ଅତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିର୍ଭୃଗୁରଙ୍ଗିରାଃ
ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ମରୀଚି, ଭୃଗୁ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରା,
ଶଙ୍କୁଃ ଶଙ୍ଖଃ ପଞ୍ଚଶିଖଃ ପ୍ରଚେତାସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ
ଶଙ୍କୁ, ଶଙ୍ଖ, ପଞ୍ଚଶିଖ ଏବଂ ପ୍ରଚେତା—ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ଵୀ ଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସଂସାରଂ କର୍ତୁମୁ ନ୍ମୁଖାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଘରେ ଝିଅ ଥିଲେ ଏବଂ ସଂସାର ଚାଲାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ତଦସ୍ତୁ ଚ କଥା ବହ୍ଵୀ ମୁନିଵଂଶାନୁକୀର୍ତନୀ
ଏହା ଠିକ୍, ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ବଂଶର ଅନେକ କଥା ଅଛି।
ପ୍ରଚେତସଃ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନସିତୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ
ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅସିତ ଏକ ମହାନ ଋଷି ଥିଲେ।
ନ ବଭୂଵ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ନଥିଲେ, ଯିଏ ଜୀବନ ଛାଡିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା।
ମନ୍ତ୍ରାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀଂ ତେ ସଦ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି 4.30.
ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସେଇ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଠି ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେବେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଚ୍ଚରିତଂ ଵିପ୍ରୋ ଜଗାମ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ।
ସକଲତ୍ରୋ ଯଥା ଯୋଗୀ ତୁଷ୍ଟାଵ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ, ଯେପରି ଏକ ଯୋଗୀ କରିଥାଏ, ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅସିତ ଉଵାଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ଗୁରୂଣାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ
ଅସିତ କହିଲେ: ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗୀ, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମୃତ୍ଯୋମୃର୍ତ୍ଯୁସ୍ଵରୂପେଣ ମୃତ୍ଯୁସଂସାରଖଣ୍ଡନ
ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ମୃତ୍ୟୁର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଭଞ୍ଜିଦେଇଥିବା।
କାଲରୂପଂ କଲଯତାଂ କାଲକାଲେଶ କାରଣ
ସମୟର ଆକାର ବିଚାର କରୁଥିବା, ସମୟର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ।
ଗୁଣାତୀତ ଗୁଣାଧାର ଗୁଣବୀଜ ଗୁଣାତ୍ମକ
ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ତଥା ଗୁଣମାନଙ୍କ ଆଧାର, ଗୁଣର ମୂଳ ଓ ଗୁଣର ଆତ୍ମା।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେ ଚ ତତ୍ପର
ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମର ଭାବରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶିଵଂ ନତ୍ଵା ପୁରସ୍ତସ୍ଥୌ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଅସିତେନ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅସିତଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢିବେ,
ସ ଲଭେଦ୍ଵୈ ଷ୍ଣଵଂ ପୁତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନିନଂ ଚିରଜୀଵିନମ୍ 4.30.
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁଅ ପାଇବେ।
ଅଭାର୍ଯୋ ଲଭତେ ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ଚ ପତିଵ୍ର ତାମ୍
ଯିଏ ବିବାହିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ଏକ ସୁଶୀଳ ଓ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇବେ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ପ୍ରଚେତସେ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଭକ୍ତଵ ତ୍ସଲଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ନିଜ ଭକ୍ତ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମଦଂଶେନ ଚ ମତ୍ସମଃ
ଶଂକର କହିଲେ: ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ, ମୋର ଅଂଶରେ, ଏବଂ ମୋ ପରି।
ଦାସ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ କଵଚଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ପାଇଁ ବିଧି ଏବଂ ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରକ୍ଷା କବଚ—
ଵରଂ ଦାତୁମିଷ୍ଟଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଭଵିତେତି ଚ
ଚାହିତା ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖାଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ସୋଽସିତଃ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ଅସିତ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସୁତେତି ଚ
ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚିତ ହେବେ—ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସନ୍ତାନ।
କାଲେନ ଚ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵାଂଶେନ ବଭୂଵ ହ 4.30.
ସମୟ ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇ।
ସୁଯଜ୍ଞନୃପତେଃ କନ୍ଯାଂ ରତ୍ନମାଲାଵତୀଂ ମୁଦା
ସୁଯଜ୍ଞ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ରତ୍ନମାଳାବତୀଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚ ରହସି ଶତଵର୍ଷଂ ତଯା ସହ
ବିଭିନ୍ନ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଶତ ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
କାଲାନ୍ତରେ ସ ଵିରତୋ ବଭୂଵ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ସଂସାର ଛାଡ଼ିଲେ।