ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଗୋଲୋକଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ମୁନିନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଅତିଖର୍ଵଜନାକାରସ୍ତେଜୀଯାନତିକୁତ୍ସିତଃ
ଶ୍ରୀରାଧା କହିଲେ: ତାଙ୍କର ଆକୃତି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ କେବେ ଅବହେଳା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କଥଂ ଵା ନିର୍ଗତଂ ଭସ୍ମ ଦେହାଦସ୍ଯ କିମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ କିପରି ଭସ୍ମ ବାହାରିଲା, ଏହାର ଅଦ୍ଭୁତତା କଣ ଥିଲା?
ରଥସ୍ଥଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଗୋଲକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ରଥରେ ବସିଥିବା ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଗୋଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ସତ୍କାରମଶ୍ରୁପୂର୍ଣେନ ଚକ୍ଷୁଷା
ତୁମେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଯୁଗାନ୍ତରଗତାମପି
ରାଧାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ ଓ ଏକ ପୂର୍ବ ଯୁଗର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରୋଷ୍ଯସି କାଲେନ ପ୍ରସଙ୍ଗେ ଵିଦୁଷାଂ ମୁଖାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯଥାଯଥ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଶୁଣିବା।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରୋ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୋଽପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ 4.30.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ମୁନି ତିନି ଲୋକରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ମହାମୁନି।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସ୍କା ହରିପ୍ରିଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାଧାର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା।
ରାଧିକୋଵାଚ ସ ଵିତୃପ୍ତୋ ଭଵତି କିଂ ଗୋଷ୍ପଦୋଦକପାନତଃ
ରାଧା କହିଲେ, ଗାଈର ଛାପରେ ଥିବା ପାଣି ପିଇଲେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ?
ଵେଦାନାଂ ଵେଦଵକ୍ତୄଣାଂ ଵିଧାତୁର୍ଜନକସ୍ଯ ଚ
ବେଦ, ବେଦ ପାଠକ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପିତା ସମ୍ପର୍କରେ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟଃ କୃଷ୍ଣୋ ବଭୂଵ ହ
ରାଧାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରଵଣାତ୍କଥନାଦ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ଏହା ଶୁଣିବା କିମ୍ବା କହିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଭିପଦ୍ମାଦ୍ବଭୂଵ ଜଗତାଂ ଵିଧିଃ
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର ମନ୍ଦାର ଫୁଲରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସାତ୍ପୁରା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶିଶଵଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଷୀଯା ନଗ୍ନା ଅଜ୍ଞାନିନୋ ଯଥା
ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ, ନଗ୍ନ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେପରି ଥିଲେ।
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ ତୃତୀଯଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦନ ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନାତନ,
ତାନୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଧାତା ସୃଷ୍ଟିଂ କୁରୁତ ପୁତ୍ରକାଃ 4.30.
ସେମାନଙ୍କୁ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କହିଲେ, 'ପୁଅମାନେ, ସୃଷ୍ଟି କର।'
ଵିଧାତା ଵିମନସ୍କଶ୍ଚ ତନଯେଷୁ ଗତେଷୁ ଚ
ପୁଅମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଜ୍ଞାନେନ ନିର୍ମମେ ପୁତ୍ରାନ୍ସ୍ଵାଙ୍ଗେଷୁ ଚ ତପୋଧନାନ୍
ସେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅଙ୍ଗରୁ ତପସ୍ଵୀ ପୁଅମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିର୍ଭୃଗୁରଙ୍ଗିରାଃ
ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ମରୀଚି, ଭୃଗୁ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରା,
ଶଙ୍କୁଃ ଶଙ୍ଖଃ ପଞ୍ଚଶିଖଃ ପ୍ରଚେତାସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ
ଶଙ୍କୁ, ଶଙ୍ଖ, ପଞ୍ଚଶିଖ ଏବଂ ପ୍ରଚେତା—ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ଵୀ ଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସଂସାରଂ କର୍ତୁମୁ ନ୍ମୁଖାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଘରେ ଝିଅ ଥିଲେ ଏବଂ ସଂସାର ଚାଲାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ତଦସ୍ତୁ ଚ କଥା ବହ୍ଵୀ ମୁନିଵଂଶାନୁକୀର୍ତନୀ
ଏହା ଠିକ୍, ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ବଂଶର ଅନେକ କଥା ଅଛି।
ପ୍ରଚେତସଃ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନସିତୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ
ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅସିତ ଏକ ମହାନ ଋଷି ଥିଲେ।
ନ ବଭୂଵ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ନଥିଲେ, ଯିଏ ଜୀବନ ଛାଡିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା।
ମନ୍ତ୍ରାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀଂ ତେ ସଦ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି 4.30.
ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସେଇ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଠି ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେବେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଚ୍ଚରିତଂ ଵିପ୍ରୋ ଜଗାମ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ।
ସକଲତ୍ରୋ ଯଥା ଯୋଗୀ ତୁଷ୍ଟାଵ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ, ଯେପରି ଏକ ଯୋଗୀ କରିଥାଏ, ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅସିତ ଉଵାଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ଗୁରୂଣାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ
ଅସିତ କହିଲେ: ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗୀ, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।