ତଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସୁଚାରୁକବରୀଭାରଂ କମ୍ପଯନ୍ତୀ ଚ କମ୍ପିତା
ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଘନ କେଶ ହଲୁକ ହଲୁକ କମ୍ପିଥିଲା, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ।
ଗତ୍ଵା ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ସେ ଯାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ କୃଷ୍ଣଃ ସାଦରମଚ୍ଯୁତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସମ୍ମାନର ସହିତ ଉଠିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁରଭି ସଂତ୍ରସ୍ତା ଗୋପା ନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ଗୋପମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଗଳା ନମାଇ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଗଂଗା ସହସା ସମ୍ଭାଷାଂ ଚ ଚକାର ସା
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରୁତ ଉଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମ୍ରଭାଵସ୍ଥିତା ତ୍ରସ୍ତା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକା 2.11.
ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଏବଂ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତଦ୍ଧୃତ୍ପଦ୍ମେ ସ୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଭୀତାଯୈ ଚାଭଯଂ ଦଦୌ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସିଂହାସନସ୍ଥାଂ ଚ ରାଧାଂ ଗଙ୍ଗା ଦଦର୍ଶ ସା
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଧା ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାମାଦ୍ଯାଂ ଚାଦିସୃଷ୍ଟିଂ ସନାତନୀମ୍
ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦି ଏବଂ ସନାତନ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଶ୍ଵଵୃନ୍ଦେ ନିରୁପମାଂ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣେନ ଚ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶୁଭାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଗାଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ଶୁଭା, ସୁଭଦ୍ରା, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ ଭାଗିନୀ ଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣାର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗୀ କୃଷ୍ଣସମାଂ ତେଜସା ଵଯସା ତ୍ଵିଷା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଗିନୀ, ତେଜ, ଯୌବନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ ।