ଗଚ୍ଛ ପାର୍ଵତି କୈଲାସଂ ସୁତାଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵାମି ନା ସହ
ପାର୍ବତୀ, ତୁମେ ତୁମର ଦୁଇଜଣୀ ଝିଅ ସହିତ କୈଳାସକୁ ଯାଅ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ନୁହେଁ।
ଭଵିତା କଲଯା ଜନ୍ମ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରି
ଏଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେବ, ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱରୀ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶ୍ରୀହରିଂ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା
ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ହରିଣା ଯୋଜିତଂ କର୍ମ କର୍ତୁଂ ଵ୍ଯଗ୍ରା ମହୀଂ ଯଯୁଃ
ହରିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇଲେ।
ଉଵାଚ ରାଧିକାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃଷଭାନୁଗୃହଂ ଵ୍ରଜ
କୃଷ୍ଣ ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ବ୍ରଜରେ ବୃଷଭାନୁଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ।'
ଅହଂ ଯାସ୍ଯାମି ମଥୁରାଂ ଵସୁଦେଵାଲଯଂ ପ୍ରିଯେ
'ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ମଥୁରାକୁ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।'
ରାଧା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ରକ୍ତପଂକଜଲୋଚନା
ରାଧା, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତ ଶାଳୁକ ପତ୍ର ପରି ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସ୍ଥାଯଂସ୍ଥାଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଯାଂତୀ ଗତ୍ଵାଗତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଯିବା ସମୟରେ ବାରମ୍ବାର ରୁକି ରୁକି, ଆଗେ ବଢ଼ି, ପଛକୁ ଫେରି ଆସୁଥିଲେ।
ପପୌ ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚକୋରାଭ୍ଯାଂ ନିମେଷରହିତା ସତୀ
ସେ ନିଜ ଆଖିରେ ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ପରି ନିରନ୍ତର ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ଆଖି ଝପକାଉନଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ସପ୍ତଧା ପରମେଶ୍ଵରୀ 4.6.
ତାପରେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ସାତଥର ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ଗୋପିକାନାଂ ଚ ତ୍ରିଃସପ୍ତଶତକୋଟଯଃ
ତାପରେ ଗୋପୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ତିନି ଥର ସାତ ଶତ କୋଟି, ଆସିଗଲେ।
ଗୋପାନାଂ ଗୋପିକାନାଂ ଚ ସମୂହୈଃ ସହ ରାଧିକା
ରାଧିକା ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଦଳେ ଦଳେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵଯସ୍ଯାଭିର୍ଗୋପୀଭିଃ ସହ ସୁଂଦରୀ
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ବତିସି ଯୁଗଳ ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ହରିଣା ଯୋଜିତଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦଗୋକୁଲମ୍
ହରିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ସ୍ଥାନକୁ ସେମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ।
ମହୀଂ ଗତାଯାଂ ରାଧାଯାଂ ଗୋପୀଭିଃ ସହ ଗୋପକୈଃ
ରାଧା ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସଂଭାଷ୍ଯ ଗୋପାନ୍ଗୋପୀଶ୍ଚ ନିଯୋଜ୍ଯ ସ୍ଵୀଯକର୍ମଣି
ସେ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ କଥାହେବା ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଦେଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ଯଦ୍ଯଦପତ୍ଯଂ ଚ ଦେଵକୀଵସୁଦେଵଯୋଃ
ପୂର୍ବରୁ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ,
ଶେଷାଂଶଂ ସପ୍ତମଂ ଗର୍ଭଂ ମାଯଯାଽଽକୃଷ୍ଯ ଗୋକୁଲେ
ଶେଷଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ସପ୍ତମ ଗର୍ଭକୁ ମାୟା ଗୋକୁଳକୁ ଆଣିଦେଲେ।
ମୃତେ ମୁନୌ କିଂ ଚକାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ମୁନିଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କଣ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଦ୍ଦେହଂ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ଯଥା ନରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଦେହଟିକୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ରଖି, ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପିପେଷୋଦ୍ରିକ୍ତମୋହତଃ
ଦୁଇଟି ବାହୁରେ ଦେହଟିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ମୋହରେ ଗଢ଼ି ଧରିଥିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସାସ୍ଥିହୀନଂ ତଚ୍ଛରୀରଂ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଦେହଟି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ବିହୀନ ଥିଲା।
ଦଗ୍ଧଂ ଲୋହିତମାଂସାସ୍ଥି ଜ୍ଵଲତା ଜଠରାଗ୍ନିନା
ତାଙ୍କର ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି ଜଠର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଯାଇଥିଲା।
ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠେନ ନିର୍ମାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ଚନ୍ଦନ କାଠରେ ଚିତା ତିଆରି କଲେ।
ଦଦୌ ଚିତାଯାମଗ୍ନିଂ ଚ କାଷ୍ଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶଵୋପରି
ସେ ଚିତା ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଦେଲେ, ଶବ ଉପରେ କାଠ ରଖିଲେ।
ତଦ୍ଦେହେ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତେ ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଦିଵି
ସେ ଦେହଟି ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେବା ପରେ, ଆକାଶରେ ଢୋଳ ମାଡ଼ିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ରତ୍ନସାରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ରଥ ଦେଖାଦେଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସଦୃଶୈର୍ଵରୈଃ 4.30.
ସେ ରଥଟି ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରା ହରେଃ ।। ସର୍ଵେ ସମାନରୂପାସ୍ତେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧିକେଶ୍ଵରୌ
ହରିଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ପାର୍ଷଦମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ସମସ୍ତେ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧୃତଵନ୍ତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।