ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାଧାଂଗଦ୍ରଵସମ୍ଭୂତାଂ ତାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରଣମାମ୍ଯହମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ସେଇ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ରାଧାଙ୍କ ଦେହର ସାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଯା ଜନ୍ମସୃଷ୍ଟେରାଦୌ ଚ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଗୋଲୋକର ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ—
ଗୋପୈର୍ଗୋପୀଭିରାକୀର୍ଣେ ଶୁଭେ ରାଧାମହୋତ୍ସଵେ
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଘେରିଥିବା, ଶୁଭ ରାଧା ମହୋତ୍ସବରେ—
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଲକ୍ଷଗୁଣା ତତଃ
ଯାଙ୍କ ବ୍ୟାପକତା କୋଟି ଯୋଜନ ଓ ତାହାଠାରୁ ଶତଗୁଣି ଲମ୍ବା।
ଷଷ୍ଟିଲକ୍ଷୈର୍ଯୋଜନୈର୍ଯା ତତୋ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଚତୁର୍ଗୁଣା
ଯିଏ ଷଷ୍ଟି ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଓ ତାହାଠାରୁ ଚାରିଗୁଣି ଲମ୍ବା।
ଵିଂଶଲ୍ଲକ୍ଷୈର୍ଯୋଜନୈର୍ଯା ତତୋ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଚତୁର୍ଗୁଣା
ଯିଏ ବିଶ୍ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଓ ତାହାଠାରୁ ଚାରିଗୁଣି ଲମ୍ବା।
ତ୍ରିଂଶଲ୍ଲକ୍ଷୈର୍ଯୋଜନୈର୍ଯା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ପଞ୍ଚଗୁଣା ତତଃ 2.10.
ଯିଏ ତିରିଶ୍ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଓ ତାହାଠାରୁ ପାଞ୍ଚଗୁଣି ଲମ୍ବା।
ଷଡ୍ଯୋଜନସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଦଶଗୁଣା ତତଃ
ଯିଏ ଛଅ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଓ ତାହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣି ଲମ୍ବା।
ଲକ୍ଷଯୋଜନଵିର୍ସ୍ତାର୍ଣା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ସପ୍ତଗୁଣା ତତଃ
ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଓ ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସେଥିରୁ ସାତ ଗୁଣା ବଡ଼।
ଲକ୍ଷଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଷଡ୍ଗୁଣିତା ତତଃ
ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଓ ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସେଥିରୁ ଛଅ ଗୁଣା ଅଧିକ।
ଯୋଜନୈଷ୍ଷଷ୍ଟିସାହସ୍ରୈର୍ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଦଶଗୁଣା ତତଃ
ଏହାର ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସାଠି ହଜାର ଯୋଜନ ଓ ଏହା ଦଶ ଗୁଣା ଦୀର୍ଘ।
ଲକ୍ଷଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ଷଙ୍ଗୁଣିତା ତତଃ
ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଓ ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସେଥିରୁ ଛଅ ଗୁଣା ଅଧିକ।
ଦଶଲକ୍ଷୈ ର୍ଯୋଜନୈର୍ଯା ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ପଞ୍ଚଗୁଣା ତତଃ
ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଓ ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସେଥିରୁ ପାଞ୍ଚ ଗୁଣା ଅଧିକ।
ସହସ୍ରଯୋଜନା ଯା ଚ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ସପ୍ତଗୁଣା ତତଃ
ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ହଜାର ଯୋଜନ ଓ ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସେଥିରୁ ସାତ ଗୁଣା ଅଧିକ।
ସହସ୍ରଯୋଜନାଽଽଯାମେ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ସପ୍ତଗୁଣା ତତଃ
ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ହଜାର ଯୋଜନ ଓ ଦৈର୍ଘ୍ୟ ସେଥିରୁ ସାତ ଗୁଣା ଅଧିକ।
ପାତାଲେ ଯା ଭୋଗଵତୀ ଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦଶଯୋଜନା
ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଅଛି।
କ୍ରୋଶୈକମାତ୍ରଵିସ୍ତୀର୍ଣା ତତଃ କ୍ଷୀଣା ନ କୁତ୍ରଚିତ୍ 2.10.
ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ କ୍ରୋଶ ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଏଠାରେ କମିଯାଏ, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନୁହେଁ।
ସତ୍ଯେ ଯା କ୍ଷୀରଵର୍ଣା ଚ ତ୍ରେତାଯାମିନ୍ଦୁସନ୍ନିଭା
ସତ୍ୟ ଯୁଗରେ ଏହା ଦୁଧ ପରି ଧଳା, ତ୍ରେତାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଜଲପ୍ରଭା କଲୌ ଯା ଚ ନାନ୍ଯତ୍ର ପୃଥିଵୀତଲେ
କଳିଯୁଗରେ ଏହାର ଚମକ ପାଣି ପରି ଅଛି, ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵ ଅତୁଲଃ ପୁରାଣେ ଚ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ଏହାର ଶକ୍ତି ତୁଳନାହୀନ, ପୁରାଣ ଓ ବେଦରେ ଯାହା ଶୁଣିଛୁ।
ଯତ୍ତୋଯକଣିକାସ୍ପର୍ଶଃ ପାପିନାଂ ଚ ପିତାମହ
ହେ ପିତାମହ, ଏହାର ପାଣିର ଗୋଟିଏ ଫୁଁଟିକି ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଗଂଗାପଦ୍ଯୈକଵିଂଶତିମ୍
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଗଙ୍ଗା ମହିମାର ଏକୋଇଶି ପଦ୍ୟ କହିଦେଲି।
ନିତ୍ଯଂ ଯୋ ହି ପଠେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ଯେଉଁଠି ଦିନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବେ,
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଭାର୍ଯାହୀନୋ ଲଭେତ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଇବେ, ଯାହାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାହିଁ ସେ ପ୍ରିୟା ଲଭିବେ।
ଅସ୍ପଷ୍ଟକୀର୍ତିଃ ସୁଯଶା ମୂର୍ଖୋ ଭଵତି ପଣ୍ଡିତଃ
ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲଭିବେ, ମୂର୍ଖ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ହେବେ।
ଶୁଭଂ ଭଵେତ୍ତୁ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଂ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ ଶୁଭ ହେବ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳିବ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗାମ ତାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଯତ୍ର ନଷ୍ଟଶ୍ଚ ସାଗରାଃ ।। 2.10.
ନାରାୟଣ କହିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସାଗରମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ତେ ଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ସ୍ପର୍ଶଵାଯୁନା
ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇଥିବା ପବନରେ ବେସି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ସେମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଗଙ୍ଗୋପାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଦିଆଗଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଦ୍ରଵତାଂ ଚ ଗତାଯାଂ ଚ ରାଧାଯାଂ କିଂ ବଭୂଵ ହ
ନାରଦ ପଚାରିଲେ, ଯେତେବେଳେ ରାଧା ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ କଣ ଘଟିଲା?