ଆଜଗ୍ମୁର୍ଗୋପିକାନାଂ ଚ ତ୍ରିଃସପ୍ତଶତକୋଟଯଃ
ତାପରେ ଗୋପୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ତିନି ଥର ସାତ ଶତ କୋଟି, ଆସିଗଲେ।
ଗୋପାନାଂ ଗୋପିକାନାଂ ଚ ସମୂହୈଃ ସହ ରାଧିକା
ରାଧିକା ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଦଳେ ଦଳେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵଯସ୍ଯାଭିର୍ଗୋପୀଭିଃ ସହ ସୁଂଦରୀ
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ବତିସି ଯୁଗଳ ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ହରିଣା ଯୋଜିତଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦଗୋକୁଲମ୍
ହରିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ସ୍ଥାନକୁ ସେମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ।
ମହୀଂ ଗତାଯାଂ ରାଧାଯାଂ ଗୋପୀଭିଃ ସହ ଗୋପକୈଃ
ରାଧା ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସଂଭାଷ୍ଯ ଗୋପାନ୍ଗୋପୀଶ୍ଚ ନିଯୋଜ୍ଯ ସ୍ଵୀଯକର୍ମଣି
ସେ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ କଥାହେବା ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଦେଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ଯଦ୍ଯଦପତ୍ଯଂ ଚ ଦେଵକୀଵସୁଦେଵଯୋଃ
ପୂର୍ବରୁ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ,
ଶେଷାଂଶଂ ସପ୍ତମଂ ଗର୍ଭଂ ମାଯଯାଽଽକୃଷ୍ଯ ଗୋକୁଲେ
ଶେଷଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ସପ୍ତମ ଗର୍ଭକୁ ମାୟା ଗୋକୁଳକୁ ଆଣିଦେଲେ।
ମୃତେ ମୁନୌ କିଂ ଚକାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ମୁନିଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କଣ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଦ୍ଦେହଂ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ଯଥା ନରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଦେହଟିକୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ରଖି, ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପିପେଷୋଦ୍ରିକ୍ତମୋହତଃ
ଦୁଇଟି ବାହୁରେ ଦେହଟିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ମୋହରେ ଗଢ଼ି ଧରିଥିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସାସ୍ଥିହୀନଂ ତଚ୍ଛରୀରଂ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଦେହଟି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ବିହୀନ ଥିଲା।
ଦଗ୍ଧଂ ଲୋହିତମାଂସାସ୍ଥି ଜ୍ଵଲତା ଜଠରାଗ୍ନିନା
ତାଙ୍କର ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ଜଠର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଯାଇଥିଲା।
ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠେନ ନିର୍ମାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ଚନ୍ଦନ କାଠରେ ଚିତା ତିଆରି କଲେ।
ଦଦୌ ଚିତାଯାମଗ୍ନିଂ ଚ କାଷ୍ଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶଵୋପରି
ସେ ଚିତା ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଦେଲେ, ଶବ ଉପରେ କାଠ ରଖିଲେ।
ତଦ୍ଦେହେ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତେ ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଦିଵି
ସେ ଦେହଟି ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେବା ପରେ, ଆକାଶରେ ଢୋଳ ମାଡ଼ିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ରତ୍ନସାରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ରଥ ଦେଖାଦେଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସଦୃଶୈର୍ଵରୈଃ 4.30.
ସେ ରଥଟି ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରା ହରେଃ ।। ସର୍ଵେ ସମାନରୂପାସ୍ତେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧିକେଶ୍ଵରୌ
ହରିଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ପାର୍ଷଦମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ସମସ୍ତେ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧୃତଵନ୍ତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଗୋଲୋକଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ମୁନିନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଅତିଖର୍ଵଜନାକାରସ୍ତେଜୀଯାନତିକୁତ୍ସିତଃ
ଶ୍ରୀରାଧା କହିଲେ: ତାଙ୍କର ଆକୃତି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ କେବେ ଅବହେଳା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କଥଂ ଵା ନିର୍ଗତଂ ଭସ୍ମ ଦେହାଦସ୍ଯ କିମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ କିପରି ଭସ୍ମ ବାହାରିଲା, ଏହାର ଅଦ୍ଭୁତତା କଣ ଥିଲା?
ରଥସ୍ଥଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଗୋଲକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ରଥରେ ବସିଥିବା ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଗୋଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ସତ୍କାରମଶ୍ରୁପୂର୍ଣେନ ଚକ୍ଷୁଷା
ତୁମେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଯୁଗାନ୍ତରଗତାମପି
ରାଧାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ ଓ ଏକ ପୂର୍ବ ଯୁଗର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରୋଷ୍ଯସି କାଲେନ ପ୍ରସଙ୍ଗେ ଵିଦୁଷାଂ ମୁଖାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯଥାଯଥ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଶୁଣିବା।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରୋ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୋଽପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ 4.30.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ମୁନି ତିନି ଲୋକରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ମହାମୁନି।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସ୍କା ହରିପ୍ରିଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାଧାର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା।
ରାଧିକୋଵାଚ ସ ଵିତୃପ୍ତୋ ଭଵତି କିଂ ଗୋଷ୍ପଦୋଦକପାନତଃ
ରାଧା କହିଲେ, ଗାଈର ଛାପରେ ଥିବା ପାଣି ପିଇଲେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ?