ଶୃଙ୍ଗାରାର୍ହଂ ଭୋଗଵସ୍ତୁତଲ୍ପାସଂଖ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଗୁଡିକ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା, ଅସଂଖ୍ୟ ଶୈଳୀ ଶୟନରେ ସଜିତ ।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢଥଂ ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିର କଳସର ଆଲୋକରେ ଭୂଷିତ ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକୈଶ୍ଚିତ୍ରୈର୍ମୁକ୍ତାଜାଲୈର୍ଵିଭୂଷିତମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ମୁକ୍ତା ଜାଲରେ ସଜିତ ।
ଆରକ୍ତଵର୍ଣରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣକୃତ୍ରିମୈଃ
ଗଭୀର ଲାଲ ରଙ୍ଗର ମଣିର ସାର ଦ୍ୱାରା ଦକ୍ଷତାରେ ତିଆରି ।
ଦଦୌ ନାରାଯଣାଯୈକଂ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟିକୁ କୃଷ୍ଣ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଗୁହ୍ଯଦେଶାତ୍ତତଃ ପରମ୍ 1.5.
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ।
ଆଵିର୍ଭୂତା ଯତୋ ଗୁହ୍ଯାତ୍ତେନ ତେ ଗୁହ୍ଯକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ 'ଗୁହ୍ୟକ' ନାମରେ ପରିଚିତ ।
ବଭୂଵ କନ୍ଯକା ଚୈକା କୁବେରେ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
କୁବେରଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାଶ୍ଚ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନେ,
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଧାରିଣୋ ଵନମାଲିନଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନେ,
କିରୀଟିନଃ କୁଣ୍ଡଲିନୋ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାଃ
ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଭୁଜାନ୍ପାର୍ଷଦାଂଶ୍ଚ ଦଦୌ ନାରାଯଣାଯ ଚ
ସେ ଚାରିହାତି ଥିବା ସେବକମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଭୁଜାଃ ଶ୍ଯାମଵର୍ଣାଶ୍ଚ ଜପମାଲାକରା ଵରାଃ
ସେଠାରେ ଦୁଇହାତି, କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜପମାଳା ଧରିଥିବା ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଥିଲେ।
ଦାସ୍ଯୋ ନିଯୁକ୍ତା ଦସାଶ୍ଚୈଵାର୍ଘ୍ଯମାଦାଯ ଯତ୍ନତଃ
ଦଶଜଣୀ ଦାସୀମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇ ଦେବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗାଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଃ ସଗଦ୍ଗଦା
ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ସବୁଠାରେ କୁଞ୍ଚି ଚଢ଼ିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ କଣ୍ଠ ଗଦ୍ଗଦ ହେଉଥିଲା।
ଆଵିର୍ବଭୂଵୁଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଦକ୍ଷନେତ୍ରାଦ୍ଭଯଙ୍କରାଃ 1.5.
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଡାହାଣ ଆଖିରୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦିଗମ୍ବରା ମହାକାଯା ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମାଃ
ସେମାନେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର, ବଡ଼ ଦେହୀ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ରୁରୁସଂହାରକାଲାଖ୍ଯା ଅସିତକ୍ରୋଧଭୀଷଣାଃ
ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରୁରୁ, ସଂହାର ଓ କାଳ; ସେମାନେ କଳା କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵାମନେତ୍ରାଦ୍ଭଯଙ୍କରଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ଆଖିରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଦିଗମ୍ବରୋ ମହାକାଯସ୍ତ୍ରିଣେତ୍ରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଃ
ସେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର, ବଡ଼ ଦେହୀ, ତିନି ଆଖି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଥିଲେ।
ଡାକିନ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ଯୋଗିନ୍ଯଃ କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ହଜାର-ହଜାର ଡାକିନୀ, ଯୋଗିନୀ ଓ କ୍ଷେତ୍ରପାଳମାନେ ଥିଲେ।
ସୁରାସ୍ତ୍ରିକୋଟିସଂଖ୍ଯାତା ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତିଧରାଵରାଃ
ଦଶ କୋଟି ଥରେ ଅଧିକ ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରୀ ଦେବମାନେ ଥିଲେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ନାରାଯଣାଯ ପ୍ରଦଦୌ ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରଂ ମାଲଯା ସହ
ସୌତି କହିଲେ: ସେ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଖ୍ୟ ଓ ମାଳା ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ସାଵିତ୍ରୀଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପ୍ରାଦାନ୍ମୂର୍ତିଂ ଧର୍ମାଯ ସାଦରମ୍
ସେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଓ ଧର୍ମଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଏକ ଦେହ ଦେଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଯାଶ୍ଚ ଯା ଯା ଅନ୍ଯଭ୍ଯୋ ଯାଶ୍ଚ ଯେଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ଯେଉଁଠିଏ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯାହାଙ୍କ ଉପଯୋଗୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ତତଃ ଶଂକରମାହୂଯ ସର୍ଵେଶୋ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସନ୍ନୀଲଲୋହିତଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନୀଳଲୋହିତ ହସିଲେ।
ଶ୍ରୀମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯୈକଵ୍ଯଵହିତାଂ ଦାସ୍ଯମାର୍ଗଵିରୋଧିନୀମ୍
ଶ୍ରୀମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ତୁମ ପୂଜାରେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଯାହା, ଦାସତ୍ୱର ପଥକୁ ବିରୋଧ କରେ।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନସମାଚ୍ଛନ୍ନାଂ ଯୋଗଦ୍ଵାରକପାଟିକାମ୍
ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନର ଆବରଣ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଛି, ସେ ଯୋଗର ଦ୍ୱାରରେ ପାହାଡ଼ିଆ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ତପସ୍ଯାଚ୍ଛନ୍ନରୂପାଂ ଚ ମହାମୋହକରଣ୍ଡିକାମ୍
ତପସ୍ୟାର ଆବରଣ ଭିତରେ ସେ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ମହାମୋହର ପେଟି ଭଳି।