ତ୍ଵଯା ଵିନାଽନ୍ଯଂ କଂ ଯାମି କୋ ଵାସ୍ତି ତ୍ଵତ୍ପରଃ ପୁମାନ୍
ତୁମ ବିନା ଆଉ କାହା ପାଖକୁ ଯିବି? ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଏ ଅଛି ଯିଏ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ?
ଶୀଘ୍ରଂ ମାଂ ଭଜ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଦଗ୍ଧାଂ କାମାଗ୍ନିନା ସଦା
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୁଅ, କାରଣ ମୁଁ ସଦା କାମାଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଛି।
ନ ଚେଚ୍ଛାପଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ଯଦି ତୁମେ ଏହା କରିବାକୁ ମନା କରିବ, ତେବେ ମୁଁ ଶାପ ଦେବି—ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କହ।
ଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରାଣା ମନୋଦଗ୍ଧଂ ସ୍ଵାତ୍ମା ଵା ଇତି ସଂତତମ୍
ପ୍ରାଣ ଜଳିଯାଉ, କିମ୍ବା ମନ ଜଳିଯାଉ, କିମ୍ବା ନିଜ ଆତ୍ମା—ଏଭଳି ସଦା ଘଟୁଛି।
ସ୍ଵାନ୍ତର୍ଦୁଃଖେନ ଦୁଃଖାର୍ତୋ ଯୋ ଯଂ ଶପତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯିଏ ନିଜ ମନର ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟକୁ ଶାପ ଦେଇଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହିପରି ଘଟେ।
ଦ୍ଵିଜୋ ରମ୍ଭାଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବଭୂଵ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରଃ 4.30.
ରମ୍ଭାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତାହାରସ୍ଯାନ୍ତରଂ ଚ ଭସ୍ମପୂର୍ଣଂ ତତୋ ମୁନେଃ 4.30.
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରେ, ସେ ମୁନିଙ୍କ ଦେହ ଭିତରେ ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ନିଷ୍କଲଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ଶାପାଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଽପୂଜ୍ଯୋ ଯଥା ପୁରା ସୁଖଦଂ ପୁଣ୍ଯଦଂ ଗୂଢଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ସେଇ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ନିର୍ମୂଳ ହେଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ନାହିଁ; ଏହା ଗୁପ୍ତ, ଶୁଭ ଓ ସୁଖଦାୟକ—ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ?