ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ସାରଂ ସର୍ଵେଷାମପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସାରଗର୍ଭିତ ଏକ ବର ଦେଲେ,
ସୌଭାଗ୍ଯେନ ଚ ମାନେନ ପ୍ରେମ୍ଣା ଵୈ ଗୌରଵେଣ ଚ
ଭାଗ୍ୟ, ମାନ, ପ୍ରେମ ଓ ଗରିମା ସହିତ,
ଵରିଷ୍ଠା ଚ ଗରିଷ୍ଠା ଚ ସଂସ୍ତୁତା ପୂଜିତା ମଯା
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟା ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ପୂଜିଲି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥଶ୍ଚକ୍ରେ ତଚ୍ଚେତନାଂ ତତଃ
ଏପରି କହି ଜଗତର ନାଥ ସେ ଚେତନାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ,
ଯେଷାଂ ଯା ଯାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯୋ ଵୈ ପୂଜିତାସ୍ତସ୍ଯ ସେଵଯା
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦେବୀମାନେ ପୂଜିତ ହେଇଥିଲେ,
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ହିମାଲଯେ
ସେମାନେ ହିମାଳୟରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ସରସ୍ଵତୀ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ସରସ୍ୱତୀ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯୁଗଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଚ ପୁଷ୍କରେ 2.7.
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁଷ୍କରରେ ଶତ ଯୁଗ ଦିବ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ସାଵିତ୍ରୀ ମଲଯେ ତପ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜପୂଜ୍ଯା ବଭୂଵ ସା
ସାବିତ୍ରୀ ମଲୟ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ପୂଜ୍ୟା ହେଲେ,
ଶତମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତପ୍ତଂ ଶଂକରେଣ ପୁରା ଵିଭୋ
ପୁରୁଣା କାଳରେ ଶଙ୍କର ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ,
ଶତମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ପାତା ବଭୂଵ ହ
ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟା କରି, ରକ୍ଷକ ହେଲେ,
ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତପସ୍ତେପେ ଶେଷୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନାରଦ
ଶେଷ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ନାରଦ,
ଦିଵ୍ଯଂ ଶତଯୁଗଂ ଚୈଵ ଵାଯୁସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପବାସ କରିବା ପରେ, ବାୟୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ।
ଏଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତପସା ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ପୂଜିତାଃ
ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏଵଂ ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ପୁରାଣଂ ଚ ତଥାଽଽଗମମ୍
ଏଭଳି, ପୁରାଣ ଓ ଆଗମ ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ପାତେ ପ୍ରାକୃତିକଃ ପ୍ରଲଯଃ ପରିକୀର୍ତ୍ତିତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ତାହା ପଡିବା ସମୟରେ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରଳୟ ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହୋଇଛି ।
ପ୍ରଲଯେ ପ୍ରାକୃତେ ଚୋକ୍ତଂ ତତ୍ରାଦୃଷ୍ଟା ଵସୁନ୍ଧରା
ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ କହାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା ।
ଵସୁନ୍ଧରା ତିରୋଭୂତା କୁତ୍ର ଵା ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ପୃଥିବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା—ସେ ସମୟରେ କେଉଁଠି ରହିଥିଲେ ?
କଥଂ ବଭୂଵ ସା ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ସର୍ଵାଶ୍ରଯା ଜଯା
ସେ କିପରି ଧନ୍ୟ, ମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ବିଜୟୀ ହେଲେ ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଵିର୍ଭାଵସ୍ତିରୋଭାଵଃ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରଲଯେଷୁ ଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଉଦ୍ଭବ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟତା ହୁଏ ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵସୁଧାଜନ୍ମ ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲମ୍
ପୃଥିବୀର ଜନ୍ମ, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଅମଙ୍ଗଳ ଭରିଛି, ଶୁଣ ।
ଅହୋ କେଚିଦ୍ଵଦନ୍ତୀତି ମଧୁକୈଟଭମେଦସା
କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କର ମେଦ ରୁ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।
ଊଚତୁସ୍ତୌ ପୁରା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତୁଷ୍ଟୌ ଯୁଦ୍ଧେନ ତେଜସା
ସେ ଦୁଇଜଣ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଥିଲେ ।
ତଯୋର୍ଜୀଵନକାଲେନ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଚ ଭଵେତ୍ସ୍ଫୁଟମ୍
ତାଙ୍କର ଜୀବନ କାଳରେ, ପୃଥିବୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲା ।
ମେଦିନୀତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତେତ୍ଯୁକ୍ତା ଯୈସ୍ତନ୍ମତଂ ଶୃଣୁ 2.8.
ସେ 'ମେଦିନୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ; ସେମାନେ କହିଥିବା ମତ ଶୁଣ ।
କଥଯାମି ଚ ତଜ୍ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକଂ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଜନ୍ମ କଥା କହିବି, ଯାହା ସାର୍ଥକ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରଣା ।
ମହାଵିରାଟ୍ଶରୀରସ୍ଯ ଜଲସ୍ଥସ୍ଯ ଚିରଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ବଡ଼ ବିରାଟ ଦେହ, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜଳରେ ଥିଲା, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ—
ସ ଚ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସର୍ଵେଷାଂ ତଲ୍ଲୋମ୍ନାଂ ଵିଵରେଷୁ ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋମର ତ୍ରାଣ ରୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପ୍ରତିଲୋମ୍ନାଂ ଚ ସ୍ଥିତା କୂପେଷୁ ସା ସ୍ଥିରା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋମର ଗୁହାରେ, ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହିଥିଲେ ।
ଆଵିର୍ଭୂତା ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ତଜ୍ଜଲାତ୍ପର୍ଯ୍ଯୁପସ୍ଥିତା
ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ, ସେ ଜଳରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।