ଲୁପ୍ତାଂ ସର୍ଵାଂ ଦୈଵଵଶାନ୍ନଵାଂ କୁରୁ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଭାଗ୍ୟରେ ହରାଇଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କଥାକୁ ପୁଣିପୁଣି ଫେରାଇ ଦିଅ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପା ପରମା ଜ୍ଯୋତୀରୂପା ସନାତନୀ 2.5.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକର ଆକାର।
ଯଯା ଵିନା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଶଶ୍ଵଜ୍ଜୀଵନ୍ମୃତଂ ସଦା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଭଳି।
ଯଯା ଵିନା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ମୂକମୁନ୍ମତ୍ତଵତ୍ସଦା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସଦା ଗୁଙ୍ଗା ଓ ପାଗଳ ଭଳି।
ହିମଚନ୍ଦନକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁକୁମୁଦାମ୍ଭୋଜ ସନ୍ନିଭା
ତୁମେ ହିମ, ଚନ୍ଦନ, କୁନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁମୁଦ ଓ ଅମ୍ଭୋଜ ଭଳି ଧଳା ଓ ଶିତଳ।
ଵିସର୍ଗବିନ୍ଦୁମାତ୍ରାଣାଂ ଯଦଧିଷ୍ଠାନମେଵ ଚ
ତୁମେ ବିସର୍ଗ ଓ ବିନ୍ଦୁ ଅକ୍ଷରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ।
ଯଯା ଵିନାଽତ୍ର ସଂଖ୍ଯାକୃତ୍ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁତେ
ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ଗଣନା ଜାଣିଥିବା ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଗଣନା କରିପାରେନି।
ଵ୍ଯାଖ୍ଯାସ୍ଵରୂପା ଯା ଦେଵୀ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ଯିଏ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଆକାର ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ।
ସ୍ମୃତିଶକ୍ତି ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି ବୁଦ୍ଧିଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି।
ସନତ୍କୁମାରୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜ୍ଞାନଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଯତ୍ର ଵୈ
ଯେଉଁଠି ସନତ୍କୁମାର ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଥିଲେ।
ତଦାଽଽଜଗାମ ଭଗଵାନାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଈଶ୍ଵରଃ
ତାହାବେଳେ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ଆସିଲେ।
ସ ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ତାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚାଜ୍ଞଯା ପରମାତ୍ମନଃ 2.5.
ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଦାଽପ୍ଯନନ୍ତଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନମେକଂ ଵସୁନ୍ଧରା
ଯେତେବେଳେ ବସୁଧାରା ଅସୀମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଜ୍ଞାନ ପଚାରିଲେ,
ତଦା ତ୍ଵାଂ ଚ ସ ତୁଷ୍ଟାଵ ସଂତ୍ରସ୍ତଃ କଶ୍ଯପାଜ୍ଞଯା
ସେତେବେଳେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵ୍ଯାସଃ ପୁରାଣସୂତ୍ରଂ ଚ ସମପୃଚ୍ଛତ ଵାଲ୍ମିକିମ୍
ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷି ପୁରାଣସୂତ୍ର ବିଷୟରେ ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ତଦା ଚକାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଂ ତ୍ଵଦ୍ଵରେଣ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ ତାହାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ରଚନା କଲେ।
ପୁରାଣସୂତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵ୍ଯାସଃ କୃଷ୍ଣକଲୋଦ୍ଭଵଃ ତଦା ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ କଵୀନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ପୁରାଣସୂତ୍ର ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଯୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟାସ, ତୁମଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତଦା ଵୈ ଵେଦଭାଗଂ ଚ ପୁରାଣାନି ଚକାର ହ
ସେତେବେଳେ ସେ ବେଦର ଭାଗ ଏବଂ ପୁରାଣମାନେ ରଚନା କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତ୍ଵାମେଵ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତସ୍ଯୈ ଜ୍ଞାନଂ ଦଦୌ ଵିଭୁଃ
ସେ କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ସ ତ୍ଵାଂ ଦଧ୍ଯୌ ଚ ପୁଷ୍କରେ ଉଵାଚ ଶବ୍ଦଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ତଦର୍ଥଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପୁଷ୍କରରେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ଶବ୍ଦଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇଲେ।
ଅଧ୍ଯାପିତାଶ୍ଚ ଯୈଃ ଶିଷ୍ଯା ଯୈରଧୀତଂ ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ
ଯେଉଁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପଢ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ,
ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ତୁତା ପୂଜିତା ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରମନୁମାନଵୈଃ 2.5.
ତୁମେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୁ ଏବଂ ମନୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ଓ ପୂଜିତ।
ଜଡୀଭୂତଃ ସହସ୍ରାସ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ସହସ୍ରମୁଖୀ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଏବଂ ଚତୁର୍ମୁଖୀ ଦେବତାମାନେ ମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଏପରି କହି, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତଦା ଜ୍ଯୋତିସ୍ତ୍ଵରୂପା ସା ତେନାଦୃଷ୍ଟାଽପ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍
ତାହାବେଳେ ଜ୍ୟୋତିରୂପୀ ସେ ମା, ଦୃଶ୍ୟ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯକୃତଂ ଵାଣୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ସଂଯତଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ରଚିତ ବାଣୀସ୍ତୋତ୍ର ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମରେ ପଢ଼ିବେ,
ମହାମୂର୍ଖଶ୍ଚ ଦୁର୍ମେଧା ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯଦି କେହି ବଡ଼ ମୂଢ଼ କିମ୍ବା ମନ୍ଦମତି ହେଉଥିବା ସେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରଟି ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଢ଼ିବେ,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଙ୍ଗାଶାପେନ କଲଯା କଲହାଦ୍ଭାରତେ ସରିତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପ, ବିବାଦ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଭାରତର ନଦୀ,
ପୁଣ୍ଯଦା ପୁଣ୍ଯଜନନୀ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ସଦ୍ଗୁଣର ଜନନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଆକାର ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପୋରୂପା ତପସ୍ଯାକାରରୂପିଣୀ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି।