ମୃତ୍ଯୋମୃର୍ତ୍ଯୁସ୍ଵରୂପେଣ ମୃତ୍ଯୁସଂସାରଖଣ୍ଡନ
ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ମୃତ୍ୟୁର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଭଞ୍ଜିଦେଇଥିବା।
କାଲରୂପଂ କଲଯତାଂ କାଲକାଲେଶ କାରଣ
ସମୟର ଆକାର ବିଚାର କରୁଥିବା, ସମୟର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ।
ଗୁଣାତୀତ ଗୁଣାଧାର ଗୁଣବୀଜ ଗୁଣାତ୍ମକ
ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ତଥା ଗୁଣମାନଙ୍କ ଆଧାର, ଗୁଣର ମୂଳ ଓ ଗୁଣର ଆତ୍ମା।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେ ଚ ତତ୍ପର
ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମର ଭାବରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶିଵଂ ନତ୍ଵା ପୁରସ୍ତସ୍ଥୌ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଅସିତେନ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅସିତଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢିବେ,
ସ ଲଭେଦ୍ଵୈ ଷ୍ଣଵଂ ପୁତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନିନଂ ଚିରଜୀଵିନମ୍ 4.30.
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁଅ ପାଇବେ।
ଅଭାର୍ଯୋ ଲଭତେ ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ଚ ପତିଵ୍ର ତାମ୍
ଯିଏ ବିବାହିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ଏକ ସୁଶୀଳ ଓ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇବେ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ପ୍ରଚେତସେ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଭକ୍ତଵ ତ୍ସଲଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ନିଜ ଭକ୍ତ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମଦଂଶେନ ଚ ମତ୍ସମଃ
ଶଂକର କହିଲେ: ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ, ମୋର ଅଂଶରେ, ଏବଂ ମୋ ପରି।
ଦାସ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ କଵଚଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ପାଇଁ ବିଧି ଏବଂ ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରକ୍ଷା କବଚ—
ଵରଂ ଦାତୁମିଷ୍ଟଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଭଵିତେତି ଚ
ଚାହିତା ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖାଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ସୋଽସିତଃ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ଅସିତ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସୁତେତି ଚ
ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚିତ ହେବେ—ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସନ୍ତାନ।
କାଲେନ ଚ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵାଂଶେନ ବଭୂଵ ହ 4.30.
ସମୟ ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇ।
ସୁଯଜ୍ଞନୃପତେଃ କନ୍ଯାଂ ରତ୍ନମାଲାଵତୀଂ ମୁଦା
ସୁଯଜ୍ଞ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ରତ୍ନମାଳାବତୀଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚ ରହସି ଶତଵର୍ଷଂ ତଯା ସହ
ବିଭିନ୍ନ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଶତ ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
କାଲାନ୍ତରେ ସ ଵିରତୋ ବଭୂଵ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ସଂସାର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ରାତ୍ରୌ ଶଯନାଦ୍ଵିରକ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନଃ
ରାତିରେ ଶୋଇଠାରୁ ଉଠି, ସେ ତପସ୍ବୀ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଦ୍ରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ତତ୍କାନ୍ତା ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନଂ ସତୀ
ସେ ସତୀ ଜାଗି ଦେଖିଲେ, ସ୍ୱାମୀ ନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ଘୁମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୀ ନିର୍ଵିଶନ୍ତୀ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଉଠି ଏବଂ ଖୋଜି ଖୋଜି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆହାରଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ସ ମୁନିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଗହ୍ଵରେ
ସେ ମୁନି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଦଦର୍ଶ ହ ଦୈଵେନ ରମ୍ଭା ଶୃଂଗାରଲୋଲୁପା
ଦେବତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଶୃଙ୍ଗାର ଆଶାୟିନୀ ରମ୍ଭା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ଚ ତଂ କଥଯାମାସ ନିର୍ଜନେ ସମୁପସ୍ଥିତା 4.30.
ସେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, କଥା କହିଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଠୋରଂ ରହସି ଭଜ ମାଂ ସୁଖଦାଯିକାମ୍
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼, ଏବଂ ଏକାନ୍ତରେ ମୋତେ ଭୋଗ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେବି।
ତ୍ଵଂ ଵରେଷୁ ଵରଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ଵରାରୋହା ସ୍ଵଯଂଵରା
ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନା, ଏବଂ ମୋତେ ବିବାହ କରିବାର ସ୍ୱାଧୀନତା ଅଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଭୂପାଲା ଭାରତେ ସ୍ଵର୍ଗହେତୁକମ୍
ଭାରତର ରାଜାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।