ଯତ୍ତୋଯକଣିକାସ୍ପର୍ଶଃ ପାପିନାଂ ଚ ପିତାମହ
ହେ ପିତାମହ, ଏହାର ପାଣିର ଗୋଟିଏ ଫୁଁଟିକି ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଗଂଗାପଦ୍ଯୈକଵିଂଶତିମ୍
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଗଙ୍ଗା ମହିମାର ଏକୋଇଶି ପଦ୍ୟ କହିଦେଲି।
ନିତ୍ଯଂ ଯୋ ହି ପଠେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ଯେଉଁଠି ଦିନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବେ,
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଭାର୍ଯାହୀନୋ ଲଭେତ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଇବେ, ଯାହାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାହିଁ ସେ ପ୍ରିୟା ଲଭିବେ।
ଅସ୍ପଷ୍ଟକୀର୍ତିଃ ସୁଯଶା ମୂର୍ଖୋ ଭଵତି ପଣ୍ଡିତଃ
ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲଭିବେ, ମୂର୍ଖ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ହେବେ।
ଶୁଭଂ ଭଵେତ୍ତୁ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଂ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ ଶୁଭ ହେବ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳିବ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ତାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଯତ୍ର ନଷ୍ଟଶ୍ଚ ସାଗରାଃ ।। 2.10.
ନାରାୟଣ କହିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସାଗରମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ତେ ଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ସ୍ପର୍ଶଵାଯୁନା
ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇଥିବା ପବନରେ ବେସି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ସେମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଗଙ୍ଗୋପାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଦିଆଗଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଦ୍ରଵତାଂ ଚ ଗତାଯାଂ ଚ ରାଧାଯାଂ କିଂ ବଭୂଵ ହ
ନାରଦ ପଚାରିଲେ, ଯେତେବେଳେ ରାଧା ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ କଣ ଘଟିଲା?
ତତ୍ରସ୍ଥାଶ୍ଚ ଜନା ଯେ ଯେ ତେ ଚ କିଂ ଚକ୍ରୁରୁଦ୍ଯମମ୍
ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କଣ କରିଥିଲେ?
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ତାଂ ରାଧାମଵସଦ୍ରାସମଣ୍ଡଲେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ, କୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ରାସମଣ୍ଡଳରେ ରହିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ପୂଜିତାଂ ତାଂ ତୁ ସଂପୂଜ୍ଯାଦୃତମାନସାଃ
ଯେମାନେ ମନରୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣ ସଂଗୀତଂ ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମିଶି ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ମହାରତ୍ନାଢ୍ଯମାଲିକାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ମାଳା ଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣଃ କୌସ୍ତୁଭରତ୍ନଂ ଚ ସର୍ଵ ରତ୍ନାତ୍ପରଂ ଵରମ୍
କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦେଲେ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଭଗଵନ୍ଵନମାଲାଂ ମନୋହରାମ୍ 2.10.
ନାରାୟଣ, ପ୍ରଭୁ, ମନୋହର ବନମାଳା ଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ଭଗଵତୀ ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଭଗବତୀ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳି।
ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିଂ ଚ ଧର୍ମସ୍ତୁ ଯଶଶ୍ଚ ଵିପୁଲଂ ଭଵେ
ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧି ଓ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶମ୍ଭୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରେରିତୋ ମୁହୁଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଶିବ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଚିତ୍ରପୁତ୍ତଲିକା ଯଥା
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ରଙ୍ଗିନ ପୁତୁଳି ଭଳି ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ସ୍ଥଲଂ ସର୍ଵଂ ଜଲାକୀର୍ଣଂ ହୀନରାଧାହରିଂ ତଥା
ସମସ୍ତ ସ୍ଥଳ ଜଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ରାଧା ଓ ହରି ବିନା।
ଧ୍ଯାନେନ ଧାତା ବୁବୁଧେ ସର୍ଵମେତଦଭୀପ୍ସିତମ୍
ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ କଥା ବୁଝିପାରିଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ଦେହ ଛଡ଼ା ଏକ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ସର୍ଵାତ୍ମାଽହମିଯଂ ଶକ୍ତିର୍ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହା
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଏହି ଶକ୍ତି ମୁଁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି।
ମନଵୋ ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ 2.10.
ସମସ୍ତ ମନୁ, ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଋଷିମାନେ,
ମୂର୍ତିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ ସୁଵ୍ଯଗ୍ରା ଯୂଯଂ ଯଦି ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଯଦି ଏହି ରୂପକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ,
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାଜ୍ଞାଂ କୁରୁ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ତେବେ ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ତୁମେ ନିଜେ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ଅପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରନିକରୈଃ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦୈଃ
ଅଦ୍ଭୁତ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ,