ସ୍ତନଯୋର୍ଯୁଗ୍ମମୂର୍ଵୋର୍ମେ ସୁନ୍ଦରଂ ମୁଖପଂକଜମ୍
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଫୁଲ ଭଳି, ଦୁଇଟି ସ୍ତନ ଓ ଜଙ୍ଘା ଦୁଇଟି।
ସ୍ତ୍ରୀରସଃ ସୁଖସାରଶ୍ଚ ମୁନୀନାମଭିଵାଞ୍ଛିତଃ
ସ୍ତ୍ରୀର ଆନନ୍ଦ ଓ ସଉଖ୍ୟର ସାର, ଯାହାକୁ ମୁନିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଦେଵୋ ଵା ମାନଵୋ ଵାଽପି ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଵାଽଥ ରାକ୍ଷସଃ
ଦେବ, ମଣିଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ଯେଉଁଠି ହେଉନ୍ତୁ,
ରହସ୍ଯୁପସ୍ଥିତାଂ କାନ୍ତାଂ ନ ଭଜେଦ୍ଯୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ଗୁପ୍ତ ରେ ପ୍ରିୟା ସହ ଭୋଗ କରେନାହିଁ,
ସତ୍ଯଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଵଧଭାକ୍ତଚ୍ଛାପେନ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅସନ୍ତୋଷ ଶାପରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତୋପସ୍ଥିତା ତଂ ଯଥା ପଶ୍ଯତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ଯାହାକୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ତାକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେଖେ।
ପରଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜାରଂ ଜାନାତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ 4.30.
ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ନିଜ ପ୍ରେମିକକୁ ମାନେ।
ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁଭ୍ଯୋ ନଵଘାତିଭ୍ଯ ଏଵ ଚ
ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ହିଁସ୍ର ପଶୁ ଓ ନୂତନ ହତ୍ୟାକାରୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର।
ତ୍ଯଜ ଧ୍ଯାନଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵେଦଂ ତପସଃ ଫଲମ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼, ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କର।
ସ ରମ୍ଭାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାମୁଵାଚ ଭଯାକୁଲଃ
ରମ୍ଭାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦେଵଲ ଉଵାଚ କୁଲଧର୍ମୋଚିତଂ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦେବଳ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ ଓ ସତ୍ୟ, ସେଇ ଆଚରଣ।
ଧର୍ମୋଽଯଂ ଯୁକ୍ତକାଲେ ଚ ସ୍ଵଯୋଷିତି ରତୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯଥାସମୟରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଦ୍ୱିଜର ଧର୍ମ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ଯୋ ରତଃ ପରଯୋଷିତି
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ,
ଗ୍ରାହ୍ଯା ଚୋପସ୍ଥିତା ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ଗୃହିଣା ନ ତପସ୍ଵିନା
ଉପସ୍ଥିତ ସ୍ତ୍ରୀ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣୀୟ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଵିଧାତାଽପି ନ ଵିରକ୍ତଃ କଲତ୍ରଵାନ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଅସକ୍ତ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵଭାର୍ଯାଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯୋ ଗୃହ୍ଣାତି ପରସ୍ତ୍ରିଯମ୍ 4.30.
ଯିଏ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ,
ଭୁଵି ନାସ୍ତି ଯଶୋ ଯସ୍ଯ ଜୀଵନଂ ତସ୍ଯ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି କୀର୍ତ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ।
ନିଷ୍କାମେନ ଚ ଵୃଦ୍ଧେନ ମଯା କିଂ ତେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଇଚ୍ଛାହୀନ, ତେଣୁ ମୋର ତୁମ ପାଇଁ କଣ ଉପକାର?
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପାପ୍ସରସାଂ ଵରା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠା ଖୁବ୍ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ତପଃପ୍ରଭାଵାତ୍ସଶ୍ରୀକଃ ସୁଵେଷଃ ସଂମତଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭଲଭାବେ ସଜିଥିବା ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମକୁ ଗଭୀର ମାନ୍ୟତା ଦେଉଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ଵିନାଽନ୍ଯଂ କଂ ଯାମି କୋ ଵାସ୍ତି ତ୍ଵତ୍ପରଃ ପୁମାନ୍
ତୁମ ବିନା ଆଉ କାହା ପାଖକୁ ଯିବି? ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଏ ଅଛି ଯିଏ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ?
ଶୀଘ୍ରଂ ମାଂ ଭଜ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଦଗ୍ଧାଂ କାମାଗ୍ନିନା ସଦା
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୁଅ, କାରଣ ମୁଁ ସଦା କାମାଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଛି।
ନ ଚେଚ୍ଛାପଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ଯଦି ତୁମେ ଏହା କରିବାକୁ ମନା କରିବ, ତେବେ ମୁଁ ଶାପ ଦେବି—ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କହ।
ଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରାଣା ମନୋଦଗ୍ଧଂ ସ୍ଵାତ୍ମା ଵା ଇତି ସଂତତମ୍
ପ୍ରାଣ ଜଳିଯାଉ, କିମ୍ବା ମନ ଜଳିଯାଉ, କିମ୍ବା ନିଜ ଆତ୍ମା—ଏଭଳି ସଦା ଘଟୁଛି।
ସ୍ଵାନ୍ତର୍ଦୁଃଖେନ ଦୁଃଖାର୍ତୋ ଯୋ ଯଂ ଶପତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯିଏ ନିଜ ମନର ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟକୁ ଶାପ ଦେଇଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହିପରି ଘଟେ।
ଦ୍ଵିଜୋ ରମ୍ଭାଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବଭୂଵ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରଃ 4.30.
ରମ୍ଭାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତାହାରସ୍ଯାନ୍ତରଂ ଚ ଭସ୍ମପୂର୍ଣଂ ତତୋ ମୁନେଃ 4.30.
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରେ, ସେ ମୁନିଙ୍କ ଦେହ ଭିତରେ ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ନିଷ୍କଲଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ଶାପାଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଽପୂଜ୍ଯୋ ଯଥା ପୁରା ସୁଖଦଂ ପୁଣ୍ଯଦଂ ଗୂଢଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ସେଇ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ନିର୍ମୂଳ ହେଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ନାହିଁ; ଏହା ଗୁପ୍ତ, ଶୁଭ ଓ ସୁଖଦାୟକ—ଏଠାରୁ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ?