ରାଜରାଜେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମନ୍ସଗରଃ ସୃର୍ଯ୍ଯଵଂଶଜଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଶ୍ରୀମାନ୍ ସଗର, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ, ଥିଲେ।
ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପଃ ସତ୍ଯେଷ୍ଟଃ ସତ୍ଯଵାକ୍ସତ୍ଯଭାଵନଃ
ସେ ତଥ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଓ ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଥିଲେ।
ଏକକନ୍ଯଶ୍ଚୈକପୁତ୍ରୋ ବଭୂଵ ସୁମନୋହରଃ
ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଓ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଥିଲେ, ଯିଏ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯା ଚାରାଧଯାମାସ ଶଙ୍କରଂ ପୁତ୍ରକାମୁକୀ
ଅନ୍ୟ ଝିଅ ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଗତେ ଶତାବ୍ଦେ ପୂର୍ଣେ ଚ ମାଂସପିଣ୍ଡଂ ସୁଷାଵ ସା
ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଶମ୍ଭୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପେଣ ତତ୍ସମୀପଂ ଜଗାମ ହ
ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଃ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମା 2.10.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁଅ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଥିଲା।
କପିଲର୍ଷେଃ କୋପଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ବଭୂଵୁର୍ଭସ୍ମସାଚ୍ଚ ତେ
କପିଳ ଋଷିଙ୍କ କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାରାସମଂଜୋ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ଅସମଞ୍ଜ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦିଲୀପସ୍ତସ୍ଯ ତନଯୋ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦିଲୀପ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଅଂଶୁମାଁସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ଅଂଶୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ, ଯିଏ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ।
ଭଗୀରଥସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗଵତଃ ସୁଧୀଃ
ଭଗୀରଥ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ, ସେ ଏକ ମହାଭକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ।
ତପଃ କୃତ୍ଵା ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ଗଙ୍ଗାନଯନକାରଣାତ୍
ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ କିଶୋରଂ ଗୋପଵେଷକମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ବାଂଶୀଧାରୀ, ଗୋପାଳକ ବେଶରେ ଏକ ଯୁବକ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଠିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସ୍ୱାଧୀନ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଥିଲେ।
ନିର୍ଲିପ୍ତଂ ସାକ୍ଷିରୂପଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍
ସେ ଅଲିପ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ ସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣରୁ ତାର, ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂ ଶୁକାଧାନଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍ 2.10.
ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଶୁକରେ ବିସ୍ଥାପିତ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଲୀଲଯା ଚ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାଞ୍ଛିତଂ ଵଂଶତାରକମ୍
ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ, ସେ ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ବର ପାଇଲେ, ଓ ବଂଶର ଉଦ୍ଧାରକ ହେଲେ।
ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରତସ୍ଥୌ ଚ ତତ୍ପୁରଃ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ କୁର୍ଵତୀଂ ସ୍ତଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରି, ହର୍ଷରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—
ସଗରସ୍ଯ ସୁତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପୂତାନ୍କୁରୁ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ପବିତ୍ର କର।
ବିଭ୍ରତୋ ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତ୍ତିଂ ତେ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯନ୍ଦନଗାମିନଃ
ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି।
କର୍ମଭୋଗଂ ସମୁଚ୍ଛିଦ୍ଯ କୃତଂ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ ସମାପ୍ତ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ନିଜ କର୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଗଂଗାଯାଃ ସ୍ପର୍ଶଵାତେନ ନଶ୍ଯତୀତି ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲେଖାଯାଇଛି, ଗଙ୍ଗାର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପବନରେ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ମୌସଲସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ସାମାନ୍ଯଦିଵସେ ନୃଣାମ୍
ମୌସଳା ଦିନରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ—
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ସହିତ,
ତାନି ସର୍ଵାଣି ନଶ୍ଯନ୍ତି ମୌସଲସ୍ନାନତୋ ନୃଣାମ୍ 2.10.
ସେଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ମୌସଳା ସ୍ନାନରେ ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
କେଚିଦ୍ଵଦନ୍ତି ତେ ଦେଵି ଫଲମେଵ ଯଥାଗମମ୍
କେହି କହନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ଫଳ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେମିତି ଲେଖାଯାଇଛି, ସେହିପରି ମିଳେ।
ସାମାନ୍ଯଦିଵସସ୍ନାନସଙ୍କଲ୍ପଂ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ସାଧାରଣ ଦିନରେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ କେମିତି ସankalpa କରାଯାଏ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ତତସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ରଵିସଂକ୍ରମଣେ ଦିନେ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାଶି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦିନରେ, ପୁଣ୍ୟ ତିରିଶ ଗୁଣା ବଢ଼ିଯାଏ।