ମହାମାଯା ଚ ପ୍ରକୃତିଃ ସର୍ଵଶକ୍ତିମତୀଶ୍ଵରୀ
ମହାମାୟା ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକା ଦେବୀ।
ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତା ଚ ଵେଦାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ସାବିତ୍ରୀ ହେଉଛନ୍ତି ବେଦମାତା ଓ ବେଦର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ।
ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧିଦେଵୀ ସା ପୂଜ୍ଯା ଚ ଵିଦୁଷାଂ ପୁରା
ସେ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାର ଅଧିଦେବୀ ଓ ପୁରାତନ କାଳରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ସେଵଯା ଯତ୍ତପସା ପ୍ରଦାତ୍ରୀ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସେବା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯତ୍ସେଵଯା ଯତ୍ତପସା ସର୍ଵଵିଶ୍ଵେଷୁ ପୂଜିତା
ଯାଙ୍କର ସେବା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସେ ପୂଜିତ ହେଇଥିଲେ,
ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀ ସର୍ଵଵନ୍ଦ୍ଯା ସର୍ଵେଶଂ ପ୍ରାପ ଯା ପତିମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମିନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇଥିଲେ,
କୃଷ୍ଣଵାମାଂଶସମ୍ଭୂତା କୃଷ୍ଣପ୍ରେମାଧିଦେଵତା
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେମର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ,
ସର୍ଵାଧିକଂ ଚ ରୂପଂ ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ମାନଗୌରଵମ୍ 2.7.
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ମାନସମ୍ମାନର ମାଲିକା,
ତପଶ୍ଚକାର ସା ପୂର୍ଵଂ ଶତଶୃଙ୍ଗେ ଚ ପର୍ଵତେ
ସେ ପୂର୍ବେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
କୃଶାଂ ନିଃଶ୍ଵାସରହିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମାମ୍
ତାଙ୍କୁ କ୍ଷୀଣ ଦେହ, ଶ୍ୱାସ ବିନା, ତଥାପି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଦେଖିଲେ,
ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ସାରଂ ସର୍ଵେଷାମପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସାରଗର୍ଭିତ ଏକ ବର ଦେଲେ,
ସୌଭାଗ୍ଯେନ ଚ ମାନେନ ପ୍ରେମ୍ଣା ଵୈ ଗୌରଵେଣ ଚ
ଭାଗ୍ୟ, ମାନ, ପ୍ରେମ ଓ ଗରିମା ସହିତ,
ଵରିଷ୍ଠା ଚ ଗରିଷ୍ଠା ଚ ସଂସ୍ତୁତା ପୂଜିତା ମଯା
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟା ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ପୂଜିଲି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥଶ୍ଚକ୍ରେ ତଚ୍ଚେତନାଂ ତତଃ
ଏପରି କହି ଜଗତର ନାଥ ସେ ଚେତନାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ,
ଯେଷାଂ ଯା ଯାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯୋ ଵୈ ପୂଜିତାସ୍ତସ୍ଯ ସେଵଯା
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦେବୀମାନେ ପୂଜିତ ହେଇଥିଲେ,
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ହିମାଲଯେ
ସେମାନେ ହିମାଳୟରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ସରସ୍ଵତୀ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ସରସ୍ୱତୀ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯୁଗଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଚ ପୁଷ୍କରେ 2.7.
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁଷ୍କରରେ ଶତ ଯୁଗ ଦିବ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,
ସାଵିତ୍ରୀ ମଲଯେ ତପ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜପୂଜ୍ଯା ବଭୂଵ ସା
ସାବିତ୍ରୀ ମଲୟ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ପୂଜ୍ୟା ହେଲେ,
ଶତମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତପ୍ତଂ ଶଂକରେଣ ପୁରା ଵିଭୋ
ପୁରୁଣା କାଳରେ ଶଙ୍କର ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ,
ଶତମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ପାତା ବଭୂଵ ହ
ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ତପସ୍ୟା କରି, ରକ୍ଷକ ହେଲେ,
ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତପସ୍ତେପେ ଶେଷୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନାରଦ
ଶେଷ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ହେ ନାରଦ,
ଦିଵ୍ଯଂ ଶତଯୁଗଂ ଚୈଵ ଵାଯୁସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପବାସ କରିବା ପରେ, ବାୟୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ।
ଏଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତପସା ସର୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ପୂଜିତାଃ
ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏଵଂ ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ପୁରାଣଂ ଚ ତଥାଽଽଗମମ୍
ଏଭଳି, ପୁରାଣ ଓ ଆଗମ ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ପାତେ ପ୍ରାକୃତିକଃ ପ୍ରଲଯଃ ପରିକୀର୍ତ୍ତିତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ତାହା ପଡିବା ସମୟରେ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରଳୟ ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହୋଇଛି ।
ପ୍ରଲଯେ ପ୍ରାକୃତେ ଚୋକ୍ତଂ ତତ୍ରାଦୃଷ୍ଟା ଵସୁନ୍ଧରା
ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ କହାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା ।
ଵସୁନ୍ଧରା ତିରୋଭୂତା କୁତ୍ର ଵା ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ପୃଥିବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା—ସେ ସମୟରେ କେଉଁଠି ରହିଥିଲେ ?
କଥଂ ବଭୂଵ ସା ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ସର୍ଵାଶ୍ରଯା ଜଯା
ସେ କିପରି ଧନ୍ୟ, ମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ବିଜୟୀ ହେଲେ ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଵିର୍ଭାଵସ୍ତିରୋଭାଵଃ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରଲଯେଷୁ ଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଉଦ୍ଭବ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟତା ହୁଏ ।