ମହାଵାଗ୍ମୀ କଵୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍ 2.4.
ଏହା କରିଲେ ମହାବାକ୍ତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି ଓ ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହେବେ ।
ଇଦଂ ତେ କାଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଂ କଥିତଂ କଵଚଂ ମୁନେ
ଏହି କବଚ କାଣ୍ବ ଶାଖାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ମୁନି ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ମହାମୁନିର୍ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ଯେନ ତୁଷ୍ଟାଵ ତାଂ ପୁରା
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମହାମୁନି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ପୂଜିଥିଲେ।
ଗୁରୁଶାପାଚ୍ଚ ସ ମୁନିର୍ହତଵିଦ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ
ଗୁରୁଙ୍କର ଶାପରେ ସେ ମୁନି ଜ୍ଞାନହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତପସା ସୂର୍ଯ୍ଯଂ କୋଣାର୍କେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରେ
ସେ ତପସ୍ୟା କରି କୋଣାର୍କରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ।
ସୂର୍ଯ୍ଯସ୍ତଂ ପାଠଯାମାସ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗମୀଶ୍ଵରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ପଢ଼ାଇଲେ।
ତମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦୀନନାଥୋ ହ୍ଯନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଂ ଜଗାମ ସଃ
ଏଭଳି କହି, ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କର ନାଥ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯ ଉଵାଚ ଗୁରୁଶାପାତ୍ସ୍ମୃତିଭ୍ରଷ୍ଟଂ ଵିଦ୍ଯାହୀନଂ ଚ ଦୁଃଖିତମ୍
ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ — ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ମୋର ସ୍ମୃତି ହରାଇଯାଇଛି, ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ବିହୀନ ଓ ଦୁଃଖିତ।
ଜ୍ଞାନଂ ଦେହି ସ୍ମୃତିଂ ଦେହି ଵିଦ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଯାଧିଦେଵତେ
ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ସ୍ମୃତି ଦିଅ, ହେ ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ।
ଗ୍ରନ୍ଥନିର୍ମିତିଶକ୍ତିଂ ଚ ସଚ୍ଛିଷ୍ଯଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନାର ଶକ୍ତି ଓ ଭଲ ଶିଷ୍ୟ ଦିଅ, ଯିଏ ଭଲଭାବେ ନିଶ୍ଚିତ।
ଲୁପ୍ତାଂ ସର୍ଵାଂ ଦୈଵଵଶାନ୍ନଵାଂ କୁରୁ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଭାଗ୍ୟରେ ହରାଇଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କଥାକୁ ପୁଣିପୁଣି ଫେରାଇ ଦିଅ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପା ପରମା ଜ୍ଯୋତୀରୂପା ସନାତନୀ 2.5.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକର ଆକାର।
ଯଯା ଵିନା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଶଶ୍ଵଜ୍ଜୀଵନ୍ମୃତଂ ସଦା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଭଳି।
ଯଯା ଵିନା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ମୂକମୁନ୍ମତ୍ତଵତ୍ସଦା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସଦା ଗୁଙ୍ଗା ଓ ପାଗଳ ଭଳି।
ହିମଚନ୍ଦନକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁକୁମୁଦାମ୍ଭୋଜ ସନ୍ନିଭା
ତୁମେ ହିମ, ଚନ୍ଦନ, କୁନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁମୁଦ ଓ ଅମ୍ଭୋଜ ଭଳି ଧଳା ଓ ଶିତଳ।
ଵିସର୍ଗବିନ୍ଦୁମାତ୍ରାଣାଂ ଯଦଧିଷ୍ଠାନମେଵ ଚ
ତୁମେ ବିସର୍ଗ ଓ ବିନ୍ଦୁ ଅକ୍ଷରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ।
ଯଯା ଵିନାଽତ୍ର ସଂଖ୍ଯାକୃତ୍ସଂଖ୍ଯାଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁତେ
ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ଗଣନା ଜାଣିଥିବା ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଗଣନା କରିପାରେନି।
ଵ୍ଯାଖ୍ଯାସ୍ଵରୂପା ଯା ଦେଵୀ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ଯିଏ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଆକାର ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ।
ସ୍ମୃତିଶକ୍ତି ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି ବୁଦ୍ଧିଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପିଣୀ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି।
ସନତ୍କୁମାରୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜ୍ଞାନଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଯତ୍ର ଵୈ
ଯେଉଁଠି ସନତ୍କୁମାର ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଥିଲେ।
ତଦାଽଽଜଗାମ ଭଗଵାନାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଈଶ୍ଵରଃ
ତାହାବେଳେ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ଆସିଲେ।
ସ ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ତାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚାଜ୍ଞଯା ପରମାତ୍ମନଃ 2.5.
ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଦାଽପ୍ଯନନ୍ତଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନମେକଂ ଵସୁନ୍ଧରା
ଯେତେବେଳେ ବସୁଧାରା ଅସୀମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଜ୍ଞାନ ପଚାରିଲେ,
ତଦା ତ୍ଵାଂ ଚ ସ ତୁଷ୍ଟାଵ ସଂତ୍ରସ୍ତଃ କଶ୍ଯପାଜ୍ଞଯା
ସେତେବେଳେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵ୍ଯାସଃ ପୁରାଣସୂତ୍ରଂ ଚ ସମପୃଚ୍ଛତ ଵାଲ୍ମିକିମ୍
ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷି ପୁରାଣସୂତ୍ର ବିଷୟରେ ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ତଦା ଚକାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଂ ତ୍ଵଦ୍ଵରେଣ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ ତାହାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ରଚନା କଲେ।
ପୁରାଣସୂତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵ୍ଯାସଃ କୃଷ୍ଣକଲୋଦ୍ଭଵଃ ତଦା ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ କଵୀନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ପୁରାଣସୂତ୍ର ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଯୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟାସ, ତୁମଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତଦା ଵୈ ଵେଦଭାଗଂ ଚ ପୁରାଣାନି ଚକାର ହ
ସେତେବେଳେ ସେ ବେଦର ଭାଗ ଏବଂ ପୁରାଣମାନେ ରଚନା କଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତ୍ଵାମେଵ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତସ୍ଯୈ ଜ୍ଞାନଂ ଦଦୌ ଵିଭୁଃ
ସେ କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ସ ତ୍ଵାଂ ଦଧ୍ଯୌ ଚ ପୁଷ୍କରେ ଉଵାଚ ଶବ୍ଦଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ତଦର୍ଥଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପୁଷ୍କରରେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ଶବ୍ଦଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇଲେ।