ତଦାଽଽଜଗାମ ଭଗଵାନାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଈଶ୍ଵରଃ
ତାହାବେଳେ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ଆସିଲେ।
ସ ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ତାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚାଜ୍ଞଯା ପରମାତ୍ମନଃ 2.5.
ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଦାଽପ୍ଯନନ୍ତଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନମେକଂ ଵସୁନ୍ଧରା
ଯେତେବେଳେ ବସୁଧାରା ଅସୀମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଜ୍ଞାନ ପଚାରିଲେ,
ତଦା ତ୍ଵାଂ ଚ ସ ତୁଷ୍ଟାଵ ସଂତ୍ରସ୍ତଃ କଶ୍ଯପାଜ୍ଞଯା
ସେତେବେଳେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵ୍ଯାସଃ ପୁରାଣସୂତ୍ରଂ ଚ ସମପୃଚ୍ଛତ ଵାଲ୍ମିକିମ୍
ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷି ପୁରାଣସୂତ୍ର ବିଷୟରେ ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ତଦା ଚକାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଂ ତ୍ଵଦ୍ଵରେଣ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ ତାହାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ରଚନା କଲେ।
ପୁରାଣସୂତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵ୍ଯାସଃ କୃଷ୍ଣକଲୋଦ୍ଭଵଃ ତଦା ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ କଵୀନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ପୁରାଣସୂତ୍ର ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଯୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟାସ, ତୁମଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତଦା ଵୈ ଵେଦଭାଗଂ ଚ ପୁରାଣାନି ଚକାର ହ
ସେତେବେଳେ ସେ ବେଦର ଭାଗ ଏବଂ ପୁରାଣମାନେ ରଚନା କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତ୍ଵାମେଵ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତସ୍ଯୈ ଜ୍ଞାନଂ ଦଦୌ ଵିଭୁଃ
ସେ କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ସ ତ୍ଵାଂ ଦଧ୍ଯୌ ଚ ପୁଷ୍କରେ ଉଵାଚ ଶବ୍ଦଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ତଦର୍ଥଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପୁଷ୍କରରେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ଶବ୍ଦଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇଲେ।
ଅଧ୍ଯାପିତାଶ୍ଚ ଯୈଃ ଶିଷ୍ଯା ଯୈରଧୀତଂ ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ
ଯେଉଁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପଢ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ,
ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ତୁତା ପୂଜିତା ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରମନୁମାନଵୈଃ 2.5.
ତୁମେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୁ ଏବଂ ମନୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ଓ ପୂଜିତ।
ଜଡୀଭୂତଃ ସହସ୍ରାସ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ସହସ୍ରମୁଖୀ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏବଂ ଚତୁର୍ମୁଖୀ ଦେବତାମାନେ ମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଏପରି କହି, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତଦା ଜ୍ଯୋତିସ୍ତ୍ଵରୂପା ସା ତେନାଦୃଷ୍ଟାଽପ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍
ତାହାବେଳେ ଜ୍ୟୋତିରୂପୀ ସେ ମା, ଦୃଶ୍ୟ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯକୃତଂ ଵାଣୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ସଂଯତଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ରଚିତ ବାଣୀସ୍ତୋତ୍ର ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମରେ ପଢ଼ିବେ,
ମହାମୂର୍ଖଶ୍ଚ ଦୁର୍ମେଧା ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯଦି କେହି ବଡ଼ ମୂଢ଼ କିମ୍ବା ମନ୍ଦମତି ହେଉଥିବା ସେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରଟି ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଢ଼ିବେ,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଶାପେନ କଲଯା କଲହାଦ୍ଭାରତେ ସରିତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପ, ବିବାଦ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଭାରତର ନଦୀ,
ପୁଣ୍ଯଦା ପୁଣ୍ଯଜନନୀ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ସଦ୍ଗୁଣର ଜନନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଆକାର ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପୋରୂପା ତପସ୍ଯାକାରରୂପିଣୀ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନେ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଗତଂ ଯୈର୍ମାନଵୈର୍ଭୁଵି
ଜ୍ଞାନରେ ସେ ସରସ୍ବତୀ, ଜଳରେ ସେ ବିଦ୍ୟମାନ; ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ମାନବ ତାଙ୍କୁ ପାଇଛନ୍ତି—
ଭାରତେ କୃତପାପଶ୍ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଲୀଲଯା
ଭାରତରେ ଯେଉଁମାନେ ପାପ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଖେଳିଖେଳି ସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମକ୍ଷଯାଯାଂ ଦିନକ୍ଷଯେ
ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅକ୍ଷୟ ଦିନରେ, ଦିନର ଶେଷବେଳେ—
ଅନୁଷଙ୍ଗେଣ ଯଃ ସ୍ନାତି ହେଲଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽପି ଵା
ଯିଏ ଏଠାରେ ଅଲସ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ନାନ କରେ—
ସରସ୍ଵତୀମନ୍ତ୍ରକଂ ଚ ମାସମେକଂ ତୁ ଯୋ ଜପେତ୍
ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ମାସ ସରସ୍ବତୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ—
ନିତ୍ଯଂ ସରସ୍ଵତୀତୋଯେ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡଯେନ୍ନରଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସରସ୍ବତୀ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଏ—
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ କିଂଚିଦ୍ଭାରତୀଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍ 2.6.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାରତର ଗୁଣର କିଛି ସ୍ତୁତି କୁହାଗଲା।
ସୌତିରୁଵାଚ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନ୍ଦେହଚ୍ଛେଦଂ ଶୌନକ ସତ୍ଵରମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ପୁଣିଥରେ, ଶୌନକ, ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତ୍ୱରିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଲଯା କଲହେନୈଵ ସମଭୂତ୍ପୁଣ୍ଯଦା ସରିତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଅଂଶ ଓ ବିବାଦ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରୁତିସାରାଣାଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ କୌତୁକଂ ମମ
ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ସାର ଶୁଣିଲେ ମୋର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ିଯାଏ।