ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପିପେଷୋଦ୍ରିକ୍ତମୋହତଃ
ଦୁଇଟି ବାହୁରେ ଦେହଟିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ମୋହରେ ଗଢ଼ି ଧରିଥିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସାସ୍ଥିହୀନଂ ତଚ୍ଛରୀରଂ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଦେହଟି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ବିହୀନ ଥିଲା।
ଦଗ୍ଧଂ ଲୋହିତମାଂସାସ୍ଥି ଜ୍ଵଲତା ଜଠରାଗ୍ନିନା
ତାଙ୍କର ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ଜଠର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଯାଇଥିଲା।
ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠେନ ନିର୍ମାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ଚନ୍ଦନ କାଠରେ ଚିତା ତିଆରି କଲେ।
ଦଦୌ ଚିତାଯାମଗ୍ନିଂ ଚ କାଷ୍ଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶଵୋପରି
ସେ ଚିତା ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଦେଲେ, ଶବ ଉପରେ କାଠ ରଖିଲେ।
ତଦ୍ଦେହେ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତେ ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଦିଵି
ସେ ଦେହଟି ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେବା ପରେ, ଆକାଶରେ ଢୋଳ ମାଡ଼ିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ରତ୍ନସାରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ରଥ ଦେଖାଦେଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସଦୃଶୈର୍ଵରୈଃ 4.30.
ସେ ରଥଟି ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରା ହରେଃ ।। ସର୍ଵେ ସମାନରୂପାସ୍ତେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧିକେଶ୍ଵରୌ
ହରିଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ପାର୍ଷଦମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ସମସ୍ତେ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧୃତଵନ୍ତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଗୋଲୋକଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ମୁନିନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଅତିଖର୍ଵଜନାକାରସ୍ତେଜୀଯାନତିକୁତ୍ସିତଃ
ଶ୍ରୀରାଧା କହିଲେ: ତାଙ୍କର ଆକୃତି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ କେବେ ଅବହେଳା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କଥଂ ଵା ନିର୍ଗତଂ ଭସ୍ମ ଦେହାଦସ୍ଯ କିମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ କିପରି ଭସ୍ମ ବାହାରିଲା, ଏହାର ଅଦ୍ଭୁତତା କଣ ଥିଲା?
ରଥସ୍ଥଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଗୋଲକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ରଥରେ ବସିଥିବା ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଗୋଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ସତ୍କାରମଶ୍ରୁପୂର୍ଣେନ ଚକ୍ଷୁଷା
ତୁମେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଯୁଗାନ୍ତରଗତାମପି
ରାଧାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ ଓ ଏକ ପୂର୍ବ ଯୁଗର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରୋଷ୍ଯସି କାଲେନ ପ୍ରସଙ୍ଗେ ଵିଦୁଷାଂ ମୁଖାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯଥାଯଥ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଶୁଣିବା।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରୋ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୋଽପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ 4.30.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ମୁନି ତିନି ଲୋକରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ମହାମୁନି।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସ୍କା ହରିପ୍ରିଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାଧାର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା।
ରାଧିକୋଵାଚ ସ ଵିତୃପ୍ତୋ ଭଵତି କିଂ ଗୋଷ୍ପଦୋଦକପାନତଃ
ରାଧା କହିଲେ, ଗାଈର ଛାପରେ ଥିବା ପାଣି ପିଇଲେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ?
ଵେଦାନାଂ ଵେଦଵକ୍ତୄଣାଂ ଵିଧାତୁର୍ଜନକସ୍ଯ ଚ
ବେଦ, ବେଦ ପାଠକ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପିତା ସମ୍ପର୍କରେ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟଃ କୃଷ୍ଣୋ ବଭୂଵ ହ
ରାଧାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ଖୁସି ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରଵଣାତ୍କଥନାଦ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ଏହା ଶୁଣିବା କିମ୍ବା କହିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଭିପଦ୍ମାଦ୍ବଭୂଵ ଜଗତାଂ ଵିଧିଃ
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର ମନ୍ଦାର ଫୁଲରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସାତ୍ପୁରା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶିଶଵଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଷୀଯା ନଗ୍ନା ଅଜ୍ଞାନିନୋ ଯଥା
ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ, ନଗ୍ନ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେପରି ଥିଲେ।
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ ତୃତୀଯଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦନ ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନାତନ,
ତାନୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଧାତା ସୃଷ୍ଟିଂ କୁରୁତ ପୁତ୍ରକାଃ 4.30.
ସେମାନଙ୍କୁ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କହିଲେ, 'ପୁଅମାନେ, ସୃଷ୍ଟି କର।'
ଵିଧାତା ଵିମନସ୍କଶ୍ଚ ତନଯେଷୁ ଗତେଷୁ ଚ
ପୁଅମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଜ୍ଞାନେନ ନିର୍ମମେ ପୁତ୍ରାନ୍ସ୍ଵାଙ୍ଗେଷୁ ଚ ତପୋଧନାନ୍
ସେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅଙ୍ଗରୁ ତପସ୍ଵୀ ପୁଅମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।