ଶଂକର ଉଵାଚ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମଦଂଶେନ ଚ ମତ୍ସମଃ
ଶଂକର କହିଲେ: ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ, ମୋର ଅଂଶରେ, ଏବଂ ମୋ ପରି।
ଦାସ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ କଵଚଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ପାଇଁ ବିଧି ଏବଂ ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରକ୍ଷା କବଚ—
ଵରଂ ଦାତୁମିଷ୍ଟଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଭଵିତେତି ଚ
ଚାହିତା ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖାଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ସୋଽସିତଃ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ଅସିତ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସୁତେତି ଚ
ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚିତ ହେବେ—ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସନ୍ତାନ।
କାଲେନ ଚ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵାଂଶେନ ବଭୂଵ ହ 4.30.
ସମୟ ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇ।
ସୁଯଜ୍ଞନୃପତେଃ କନ୍ଯାଂ ରତ୍ନମାଲାଵତୀଂ ମୁଦା
ସୁଯଜ୍ଞ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ରତ୍ନମାଳାବତୀଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚ ରହସି ଶତଵର୍ଷଂ ତଯା ସହ
ବିଭିନ୍ନ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଶତ ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
କାଲାନ୍ତରେ ସ ଵିରତୋ ବଭୂଵ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ସଂସାର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ରାତ୍ରୌ ଶଯନାଦ୍ଵିରକ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନଃ
ରାତିରେ ଶୋଇଠାରୁ ଉଠି, ସେ ତପସ୍ବୀ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଦ୍ରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ତତ୍କାନ୍ତା ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନଂ ସତୀ
ସେ ସତୀ ଜାଗି ଦେଖିଲେ, ସ୍ୱାମୀ ନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଘୁମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୀ ନିର୍ଵିଶନ୍ତୀ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଉଠି ଏବଂ ଖୋଜି ଖୋଜି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆହାରଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ସ ମୁନିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଗହ୍ଵରେ
ସେ ମୁନି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଦଦର୍ଶ ହ ଦୈଵେନ ରମ୍ଭା ଶୃଂଗାରଲୋଲୁପା
ଦେବତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଶୃଙ୍ଗାର ଆଶାୟିନୀ ରମ୍ଭା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ଚ ତଂ କଥଯାମାସ ନିର୍ଜନେ ସମୁପସ୍ଥିତା 4.30.
ସେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, କଥା କହିଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଠୋରଂ ରହସି ଭଜ ମାଂ ସୁଖଦାଯିକାମ୍
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼, ଏବଂ ଏକାନ୍ତରେ ମୋତେ ଭୋଗ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେବି।
ତ୍ଵଂ ଵରେଷୁ ଵରଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ଵରାରୋହା ସ୍ଵଯଂଵରା
ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନା, ଏବଂ ମୋତେ ବିବାହ କରିବାର ସ୍ୱାଧୀନତା ଅଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଭୂପାଲା ଭାରତେ ସ୍ଵର୍ଗହେତୁକମ୍
ଭାରତର ରାଜାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।
ସ୍ତନଯୋର୍ଯୁଗ୍ମମୂର୍ଵୋର୍ମେ ସୁନ୍ଦରଂ ମୁଖପଂକଜମ୍
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଫୁଲ ଭଳି, ଦୁଇଟି ସ୍ତନ ଓ ଜଙ୍ଘା ଦୁଇଟି।
ସ୍ତ୍ରୀରସଃ ସୁଖସାରଶ୍ଚ ମୁନୀନାମଭିଵାଞ୍ଛିତଃ
ସ୍ତ୍ରୀର ଆନନ୍ଦ ଓ ସଉଖ୍ୟର ସାର, ଯାହାକୁ ମୁନିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଦେଵୋ ଵା ମାନଵୋ ଵାଽପି ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଵାଽଥ ରାକ୍ଷସଃ
ଦେବ, ମଣିଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ଯେଉଁଠି ହେଉନ୍ତୁ,
ରହସ୍ଯୁପସ୍ଥିତାଂ କାନ୍ତାଂ ନ ଭଜେଦ୍ଯୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ଗୁପ୍ତ ରେ ପ୍ରିୟା ସହ ଭୋଗ କରେନାହିଁ,
ସତ୍ଯଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଵଧଭାକ୍ତଚ୍ଛାପେନ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅସନ୍ତୋଷ ଶାପରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତୋପସ୍ଥିତା ତଂ ଯଥା ପଶ୍ଯତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ଯାହାକୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ତାକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେଖେ।
ପରଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜାରଂ ଜାନାତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ 4.30.
ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ନିଜ ପ୍ରେମିକକୁ ମାନେ।
ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁଭ୍ଯୋ ନଵଘାତିଭ୍ଯ ଏଵ ଚ
ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ହିଁସ୍ର ପଶୁ ଓ ନୂତନ ହତ୍ୟାକାରୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର।
ତ୍ଯଜ ଧ୍ଯାନଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵେଦଂ ତପସଃ ଫଲମ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼, ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କର।
ସ ରମ୍ଭାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାମୁଵାଚ ଭଯାକୁଲଃ
ରମ୍ଭାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।