ନ ମେ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯଂ ଚ ଵୈକୁଂଠେ ଗୋଲୋକେ ରାଧିକାଂତିକେ
ମୋତେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଗୋଲୋକ କିମ୍ବା ରାଧିକାଙ୍କ ନିକଟରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରେଯସୀ ରାଧା ସ୍ଥିତୋରସି ଦିଵାନିଶମ୍
ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ରାଧା, ଯିଏ ଦିନ ରାତି ମୋ ଚାତି ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଭକ୍ତଦତ୍ତଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଽଶ୍ନାମି ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଠାରୁ ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ସ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରସ୍ଵଜନାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂତେ ମାମହର୍ନିଶମ୍
ସେମାନେ ଜଣେ ଭକ୍ତ, ଜୀବନ ସଂଗୀନୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଲୋକମାନେକୁ ଛାଡି, ଦିନ ରାତି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଦୁଷ୍ଟା ଯଦା ମେ ଭକ୍ତାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଗଵାମପି
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ମୋର ଭକ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈମାନେକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାନ୍ତି,
ତଥାଽଚିରଂ ତେ ନଶ୍ଯଂତି ଯଥା ଵହ୍ନୌ ତୃଣାନି ଚ 4.6.
ସେମାନେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଘାସ ଦହିଯାଏ।
ଯାସ୍ଯାମି ପୃଥିଵୀଂ ଦେଵା ଯାତ ଯୂଯଂ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବି, ତୁମେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥୋ ଗୋପାନା ହୂଯ ଗୋପିକାଃ
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେକୁ ଡାକିଲେ।
ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଶୃଣୁତ ଯାତ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ପରମ୍
ହେ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ଶୁଣ, ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ।
ଵୃଷଭାନୁପ୍ରିଯା ସାଧ୍ଵୀ ନଂଦଗୋପକଲାଵତୀ
ବୃଷଭାନୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ନନ୍ଦ ଗୋପଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।
ପିତୄଣାଂ ମାନସୀ କନ୍ଯା ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍
ପିତୃମାନେଙ୍କ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କନ୍ୟା, ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ।
ତସ୍ଯା ଗୃହେ ଜନ୍ମ ଲଭ ଶୀଘ୍ରଂ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ଵ୍ରଜ
ତାଙ୍କ ଘରେ ଶୀଘ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇ, ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାଣାଧିକା ରାଧେ ତଵ ପ୍ରାଣାଧିକୋଽପ୍ଯହମ୍
ହେ ରାଧା, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ରାଧିକା ତତ୍ର ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ଏପରି ଶୁଣି, ରାଧିକା ସେଠାରେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ଜନୁର୍ଲଭତ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ପୃଥିଵୀତଲେ
ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ଲାଗିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍ 4.6.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚାମରଲକ୍ଷେଣ ଶୋଭିତଂ ଦର୍ପଣାଯୁତୈଃ
ସେଇ ରଥ ଧଳା ଚାମର ଓ ହଜାର ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶାନାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ସୁଶୋଭିତମ୍
ହଜାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର କଳଶରେ ଭରି ରଥ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈଯୁକ୍ତଂ ଶାତ କୁଂଭମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଉତ୍ତମ ପାର୍ଷଦମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ତିଆରି, ଏହି ରଥ ମଙ୍ଗଳମୟ ଥିଲା।
ତତ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ କମନୀଯକମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଗଳାରେ ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ସ୍ମେରଵକ୍ତ୍ରଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ହାତ ଥିଲା, ମୁହଁରେ ମଧୁର ହସ ଥିଲା ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ତଦ୍ଵାମତୋ ରମ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣାଂ ମନୋହରାମ୍
ତାଙ୍କର ବାମ ପାଖରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଧଳା ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚଂଦ୍ରାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ଶରତ ଦଳର ପଦ୍ମ ପରି ମନୋହର।
ଵେଣୁଵୀଣାଗ୍ରଂଥହସ୍ତାଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରାମ୍
ସେ ହାତରେ ବାଂଶୀ ଓ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଅପରାଂ ଦକ୍ଷିଣେ ରମ୍ଯାଂ ଶତଚଂଦ୍ରସମପ୍ରଭାମ୍ 4.6.
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସଦ୍ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ସୁକପୋଲଵିରାଜି ତାମ୍
ତାଙ୍କର ଗାଲ ରତ୍ନର କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନକେଯୂରକରକଂକଣଶୋଭିତାମ୍
ସେ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର କେୟୂର ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ମଣୀଂଦ୍ରକିଂକିଣୀଯୁକ୍ତମଧ୍ଯଦେଶସମନ୍ଵିତାମ୍
ତାଙ୍କର କମର ମଣି ଓ ଝୁଣ୍କାରି ବାଜୁ ବନ୍ଧା ଥିଲା।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମାଲତୀମାଲାସଂଯୁକ୍ତକବରୀଯୁତାମ୍
ତାଙ୍କର କେଶ ଖିଲିଥିବା ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।