ମନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ କଵଚଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ନେନ ଗୋପଯ
ମୋର ମନ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ତିଆରି କରି, ସତର୍କତାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ସହସ୍ରେଷୁ ଶତେଷ୍ଵେକୋ ମନ୍ମନ୍ତ୍ରୋପାସକୋ ଭଵେତ୍
ହଜାର ହଜାର ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମୋର ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସକ ହେବ।
ଅନ୍ଯଥା ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଗୋଲୋକଵାସିନଃ
ନହେଲେ, ସମସ୍ତେ ଗୋଲୋକରେ ବାସ କରିବେ।
ଜନାଃ ପଞ୍ଚପ୍ରକାରାଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁର୍ଭଵେ ଭଵେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଲୋକ ଥାନ୍ତି।
ଅଧୋନିଵାସିନଃ କେଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକନିଵାସିନଃ
କେହି ତଳେ ବାସ କରନ୍ତି, କେହି ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ରହନ୍ତି।
ଇଦଂ କର୍ତୁଂ ମହାଦେଵଃ କରୋତୁ ସୁରସଂସଦି
ଦେବମଣ୍ଡଳୀରେ ଏହି କାମ ମହାଦେବ କରୁନ୍।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗଗନେ ଵିରରାମ ସନାତନଃ 2.10.
ଏପରି କହି ସନାତନ ଆକାଶରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜ୍ଞାନେଶୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନର ନାଥ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ,
ସଂଯୁକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଦ୍ଯୈର୍ମନ୍ତ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ଶାସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ।
ଗଂଗାତୋଯମୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ମିଥ୍ଯା ଯଦି ଵଦେଜ୍ଜନଃ
ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଛୁଇଁ, ଯଦି କେହି ମିଥ୍ୟା କହେ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଶଙ୍କରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଗୋଲୋକେ ସୁରସଂସଦି
ଏପରି ଶଙ୍କର କହିଲେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଗୋଲୋକ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳୀରେ,
ତେ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସଂହୃଷ୍ଟାଃ ସଂସ୍ତୂଯ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କାଲେନ ଶମ୍ଭୁର୍ଭଗଵାଞ୍ଛାସ୍ତ୍ରଦୀପଂ ଚକାର ସଃ
ସମୟ କ୍ରମେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ବିଷୟକ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ।
ସା ଚୈଵଂ ଦ୍ରଵରୂପା ଯା ଗଙ୍ଗା ଗୋଲୋକସମ୍ଭଵା
ଗୋଲୋକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗଙ୍ଗା ସେତେବେଳେ ଦ୍ରବ ରୂପରେ ଥିଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାପିତା ସା କୃଷ୍ଣେନ ପରମାତ୍ମନା
ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କ୍ଵ ଗତା ସା ମହାଭାଗା ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ କେଉଁଠି ଗଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ତଂ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଶାପାନ୍ତେ ପୁନରେଵ ସା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶାପ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେ ପୁଣି ସେହି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଭାରତଂ ଭାରତୀ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚାଗମତ୍ତଦ୍ଧରେଃ ପଦମ୍
ସେ ଭାରତୀଙ୍କୁ ଭାରତରେ ରଖି, ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ଗଲେ।
ଗଙ୍ଗା ସରସ୍ଵତୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚୈତାସ୍ତିସ୍ରଃ ପ୍ରିଯା ହରେଃ
ଗଙ୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ—ଏହି ତିନିଜଣୀ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଧାତୁଃ କମଣ୍ଡଲୁସ୍ଥା ଚ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଶିରୋଗତା
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ସେ ଧାତୁଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁରେ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିଲେ।
ବଭୂଵ ସା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଂଗା ନାରାଯଣପ୍ରିଯା
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଏଭଳି ହେଲେ।
ପୁରା ବଭୂଵ ଗୋଲୋକେ ସା ଗଂଗା ଦ୍ରଵରୂପିଣୀ
ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରବ ରୂପରେ ଥିଲେ।
ଦ୍ରଵାଧିଷ୍ଠାତୃରୂପା ଯା ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ସେ ଭୂମିରେ ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଶରନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନପଦ୍ମାସ୍ଯା ସସ୍ମିତା ସୁମନୋହରା
ଶରଦକାଳର ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷକ।
ସ୍ନିଗ୍ଧପ୍ରଭାଽତିସୁସ୍ନିଗ୍ଧା ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପିଣୀ 2.11.
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମୃଦୁ ଓ ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି।
ପୀନୋନ୍ନତଂ ସୁକଠିନଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ସୁଵର୍ତୁଲମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ, ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ, ଦୃଢ଼ ଓ ସୁନ୍ଦର ଗୋଲାକାର।
ଵକ୍ରିମଂ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଘନ ଓ ବକ୍ର କେଶ ମାଲତୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
କସ୍ତୂରୀପତ୍ରିକାଯୁକ୍ତଂ ଗଣ୍ଡଯୁଗ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଗାଳ ମସ୍କର ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭା ପାଉଛି।
ପକ୍ଵଦାଡିମବୀଜାଭଦନ୍ତପଂକ୍ତିସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଶାରି ଖରା ଦାଡିମା ବୀଜ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସା ସକାମା କୃଷ୍ଣପାର୍ଶ୍ଵେ ସମୁତ୍ତସ୍ଥେ ସୁଲଜ୍ଜିତା
ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ସେ ଲଜ୍ଜାଭିନ୍ନ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଉଠି ଆସିଲେ।