ଅଧ୍ଯାପିତାଶ୍ଚ ଯୈଃ ଶିଷ୍ଯା ଯୈରଧୀତଂ ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ
ଯେଉଁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପଢ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ,
ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ତୁତା ପୂଜିତା ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରମନୁମାନଵୈଃ 2.5.
ତୁମେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୁ ଏବଂ ମନୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ଓ ପୂଜିତ।
ଜଡୀଭୂତଃ ସହସ୍ରାସ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ସହସ୍ରମୁଖୀ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏବଂ ଚତୁର୍ମୁଖୀ ଦେବତାମାନେ ମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଏପରି କହି, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତଦା ଜ୍ଯୋତିସ୍ତ୍ଵରୂପା ସା ତେନାଦୃଷ୍ଟାଽପ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍
ତାହାବେଳେ ଜ୍ୟୋତିରୂପୀ ସେ ମା, ଦୃଶ୍ୟ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯକୃତଂ ଵାଣୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ସଂଯତଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ରଚିତ ବାଣୀସ୍ତୋତ୍ର ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମରେ ପଢ଼ିବେ,
ମହାମୂର୍ଖଶ୍ଚ ଦୁର୍ମେଧା ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯଦି କେହି ବଡ଼ ମୂଢ଼ କିମ୍ବା ମନ୍ଦମତି ହେଉଥିବା ସେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରଟି ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଢ଼ିବେ,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଶାପେନ କଲଯା କଲହାଦ୍ଭାରତେ ସରିତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପ, ବିବାଦ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଭାରତର ନଦୀ,
ପୁଣ୍ଯଦା ପୁଣ୍ଯଜନନୀ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ସଦ୍ଗୁଣର ଜନନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଆକାର ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପୋରୂପା ତପସ୍ଯାକାରରୂପିଣୀ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନେ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଗତଂ ଯୈର୍ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ଜ୍ଞାନରେ ସେ ସରସ୍ବତୀ, ଜଳରେ ସେ ବିଦ୍ୟମାନ; ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ମାନବ ତାଙ୍କୁ ପାଇଛନ୍ତି—
ଭାରତେ କୃତପାପଶ୍ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଲୀଲଯା
ଭାରତରେ ଯେଉଁମାନେ ପାପ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଖେଳିଖେଳି ସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମକ୍ଷଯାଯାଂ ଦିନକ୍ଷଯେ
ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅକ୍ଷୟ ଦିନରେ, ଦିନର ଶେଷବେଳେ—
ଅନୁଷଙ୍ଗେଣ ଯଃ ସ୍ନାତି ହେଲଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽପି ଵା
ଯିଏ ଏଠାରେ ଅଲସ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରେ—
ସରସ୍ଵତୀମନ୍ତ୍ରକଂ ଚ ମାସମେକଂ ତୁ ଯୋ ଜପେତ୍
ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ମାସ ସରସ୍ବତୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ—
ନିତ୍ଯଂ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡଯେନ୍ନରଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସରସ୍ବତୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଏ—
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ କିଂଚିଦ୍ଭାରତୀଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍ 2.6.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାରତର ଗୁଣର କିଛି ସ୍ତୁତି କୁହାଗଲା।
ସୌତିରୁଵାଚ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନ୍ଦେହଚ୍ଛେଦଂ ଶୌନକ ସତ୍ଵରମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ପୁଣିଥରେ, ଶୌନକ, ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତ୍ୱରିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଲଯା କଲହେନୈଵ ସମଭୂତ୍ପୁଣ୍ଯଦା ସରିତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଅଂଶ ଓ ବିବାଦ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରୁତିସାରାଣାଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ କୌତୁକଂ ମମ
ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ସାର ଶୁଣିଲେ ମୋର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିଯାଏ।
କଥଂ ଶଶାପ ସା ଗଙ୍ଗା ପୂଜିତାଂ ତାଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ଗଙ୍ଗା କିପରି ପୂଜିତ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ?
ତେଜସ୍ଵିନ୍ଯୋର୍ଦ୍ଵଯୋର୍ଵାଦକାରଣଂ ଶ୍ରୁତିସୁନ୍ଦରମ୍
ସେଇ ଦୁଇଜଣ ତେଜସ୍ୱିନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଯସ୍ଯାଃ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ସରସ୍ଵତୀ ଗଙ୍ଗା ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯ୍ଯା ହରେରପି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ବତୀ ଓ ଗଙ୍ଗା—ଏହି ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା।
ଚକାର ସୈକଦା ଗଙ୍ଗା ଵିଷ୍ଣୋର୍ମୁଖନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଏକଥର ଗଙ୍ଗା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ତକିଲେ।
ଵିଭୁର୍ଜହାସ ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ମୁଦା କ୍ଷଣମ୍
ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖି ଖୁସିରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ହସିଲେ।
ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପଦ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵରୂପା ଚ ସସ୍ମିତା 2.6.
ପଦ୍ମା, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ପବିତ୍ରତା, ସେଠାରେ ହସିକି ମୃଦୁ ଭାବରେ ଉପଦେଶ କଲେ।
ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଂ ଭର୍ତ୍ତାରଂ ରକ୍ତାସ୍ଯା ରକ୍ତଲୋଚନା
ଲାଲ ଠୋଠ ଓ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵରିଷ୍ଠସ୍ଯ ଵିପରୀତା ଖଲସ୍ଯ ଚ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: ଧର୍ମିକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ...
ଜ୍ଞାତଂ ସୌଭାଗ୍ଯମଧିକଂ ଗଂଗାଯାଂ ତେ ଗଦାଧର
ହେ ଗଦାଧର, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଅଧିକ।